DZIEWIĘĆDZIESIĄT LAT
PIŁKI NOŻNEJ NA PODKARPACIU

JAN CIUPKA
Krosno - kwiecień 1999

 

SPIS TREŚCI

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rozdział -1-

[OD AUTORA]

W 1999 roku przypada 90 rocznica powstania na Podkarpaciu pierwszych drużyn piłkarskich. To właśnie w 1909 roku w Jaśle powstają pierwsze drużyny piłki nożnej "Korona" i "Jedność", które w 1910 roku łączą się i powstaje Jasielski Klub Sportowy "Czarni" Jasło. W następnych latach powstają kluby piłkarskie i sekcje piłki nożnej w : Potoku, Jedliczu, "Krośnianka" w Krośnie, "Sanoczanka" w Sanoku, "Grom" w Rymanowie i wiele innych.

Rocznica 90-lecia zainspirowała - z inicjatywy autora - Zarząd Okręgowego Związku Piłki Nożnej w Krośnie do opracowania i wydania okolicznościowej publikacji książkowej. Stosowne Uchwały Zarządu OZPN w tej sprawie podjęte zostały na posiedzeniach Zarządu w dniach 27 lutego i 20 listopada 1997 roku. Piłka nożna to najbardziej powszechny i popularny sport na świecie, w Europie, w Polsce i na Podkarpaciu. Uprawiany jest z jednakową pasją na wszystkich kontynentach, w każdym mieście i prawie w każdej wiosce. Mecze piłkarskie gromadzą setki tysięcy widzów, transmisje telewizyjne ważniejszych imprez piłkarskich - miliony. W popołudniowe niedziele w miastach i wioskach Podkarpacia króluje "kopana". W wiekszości miejscowości mecz piłki nożnej to jedyna niedzielna rozrywka, na którą czeka się cały tydzień. W poniedziałkowe poranki oblegane są kioski z gazetami, dokonuje się rzetelnej analizy całości wyników, pozycji drużyny w tabeli, progonozuje szanse w następnych meczach i czeka się na kolejną niedzielę. Futbol podbił świat, Europę, Polskę i oczywiście Podkarpacie.

Celem niniejszej publikacji było przede wszystkim zachowanie w pamięci ludzi związanych z powstaniem i rozwojem piłki nożnej na ziemi krośnieńskiej: zawodników, trenerów, działaczy, niekiedy również wiernych kibiców i sympatyków. Zachowanie w pamięci małych i dużych wydarzeń sportowych, meczy piłkarskich, zarówno "Karpat" Krosno z "Legią" Warszawa jak i Mrzygłodu z Dobrą, wydarzeń społecznych - budowanie i oddanie w użytkowanie boisk piłkarskich, stadionów, szatni itp.

Celem było również ukazanie wzlotów i upadków, wygranych i przegranych, awansów i spadków poszczególnych LZS-ów i klubów sportowych.

Ocenę, w jakim stopniu cele te zostały osiągnięte, autor pozostawia czytelnikowi.

Przystępując do pracy nad tym wydawnictwem, w miesiącu listopadzie 1997 roku, zwrócono się z prośbą, apelem do około 80 działaczy piłkarskich o udostępnienie do wykorzystania posiadanych materiałów dokumentów i informacji.

W okresie późniejszym - gdy pojawiły się trudności w trakcie prac nad publikacją - w miesiącu czerwcu 1998 roku, z podobną prośbą poszerzoną o wypełnienie odpowiedniej ankiety, zwrócono się do klubów i zespołów sportowych prowadzących sekcje piłki nożnej, (kserokopie w/w pism w aneksie). Niestety nie wszystkie starania przyniosły oczekiwane rezultaty, odpowiedziało około 8 działaczy i okołó 20 klubów.

Wobec powyższego poprzez indywidualne rozmowy i spotkania, ogromną pomocą w gromadzeniu materiałów służył kol. Andrzej Włodarski, zgromadzono część materiałów takich jak: prace magisterskie, kroniki klubowe, kroniki wycinków prasowych, dokumenty i komunikaty OZPN, WGiD, OKS. Na podstawie tych skromnych materiałów źródłowych opracowano niniejszą publikację - kronikę.

W wydawnictwie tym nie ujęto może znaczących dla rozwoju piłki nożnej nazwisk, ewentualnie pominięto ważne i istotne wydarzenia sportowe. Mogą pojawić się nieścisłości lub błędy merytoryczne czy historyczne. Wynika to ze skromności materiału źródłowego oraz krótkiego czasu na dokładną analizę posiadanych materiałów i rzetelne przedstawienie wydarzeń sportowych dotyczących historii piłki nożnej.

Wiele trudności sprawiały również częste zmiany organizacyjne w strukturach piłki nożnej i zmiany nazewnictwa poszczególnych klas rozgrywkowych. Zdarzało się również, że dwa oddzielne źródła to samo wydarzenie sportowe przedstawiały w dwojaki sposób.

Autor ma pełną świadomość braków i niedoskonałości tej publikacji, opracowanej przez autentycznego amatora na bazie zebranego z trudem i w rozciągłości czasowej, zróżnicowanego materiału źródłowego. Nadmienia się również, że niniejsza praca nie ma charakteru rozprawy naukowej, ale jest to wydawnictwo do użytku wewnątrzorganizacyjnego OZPN, oraz zawodników, działaczy, kibiców i sympatyków piłki nożnej.

Wyrażam przekonanie, że obecna pozycja , stanowiąca nieśmiałą próbę przedstwienia ogólnego zarysu historii piłki nożnej na Podkarpaciu, przyczyni się do następnych wydań, poprawionych, uzupełnionych i poszerzonych. Proszę czytelników o dodatkowe informacje, dokumenty, własne wspomnienia.

Jeśli będzie wola i zainteresowanie, to na 100-lecie piłki nożnej na Podkarpaciu można wydać drugie wydanie, poprawione uzupełnione i poszerzone.

Niech to skromne opracownie będzie pomostem między tym co było, tym co jest i tym co będzie w piłce nożnej na Podkarpaciu.

Pragnę jednocześnie wyrazić głębokie przekonanie, że opracowanie i wydanie tej publikacji byłoby niemożliwe bez osobistego zaangażowania, pomocy organizacyjnej i wsparcia moralnego Józefa Kaczora - prezesa OZPN i Andrzeja Włodarskiego - sekretarza OZPN.

Ogromne zaangażowanie i szczególnie znaczny wkład merytoryczny do publikacj wnieśli: Edward Nazgowicz z Jasła, Adam Baszak z Sanoka i Janusz Rabiej z Leska. Osobom tym pragnę przekazać serdeczne i gorące słowa uznania i podziękowania za okazaną pomoc i trud włożony przy redakcji wydawnictwa.

Pozostałym wszystkim osobom, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się do powstania tej publikacji, a szczególnie osobom, które wykazały dużo cierpliwości i zaangażowania przy gromadzeniu materiałów - dziękuję.

 

Rozdział -2-

[PODKARPACIE - WIADOMOŚCI OGÓLNE]

Podkarpacie, według Oskara Kolberga, to region obejmujący tereny od Gorlic po Lesko i dalej na wschód, już na Ukrainie. Od prawie ćwierwiecza Podkarpaciem zwykło się określać województwo krośnieńskie, choć niesłusznie, ale nazwa się przyjęłą i stała się powszechnie używana.

Niniejsze opracowanie, dotyczące historii piłki nożnej na Podkarpaciu, dotyczy więc, województwa krośnieńskiego w jego kształcie terytorialnym i podziale administracyjnym z połowy 1998 roku. Różne jednak były koleje losów tych terenów.

Po dniu 25 października 1795, kiedy to ustalono ostateczne granice rozbioru Polski, tereny obecnego "Podkarpacia" jak i cała Galicja dostały się pod panowanie austriackie. Po ponad 800 latach bytu państowego, Polska miała przestać istnieć, miała zniknąć z mapy Europy i świata.

Reakcje społeczeństwa polskiego na rozbiory były różne , od polityki ugodowej - powściągliwej (arystokracja, kler, średnia szlachta) do walki i spisku przeciw zaborcom. Wśród ośrodków walki i konspiracji znajdowały się tereny Galicji, szczególnie Kraków i Lwów. Na początku lat 40-tych dziewiętnastego wieku, właśnie na terenie Galicji, a więc i obecnego "Podkarpacia" wybucha masowych ruch społeczny.

Na terenach tych, na przywódcę chłopskiego wysunął się Jakub Szela. Przez blisko ćwierć wieku kierował on oporem wsi Smarzowa w obwodzie jasielskim, przeciwko dziedzicom Boguszom.

Galicyjska Wiosna Ludów zakończyła się doraźnym niepowodzeniem, ale uwypukliła i wzmocniła dążenia niepodległościowe wśród mieszkańców tych terenów.

Początek nowego stulecia przyniósł w Galicji wyraźne ożywienie polityczne , wyrażające się narastaniem tarć i ruchów o charakterze socjalno-społecznym i narodowościowym. Szczególne piętno wycisnęły na stosunkach społeczno - politycznym w Galicji, wielkie strajki borysławskich i krośnieńskich górników naftowych w 1901 i 1904 roku.

Powstawały i działały również partie polityczne: Polska Partia Socjal-Demokratyczna Galicji i Śląska Cieszyńskiego i Polskie Stronnictwo Ludowe. Zaborca austryjacki pozwalał na pewne formy życia kulturalnego i prowadził łagodniejszą politykę społeczną.

Powstawały więc, między innym kluby i stowarzyszenia sportowe np. "Czarni" Lwów, "Czarni" Jasło, "Cracovia" Kraków jak również organizacje paramilitarne "Sokół", "Strzelec".

Na początku listopada 1918 roku - po 123 latach niewoli - Polska odzyskała niepodległość.

Następował proces scalania poszczególnych dzielnic kraju, odbudowa gospodarcza i społeczno - polityczna. W 1923 roku Polska zajmowała obszar 388 tys. km2 i liczyła 27 mln. mieszkańców.

W 1936 roku w Polsce, a szczególnie w Galicji - Lwów, Kraków - miały miejsce poważne wystąpienia robotnicze , a w sierpniu 1937 roku masowe strajki chłopskie w Małopolsce.

Strajk rolny, w Krośnie ogłoszono w dniu 15 sierpnia, kiedy to prezes Zarządu Powiatowego SL, Jakub Stanisz otworzył zgromadzenie, a Edmund Petera członek KPP z Teodorówki, odczytał rezolucję. W poszczególnych gromadach powiatu powoływano komitety strajkowe, które kierowały strajkiem w terenie. W dniu następnym 16 sierpnia pikiety strajkowe obstawiły drogi do Krosna biegnące z Dukli, Iwonicza i Frysztaka, celem niedopuszczenia łamistrajków do miasta tj. chłopów, którzy chcieli w Krośnie sprzedać swoje produkty.

W Dukli i okolicznych gromadach regionu, chłopi pikietowali drogi nie puszczając furmanek zdążających na jarmak do Żmigrodu. W dniu 24 sierpnia przeprowadzono pacyfikację miasteczka a następnie wsi Teodorówka, aresztując łącznie około 150 chłopów z Dukielszczyzny.

Strajk rolny w powiecie brzozowskim został zapowiedziany na wielkiej, liczącej ponad 5 tysięcy uczestników manifestacji Święta Czynu Chłopskiego w Brzozowie, w dniu 15 sierpnia 1937 roku, a trwać miał od 16 - 25 sierpnia.

Jego rozmiary ujawnił już pierwszy dzień - 16 sierpnia - poniedziałek, który był w Brzozowie dniem targowym i na który przyjeżdżały setki furmanek i duża liczba ludności wiejskiej. Od wczesnego ranka drogi widące do miasta od Humnisk, Przysietnicy były puste.

W wyniku prowokacji starosty powiatowego Andrzeja Tylki, doszło do poważnych starć w okolicach Dydni. Chłopi z Jabłonki - w wyniku prowokacji - poszli na pomoc ludności dydyńskiej. Przy drodze obok mostu zebrało się kilkudziesięciu chłopów i kiedy nadjechała policja, chłopi rozproszyli się i zaczęli uciekać. Policja atakowała ich, biła i strzelała do uciekających.

Od kul zginęli: Kazimierz Dmitrzak, Józef Pajęcki, Jan Pajęcki i Kazimierz Sokołowski. Do podobnych wydarzeń i starć z policją doszło w Harcie.

W wyniku tych starć policja pobiła i poraniła 115 chłopów i kobiet, oraz zniszczyła 119 gospodarstw.

Lata 1939 - 1945 to okres ponurej, okrutnej okupacji hitlerowskiej. W czasie okupacji na terenie Podkarpacia miała miejsce jedna z bardzo istotnych bitew II wojny światowej, o przełęcz dukielską.

Początkiem września 1944 roku, na terenie dukielszczyzny Niemcy utworzyli linie obrony tzw. "karpacką twierdzę", gromadząc w tym rejonie duże siły. Walki frontowe, w ramach ofensywy karpacko-dukielskiej, rozpoczętej 8 września 1944 roku pod Krosnem, trwały do dnia zdobycia Przełęczy Dukielskiej, 6 października. Była to największa bitwa górska na froncie wschodnim.

Najkrwawsze walki toczyły się między 10 a 20 września na przedpolach Dukli i o drogę rokadową Dukla - Gorlice. Szczególnie krwawa była bitwa pancerna w "Dolinie Śmierci", w rejonie Teodorówki, Iwli, Chyrowej w dniach 12-14 września.

Dukla zdobyta została 20 września w wyniku manewru sowieckiego od wschodu: Besko-Rudawka-Lubatowa-Zawadka, przy równoczesnym uderzeniu od północy dywizji sowieckich na Duklę-Trzcianę, korpusu czechosłowackiego na Chyrową-Mszanę.

Następowało dalsze wyzwoleniem ziem Podkarpacia spod niemieckiej okupacji. Zniszczone prawie w 100% Jasło zostało wyzwolone w dniu 17 stycznia 1945, Krosno 11 września 1944, Sanok 3 sierpnia 1944, Brzozów 3 sierpnia 1944, Dukla 20 września 1944.

Po wyzwoleniu, odbudowie i uformułowaniu się struktury administracyjnej kraju, Podkarpacie z powiatami w: Ustrzykach Dolnych, Lesku, Sanoku, Brzozowie, Krośnie i Jaśle wchodziło do 1975 w skład województwa rzeszowskiego.

Na początku lat siedemdziesiątych, w 1973 roku w ramach przygotowań do reformy administracyjnej, utworzono eksperymentalny powiat bieszczadzki z siedzibą w Lesku, który był wówczas największym pod względem powierzchni w kraju. W 1975 roku w wyniku reformy administracyjnej kraju Podkarpacie znalazło się w nowopowstałym województwie krośnieńskim.

Województwo krośnieńskie położone jest w najbardziej na południowy wschód wysuniętej cześci kraju. Długość granic województwa wynosi 558 km. Południową granicę stanowi granica państwowa ze Słowacją (133 km - gm. Krempna, Dukla, Komańcza, Cisna, Lutowiska), natomiast wschodnią - granica państwowa z Ukrainą (135 km - gm. Lutowiska, Czarna, Ustrzyki Dolne). Na zachodzie krośnieńskie graniczy z wojewodztwem nowosądeckim ( gm. Lipinki, Dębowiec, Osiek Jasielski, Krempna, Biecz), na północnym - zachodzie z województwem tarnowskim (gm. Kołaczyce, Brzyska, Skołyszyn, Biecz) na północy z województwem rzeszowskim (gm. Korczyna, Jasło, Kołaczyce, Wojaszówka, Jasienica Rosielna, Domaradz), i na północnym - wschodzie z województwem przemyskim (gm. Nozdrzec, Dydnia, Sanok, Tyrawa Wołoska, Olszanica, Ustrzyki Dolne).

Powierzchnia województwa krośnieńskiego wynosi 5702 km2, co stanowi 1,8% obszaru Polski, liczba mieszakńców 505,5 tysięcy, z czego 35 % żyje w miastach. Terytorialnie województwo podzielone jest na 44 gminy, w tym 3 miejskie: Krosno, Jasło, Sanok, 9 miejsko-wiejskich: Biecz, Brzozów, Dukla Iwonicz-Zdrój, Jedlicze, Lesko, Rymanów, Ustrzyki Dolne i Zagórz oraz 32 wiejskie: Baligród, Besko, Brzyska, Bukowsko, Chorkówka, Cisna, Czarna, Dębowiec, Domaradz, Dydnia, Haczów, Jasienica Rosielna, Jasło, Kołaczyce, Komańcza, Korczyna, Krempna, Krościenko Wyżne, Lipinki, Lutowiska, Miejsce Piastowe, Nowy Żmigród, Nozdrzec, Olszanica, Osiek Jasielski, Sanok, Skołyszyn, Solina, Tyrawa Wołoska, Tarnowiec, Wojaszówka, Zarszyn.

W dniu 18 lipca 1998 roku w trakcie prac nad niniejszą publikacją, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej podjął Ustawę o nowym podziale administracyjnym kraju, na 16 województw. Województwo krośnieńskie, bez gminy Lipinki i gminy Biecz, weszło w skład województwa Podkarpackiego z siedzibą w Rzeszowie. Na terenie Podkarpacia, byłego województwa krośnieńskiego powstało 5 powiatów: Ustrzyki Dolne, Sanok, Brzozów, Krosno i Jasło.

Rozdział -3-

[GENEZA I POCZĄTKI PIŁKI NOŻNEJ]

Piłka nożna jest niemal tak stara jak świat. Dowodzą tego rysunki i płaskorzeźby sprzed tysięcy lat odnalezione w jaskiniach. A jeśli wierzyć starym księgom, to już przed czterema tysiącami lat grano w piłkę w Chinach. Sportem stała się w starożytnej Grecji. Tam zetknęli się z nią Rzymianie. Ich legiony rozpowszechniły ją w całym imperium, a więc i na Wyspach Brytyjskich. Piłka ta była jednak tylko "praojcem" dzisiejszego futbolu. Różniła się przepisami, liczbą grających zawodników, terenem i celem gry.

Ojczyzną nowoczesnego futbolu, dzisiejszej piłki, jest Anglia. Tam w XIX wieku rozpoczął się jej dynamiczny rozwój. Na początku dziewiętnastego stulecia niektóre uczelnie i uniwersystety wprowadziły piłkę nożną do zajęć wychowania fizycznego. Pojawiły się pierwsze regulaminy, rozpoczęto porządkowanie przepisów.

W 1855 roku powstał pierwszy klub piłkarski na świecie - Sheffield Club, a w dniu 26 października 1863 roku powstał Angielski Związek Piłki Nożnej (The Footbal Association).

W niedługim okresie czasu (tj.w latach 1864 - 1888) powstały federacje piłkarskie Szkocji, Walii, Irlandii Północnej, a następnie Danii, Holandii - 1889 rok, Argentyny 1893 rok i w 1914 roku Brazylii. Pierwszy mecz międzypaństwowy rozegrano w 1872 roku w Glasgow pomiędzy Szkocją i Anglią, który zakończył się wynikiem bezbramkowym.

W dniu 21 maja 1904 roku w Paryżu przedstawiciele - 7 federacji piłkarskich z Belgii, Danii, Francji, Hiszpanii, Holandii, Szwajcarii i Szwecji, założyli Międzynarodową Federację Piłki Nożnej - FIFA. Od 1908 roku piłka nożna jest w programie igrzysk olimpijskich, a od 1930 roku co 4 lata, odbywają się mistrzostwa świata. W 1954 roku powstała Europejska Federacja Piłki Nożnej - UEFA, a od 1960 roku również co 4 lata rozgrywane są mistrzostwa Europy. Pod egidą UEFA organizowane są także, cieszące się ogromną popularnością, rozgrywki o puchary klubowe: Puchar Klubowy Mistrzów Europy obecnie Liga Mistrzów, Puchar Zdobywców Pucharów Europy, Puchar UEFA, oraz mistrzostwa juniorów i mistrzostwa młodzieżowe.

Można śmiało stwierdzić, że piłka nożna to najbardziej powszechny i popularny sport.

Uprawiają go z jednakową pasją na wszystkich kontynentach, ludzie o różnych kolorach skóry, wyznający różne religie i poglądy, pochodzący z różnych warstw społecznych.

Mecze piłkarskie gromadzą setki tysięcy widzów, transmisje telewizyjne ważniejszych imprez piłkarskich - miliony. Futbol podbił świat.

Na ziemiach polskich, wówczas jeszcze pod zaborami, działalność w zakresie piłki nożnej zapoczątkowana została u schyłku XIX wieku w Galicji, gdzie istniały najkorzystniejsze warunki dla tego typu działalności. Władze austriackie umożliwiły ludności korzystanie z niektórych swobód i praw.

W dniu 14 lipca 1894 roku na II Zlocie "Sokoła" we Lwowie odbył się pierwszy publiczny pokaz - mecz piłki nożnej. Grały drużyny krakowskiego i lwowskiego "Sokoła", zwyciężyli Lwowianie 1:0.

Pierwszy polski klub piłkarski powstał w 1903 roku, kiedy to uczniowie I Szkoły Realnej, założyli I Lwowski Klub Piłki Nożnej "Sława", który następnie przyjął nazwę "Czarni". W dniu 4 czerwca 1906 roku odbył się w Krakowie dwumecz, pomiędzy zespołami lwowskimi a gospodarzami. "Czarni" Lwów zwyciężyli młodzież szkół średnich 2:0, a "Pogoń" Lwów akademików krakowskich 4:0. W tym też roku powstały w Krakowie kluby piłkarskie "Cracovia" i "Wisła".

W dniu 25 czerwca 1911 utworzono w Galicji, Związek Polski Piłki Nożnej z siedzibą w Krakowie, jako filię austriackiego Fussball Verband. Związek posiadał sporą autonomię, nawiązał kontakty z klubami Węgier, Czech, Austrii. Związek dwukrotnie zorganizował i przeprowadził mistrzostwa Galicji.

W 1913 roku pierwsze miejsce zdobyła "Cracovia" przed "Wisłą", "Pogonią" i "Czarnymi", a w 1914 na półmetku prowadziła "Cracovia", przed "Pogonią", "Czarnymi" i "Wisłą". Te cztery kluby, zaliczno wówczas do klasy A (obecnie I liga). W 1913 roku siedzibę Związku przeniesiono z Krakowa do stolicy Galicji - Lwowa.

Po odzykaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 roku, piłka nożna znałazła się obok lekkoatletyki, wioślarstwa, narciarstwa, oraz Polskiego Komitetu Igrzysk Olimpijskich (obecnie PKOL) w pierwszym szeregu związków sportowych powołanych do życia w 1919 roku. W niezagrożonych walkami miastach powstawały nowe kluby, rozgrywano mecze piłkarskie. Futbol stał się awangardą ruchu sportowego.

W dniach 20 i 21 grudnia 1919 roku w Warszawie przedstawiciele 31 klubów, z 5 okręgów, powołali do życia Polski Związek Piłki Nożnej. Na Zjeździe przyjęto statut organizacji, wybrano władze. Ambitne plany działalności przerwała wojna 1920 roku.

Dopiero rok 1921 był pierwszym rokiem normalnej pracy organizacyjnej i sportowej PZPN . Liczba klubów wzrosła z 36 do 126, zawodników z 485 do 2397, a PZPN zgłosił akces do FIFA. Wydrukowano pierwsze wzorcowe przepisy gry, po raz pierwszy przeprowadzono rozgrywki o mistrzostwo Polski. Najpierw wyłoniono mistrzów z 5 okręgów, następnie grali oni w finale, systemem każdy z każdym - mecz i rewanż. Pierwszy tytuł Mistrza Polski przypadł "Cracovii" przed "Polonią" Warszawa, "Wartą" Poznań, "Pogonią" Lwów i ŁKS Łódź.

W 1922 roku nastąpiły zmiany rozgrywek o mistrzostwo kraju. Posiadaczy tytułów mistrzów 8 istniejących okręgów, podzielono na dwie grupy eliminacyjne - północną i południową.

Mecze finałowe pomiędzy "Wartą" Poznań a "Pogonią" Lwów miały rzadko spotykaną dramaturgię, w pierwszym w Poznaniu był remis 1:1. W drugim, we Lwowie, "Warta" jeszcze na 20 minut przed końcem prowadziła 3:0, by w końcu przegrać 3:4, i tytuł mistrzowski pozostał we Lwowie.

W dniu 20 kwietnia 1923 roku, podczas Kongresu FIFA w Genewie, Polski Związek Piłki Nożnej został członkiem Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej.

W połowie lat dwudziestych coraz więcej zwolenników zjednał sobie pomysł utworzenia Ligi Polskiej, na wzór istniejących systemów rozgrywek za granicą. Motywowano ten pomysł istotnymi dysproporcajmi poziomu gry pomiędzy klubami czołowymi a pozostałymi, bowiem wyniki dwucyfrowe nie należały wówczas do rzadkości.

W dniu 6 stycznia 1927 roku pomimo negatywnego stanowiska PZPN, odbyło się w Krakowie kolejne zebranie zwoleników Ligi, na którym uchwalono formalnie Polską Ligę Piłki Nożnej, która według założeń pomysłodawców miała liczyć 14 drużyn.

Rozgrywki ligowe w 1927 były bardzo ciekawe i przyniosły sporo niespodzianek. Mistrzem Ligi została "Wisła" Kraków, przed FC Katowice, trzecia była "Warta" Poznań, a dopiero czwarty ogólny faworyt rozgrywek "Pogoń" Lwów.

Pionierskie lata Polskiego Związku Piłki Nożnej przypadły na pierwszy, trudny okres czasu po uzyskaniu niepodległości.

W tworzeniu Polskiego Związku Piłki Nożnej ogromną rolę odegrali działacze galicyjscy z Krakowa i Lwowa. To oni byli twórcami pierwszych przepisów organizacyjnych, statutów, regulaminów, bez których nie mógł w ówczesnych czasach, funkcjonować związek sportowy. Wprowadzono w życie nowe, u nas złupełnie nieznane rozwiązania.

Zostały w dużym stopniu uporządkowane również sprawy sędziowskie. Autonomiczne Polskie Kolegium Sędziów w 1927 roku całkowicie uniezależniło się od PZPN, zawierając jednocześnie umowę o współpracy tych instytucji w zakresie sportowym.

Jeśli chodzi o poziom sportowy, to przede wszystkim kluby i piłkarze Małopolski - Galicji, nadawali ton rozgrywką mistrzowskim i do 1927 roku dostarczali reprezentacji najwięcej zawodników, zdobyli też wszystkie tytuły mistrzowskie. Było to poniekąd zrozumiałe. Tu narodziła się polska piłka nożna, tu byli doświadczeni działacze i znacznie wcześniej niż gdzie indziej, istniały możliwości nawiązania kontaktów międzynarodowych.

W latach poprzedzających 1928 rok, w światku piłkarskim trwały dyskusje i istniał stały problem siedziby PZPN. Obradujące w dniach 14 i 15 stycznia 1928 roku Walne Zgromadzenie uchwaliło przeniesienie siedziby PZPN z Krakowa do Warszawy.

Zatwierdzono nowy statut, uznano Ligę jako dodatkowy, eksterytorialny okręg PZPN, dokonano wyboru władz. Zebranie Ligi które odbyło się również w styczniu ustaliło, że mistrzostwa odbędą się w jednej grupie z udziałem 15 klubów, z tym że w 1928, Ligę opuszczą 3 kluby.

W dniu 5 lutego 1928 roku zatwierdzony został statut nowej organizacji -Polskiego Kolegium Sędziów. Kolegium Sędziów ściśle współpracując z PZPN, przeprowadzało kursy i egzaminy dla sędziów piłkarskich, organizowało nowe ośrodki, propagowało wśród zawodników i publiczności właściwe rozumienie roli sędziego oraz dbało o budowanie jego autorytetu na boisku.

W związku z Igrzyskami Olimpijskimi w Amsterdamie częste były dyskusje i rozważania w światku piłkarskim i w prasie na temat udziału w nich polskich piłkarzy. Jednak podjęte starania, o zdobycie na ten cel potrzebnych funduszy spaliły na panewce i w efekcie zrezygnowano z udziału Polski w Igrzyskach Olimpijskich

W pracy Zarządu Ligi wiele uwagi poświęcano w tym czasie, zagadnieniom porządku na meczach, co jest jak najbardziej aktualne i w dzisiejszych czasach.

We wrześniu 1928 roku na posiedzeniu Ligi, podjęto szereg uchwał mających na celu przeciwdziałnie powtarzającym się ekscesom na boiskach piłkarskich. Zapowiedziano kary finansowe, zamykanie boisk i wprowadzenie walkowerów dla gospodarzy źle zorganizowanych imprez piłkarskich. Podjęto walkę z brutalna grą i problemem zabezpieczenia graczy oraz sędziego przed atakami publiczności.

Na Walnym Zebraniu PZPN w 1929 roku dokonano szereg poprawek statutowych, m.in. wprowadzono do regulaminu zapis, że klub organizujący zawody, zobowiązany jest do zapewnienia porządku na boisku - mecz należy przerwać po 5 minutach przebywania publiczności na boisku lub po dwukrotnym wtargnięciu na nie widzów. Zobowiązano PZPN do zorganizowania we wszystkich okręgach poradni sportowo-lekarskich oraz wprowadzenia obowiązku korzystania z nich przez zawodników, wprowadzono także obowiązkowe ubezpieczenie graczy.

W 1929 roku w rozgrywkach ligowych uczestniczyło 13 klubów. Pierwsze miejsce niespodziewanie wywalczyła, dopiero co awansująca do"A" klasy krakowska "Garbarnia" z 32 punktami przed "Wartą" Poznań 31punktów. Jednak po trzech tygodniach od zakończenia mistrzostw, Zarząd Ligi uznał protest "Warty" w sprawie udziału w jednym z meczów w drużynie przeciwnika "Warty" zawodnika nieuprawnionego i przy "zielonym stoliku" przyznał "Warcie" 2 punkty. Dało jej to mistrzostwo Polski z 33 punktami przed zdetronizowaną "Garbarnią" Kraków.

Polskie Kolegium Sędziów przyznało natomiast po raz pierwszy nagrody za grę fair. Otrzymali je; 1 "Ruch" Wielkie Hajduki, 2 "Polonia" Warszawa, 3 "Warta" Poznań.

Polski Związek Piłki Nożnej uroczyście obchodził 10-lecie swego istnienia, główne uroczystości odbyły się w Krakowie, a dla upamiętnienia 10-lecia PZPN wydano okolicznościowy rocznik jubileuszowy.

W Polskim Związku Piłki Nożnej w 1930 roku zarejestrowanych było 33.582 zawodników, 663 kluby, około 800 boisk i 14 okręgów. Polskie Kolegium Sędziów zrzeszało 634 sędziów.

O mistrzostwo Polski w 1930 roku grało w lidze 12 klubów. Tytuł zdobyła "Cracovia" z 33 pkt przed "Wisłą" z 32 pkt ("Wisła" otrzymała nagrodę Polskiego Kolegium Sędziów za grę fair) - i "Legią" 30 pkt.

W 1932 roku znów "zielony stolik" zadecydował o tytule mistrza Polski. Na odebraniu aż 7 punktów lwowskim "Czarnym", za udział nieuprawnionego zawodnika w meczach ligowych, najkorzystniej wyszła "Cracovia", która dzięki temu zajęła pierwsze miejsce z 29 pkt, przed "Pogonią" 28 pkt i "Wartą" 27 pkt.

Rok 1933 to przede wszystkim reorganizacja rozgrywek ligowych. Nie zyskał akceptacji projekt zgłoszony przez Polski Związek Piłki Nożnej (powiększenie ligi i podział na 2 grupy), jak również skomplikowany projekt Krakowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej. Zebranie Ligi w styczniu jak i obradujące w lutym Walne Zebranie PZPN przyjęły rozwiązanie połowicze, podzielono ligę na dwie grupy bez zwiększenia liczby. Nie uspokoiło to jednak atmosfery.

Obradujące w dniach 20-21 luty 1934 rok Walne Zebranie PZPN toczyło się znowu w atmosferze pełnego napięcia. Delegaci uchwali koncepcję powrotu rozgrywek ligowy do jednej grupy, oraz jednoczesne stopniowe zmniejszanie liczby klubów z 12 do 10. Rok 1934 był też rokiem szerokiej dyskusji o potrzebnej reformie organizacji sędziowskiej. Podnoszono konieczność zniesienia autonomii i podrządkowania sędziów piłkarskich, władzy Zarządów Okręgowych.

W 1935 roku Polski Związek Piłki Nożnej, najsilniejszy związek spośród polskich związków sportowych, zrzeszał prawie dziewięćsest klubów i 80 tysięcy zawodników.

Obradujące w dniach 16 i 17 lutego 1935 Walne Zgromadzenie PZPN, po raz pierwszy poza siedzibą związku, w Katowicach, podtrzymało autonomię Polskiego Kolegium Sędziów, podejmując jednocześnie uchwałę, że Walne Zebranie PZPN będzie wybierać czwartego wiceprezesa, który jednocześnie będzie prezesem Polskiego Kolegium Sędziów. Na zakończenie dyskusji uchwalono odezwę do klubów i graczy apelującą o podniesienie poziomu moralnego.

Rok 1936 to rok Igrzysk Olimpijskich w Berlinie i zniesienie uchwałą Walnego Zebrania autonomii Polskiego Kolegium Sędziów - tworząc przy PZPN Wydział Sędziowski.

Mimo, że projekt regulaminu, zakładał powierzenie najważniejszych funkcji w wydziałach spraw sędziowskich "emerytowanym arbitrom", by w tak delikatnych sprawach jak obsada zawodów nie decydowali czynni sędziowie, sędziowie ogłosili bojkot meczów.

Zmusiło to PZPN do przeciwdziałania. Związek przystąpił do organizowania własnych sędziów, w końcu jednak mimo oporów, uchwała weszła w życie.

W 1936 roku odbyły się pierwsze mistrzostwa Polski juniorów. Na kluby niższych klas nałożono obowiązek szkolenia młodzieży. Jeśli nie było w klubie drużyny juniorów, weryfikowano wynik pierwszej drużyny jako walkower. Uznano też za konieczne wprowadzenie piłkarstwa do Programu Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego i szkół średnich, oraz podjęcie działań na rzecz wstępowania młodzieży szkolnej do klubów sportowych.

W roku tym, znacznej poprawie uległa sytuacja finansowa Związku , co miało istotne znaczenie przy opracowaniu programu przygotowań olimpijskich.

W czerwcu kadra olimpijska zmierzyła się z czołowym zespołem austryjackim Admirą przegrywając 0:4 w Warszawie, oraz 4 dni poźniej 0:3 w Krakowie. W trakcie przygotowań olimpijskich kadra Polski rozegrała jeszcze 5 meczy, 3 wygrywając, 1 remisując i ponosząc jedną porażkę.

Inauguracja olimpijska, reprezentacji Polski przypadła na dzień 5 sierpnia, kiedy to na stadionie w Berlinie Polacy pokonali Węgrów 3:0. W trzy dni później 8 sierpnia przeciwnikiem Polski była Wielka Brytania, a mecz miał niezwykle dramatyczny przebieg. Polacy prowadzili już 5:1, ale pod koniec spotkania wyraźnie opadli z sił i Anglicy w krótkim czasie strzeli 3 bramki, jednak cały mecz zakończył się zwycięstwem drużyny Polski 5:4. W ten sposób drużyna Polska znalazła się w półfinale, gdzie zmierzyła się z Austrią przegrywając 1:3, a w spotkaniu o brązowym medal, przegrała z Norwegią 3:2. Czwarte miejsce w turnieju olimpijskim było jednak dużym sukcesem polskich piłkarzy

Kontynułując uczestnictwo w ważniejszych imprezach międzynarodowych Polska zgłosiła swój udział w mistrzostwach świata, które miały się odbyć w 1938 roku we Francji. W wyniku losowań znalazła się w jednej grupie z Jugosławią, a zwycięzca automatycznie awansował do finałowej 16.

W dniu 16 października 1937 roku na stadionie Legii w Warszawie, wbrew przewidywaniom Polska wygrała z Jugosławią i to aż 4:1.

Rewanżowy mecz o prawo udziału w mistrzostwach świata reprezentacja rozegrała w Belgradzie w dniu 3 kwietnia 1938 roku. Zwycięstwo Jugosławi 1:0, dało Polsce, dzięki lepszemu stosunkowi bramek prawo udziału w mistrzostwach świata.

Pierwszy mecz w mistrzostwach świata Polska rozegrała w dniu 5 czerwca w Strasburgu z Brazylią. Po dramatycznej walce w normalnym czasie był remis 4:4, po wyrównującej w ostatniej minucie bramce Wilimowskiego. Wdogrywce lepsi okazali się jednak Brazylijczycy, wygrywając cały mecz 6:5.

Rok 1939 był rokiem jubileuszowym - minęło 20 lat od chwili zorganizowania sportu piłkarskiego na ziemiach polskich.

W 1919 roku 31 klubów stanowiło podstawę tworzącej się organizacji, a w 1939 roku Polski Związek Piłki Nożnej zrzeszał już 934 kluby i ponad 124 tysiące zarejestrowanych zawodników. Powstawały pierwsze kluby piłkarskie także na Podkarpaciu takie jak: "Czarni" Jasło, "Orzeł" Gorlice, "Sanovia" Lesko, "Krośnianka " Krosno "Legia" Krosno,"Grom" Rymanów, "Nafta" Potok, "Sanoczanka" Sanok itd.

W dniu 27 sierpnia 1939 roku w Warszawie reprezentacja Polski rozegrała ostatni mecz przed najazdem hitlerowskim. Dobrze przygotowana reprezentacja zwyciężyła wicemistrzów świata - Węgry 4:2; po bramkach Ernesta Wilimowskiego 3Leonarda Piontka 1 z karnego, po faulu na Wilimowskim. Był to wspaniały triumf piłkarstwa polskiego

Zwycięstwo reprezentacji Polski z wicemistrzami świata, było niewątpliwie wielką sensacją, ale do Warszawy nie zdążyły już napłynąć wiadomości o tym, jak świat przyjął sukces polskich piłkarzy. W parę dni później - 1 września 1939 roku, spadły na polskie miasta i stadiony pierwsze hitlerowskie bomby. W przerwanym przez wojnę sezonie 1939 prowadził "Ruch" z 18 pkt, przed "Wisłą" i "Pogonią" po 16 pkt.

W latach 1928-1939 Polski Związek Piłki Nożnej zrealizował wiele trudnych oraz odpowiedzialnych zadań. Ożywiły się kontakty naszych czołowych klubów zzagranicą i kontakty klubów ligowych z klubami niższych klas.

Znaczący był dorobek organizacyjny, nastąpił znaczny wzrost liczby związków okręgowych, klubów i zrzeszonych zawodników oraz rozwój klubów już istniejących. W latach tych reprezentacja Polski rozegrała 65 spotkań międzypaństwowych, zwyciężając w 24 meczach, 12 razy remisując i 29 razy przegrywając.

W 1936 roku istniały następujące Okręgowe Związki Piłki Nożnej : 1.Górnośląski, 2. Warszawski , 3 Kielecki , 4. Krakowski, 5. Stanisławowski 6.Wołyński z siedzibą w Łucku, 7.Śląski 8.Białostocki, 9 Lwowski,10. Łódzki, 11.Poznański.

Rozdział -4-

[POLSKA PIŁKA NOŻNA W LATACH 1945 - 1999]

W czasie okupacji niemieckiej, hitlerowcy wydali szereg zarządzeń ograniczających życie społeczeństwa, m. in. zakaz organizowania związków i klubów sportowych. Sportowców i działaczy sportowych uznano za niebezpiecznych wrogów, a kluby i organizacje sportowe oceniono jako zagrażające bezpieczeństwu Niemiec. Pomimo tych zakazów i terroru niemieckiego, sport był jedną z form walki z okupantem. W czasie okupacji najbardziej dynamiczny i najlepiej zorganizowany był futbol w Warszawie, gdzie powstawały nowe kluby i były organizowane mistrzostwa Warszawy.

Piłka nożna była także widoczna w Galicji, a szczególnie w Krakowie i Lwowie.

Zaraz po wojnie nastąpił ogromny, żywiołowy rozwój futbolu. Reaktywowały działalność stare kluby, powstawało wiele nowych. W dniu 28 stycznia 1945 roku w wolnym już od hitlerowców Krakowie, odbył się przy obecności 10 tysięcy widzów mecz "Cracovia" - "Wisła" (wygrała Wisła 2:0).

W dniu 29 czerwca 1945 w Krakowie z udziałem przedstawicieli 8 okręgów: Krakowa, Warszawy, Poznania, Kielc, Rzeszowa, Przemyśla, Zagłębia, Katowic, odbyło się Walne Zgromadzenie PZPN. Zgromadznie wybrało władze związku, utworzyło klasy państwowe i podjęło decyzję o przeprowadzeniu mistrzostw Polski we wszystkich klasach - A, B, C.

W środowisku wiejskim na początku 1946 roku i w latach następnych powstawały pierwsze ludowe zespoły sportowe, w których również działały sekcje piłki nożnej.

Pierwszym mistrzem Polski po wyzwoleniu w 1946 roku została warszawawska "Polonia", która w rozgrywkach finałowych przeprowadzonych system każdy z każdym w gronie: "Warta" Poznań, AKS Chorzów i ŁKS Łódź, była najlepsza.

Reprezentacja Polski, pierwszy oficjalny międzypaństwowy mecz po wojnie,rozegrała 11 czerwca 1947 w Oslo z Norwegią, przegrywając 3:0, następne mecze to również porażki, z Rumunią 2:1, i z Czechosłowacja 6:3. Rok 1947 był też pierwszym rokiem w którym przeprowadzono rozgrywki ligowe.

Pod konie 1948 roku PZPN liczył 16 okręgów i 3 autonomiczne podokręgi. W oparciu o klasyfikację, w której za podstawę przyjęto sumę klubów i drużyn grających w lidze, stan i siła okręgów przedstawiała się następująco : Katowice-54pkt, Poznań-35; Opole-28; Kraków-27; Warszawa-24; Łódź-22; Wrocław-18; Szczecin-11; Zagłębie-9; Gdańsk-8; Lublin, Częstochowa, i Przemyśl po 7; Kielce-6; Rzeszów, Radom, i Olsztyn po 5; Siedlce-3 Białystok -1pkt. Przemyśl, Radom i Siedlce były autonomicznymi podokręgami.

W 1949 roku bardzo ożywione były kontakty międzypaństowe różnych szczebli. Pierwsza reprezentacja rozgrała 6 spotkań, z których tylko 2 wygrała (z Bułgarią i Albanią), a 4 przegrała (z Rumunią, Danią Węgrami i Czechosłowacją). Lepszy bilans miała II reprezentacja, którą kierował Ryszard Koncewicz, przegrała ona dwa mecze (z Rumunią i Węgrami) i wygrała dwa (z Bułgarią i Czechosłowacją).

Rok 1949 był też rokiem dość istotnych zmian, które dotyczyły nie tylko piłki nożnej, ale sportu w całości. Zauważalna była ingerencja czynników państwowych, i naśladownictwo struktury sportowej Związku Radzieckiego. Powstawały piony sportowe; np. związków zawodowych, wojskowy, gwardyjski. Po raz pierwszy, zgodnie z postulatami szkoleniowymi utworzono wydział sportowy PZPN, dążono do uporządkowania i ujednolicenia systemu rozgrywek.

Następny 1950 rok, był ostatnim rokiem działalności Polskiego Związku Piłki Nożnej. Znaczna część działaczy zdawała sobie sprawę, że nadszedł czas, w którym przyjdzie im pracować w zupełnie nowych nieznanych warunkach. Wprowdzono odgórnie nowe nazwy klubów np. "Wisła" została "Gwardią", "Ruch", "Unią" itp. Pozytywnie natomiast należy ocenić wznowienie po 25 latach, rozgrywek o Puchar Polski, w których wzięło udział na szczeblu powiatów i województw ponad 7 tysięcy drużyn, zrzeszającyh 93 tysiące zawodników. Była to naprawdę masowa impreza.

Pod koniec 1950 roku rozpoczęto likwidację PZPN i okręgów. Polski Związek Piłki Nożnej przestał istnieć dokładnie w dniu 4 lutego 1951 roku. W jego miejsce utworzono Sekcję Piłki Nożnej Głównego Komitetu Kultury Fizycznej (SPN GKKF).

Rok 1952 stał pod znakiem Igrzysk Olimpijskich w Helsinkach. Przygotowaniom do nich nadano priorytet, co było słuszne, choć znów popełniono błąd zawieszając rozgrywki ligowe. Na Igrzyskach Olimpijskich, po wymęczonym zwycięstwie nad słabiutką amatorską drużyną Francji 2:1, w II rundzie reprezentacja natrafiła na Danię i przegrała 2:0, kończąc w ten sposób swój udział w turnieju Olimpijskim .

Główny Komitet Kultury Fizycznej, ten najbardziej masowy i popularny sport, czyli piłkę nożną, uznał za sport czwartej kategorii, w pięciostopniowej klasyfikacji, której podano wszystkie dyscypliny sportowe. Spowodowało to zahamowanie rozwoju setek małych klubów - rozwiązywano je i likwidowano, następował także odpływ fachowych, zasłużonych działaczy.

Rok 1955 przyniósł pierwsze oznaki odwilży. Zarządzenie przewodniczącego GKKF pozwalało klubom powrócić do swoich tradycjnych nazw. Polską reprezentacje zgłoszono do Igrzysk Olimpijskich w Melbourne - wtedy bowiem można było wziąć w nich udział bez wstępnych gier eliminacyjnych. Ostatecznie jednak, ze względu na wysokie koszty, Polacy do Melbourne nie pojechali.

Mistrzostwo Polski jak i Puchar Polski w 1955 roku zdobyła warszawska "Legia". Był to także niezły sezon dla polskiej drużyny narodowej, która nie poniosła żadnej porażki. Uzyskała ona dwa remisy z Rumunią i Bułgarią na wyjazdach i wygrała z Finlandią 3:1 w Helesinkach.

Odwilż 1955 roku, wielokrotne dyskusje i narady w latach 1955-56 zapowiadały reaktywowanie Polskiego Związku Piłki Nożnej. Za oficjalną datę odrodzenia PZPN, należy uznać dzień 9 grudnia 1956 roku. W dniu tym obradowało plenarne zebranie SPN GKKF, w trakcie którego miały nastąpić zasadnicze zmiany w strukturze wewnętrznej piłkarstwa. Delegaci uznali jednak, że dokonać tego może tylko Polski Związek Piłki Nożnej. Podjęto więc uchwałę o reaktywowaniu PZPN i wybrano tymczasowe władze. Za centralą poszedł teren. W pierwszych miesiącach 1957 roku praktycznie we wszystkich już województwach działały Okręgowe Związki Piłki Nożnej. Wszędzie kierowały nimi nowo wybrane władze. Przygotowywano nowy statut PZPN.

Reprezentacja Polski nadal nie uzyskiwała wyników na miarę swoich możliwości, grała nierówno. Obok tak dobrych rezultatów, jak z Finlandią 5:0 i Norwegią 5:3, uzyskiwała mierne remisy np. z Turcją 1:1 i wyraźnie przegrywała z Węgrami 4:1, z Niemiecka Republiką Demokratyczną 2:0 czy z Bułgarią 2:1.

W dniach 16 - 17 lutego 1957 roku odbyło się oczekiwane z niecierpliwościa i nadzieją Walne Zgromadzenie PZPN. Do Warszawy zjechało 90 delegatów ze wszystkich okręgów, było to bardzo ważne i istotne święto polskiego piłkarstwa. Wybrano 24 osobowy Zarząd, w tym po raz pierwszy, w składzie Zarządu utworzono funkcję wiceprezesa do spraw młodzieżowych. Inne ważniejsze uchwały tego zebrania to: utworzenie dwóch grup II ligi po 12 drużyn każda, utworzenie Komisji Szkoleniowej PZPN. Postanowiono, że od 1958 roku kluby będą musiały księgować swoje wpływy i wydatki, zezwolono na dożywianie zawodników po 15 w jednym klubie. Jednym z ważniejszych zadań jakie postawiono przed kierownictwem związku było zbudowanie silnej reprezentacji i jej udział w eliminacjach przed mistrzostwami świata w Szwecji w 1958 roku.

Po rozegraniu meczy eliminacyjnych reprezentacja Polski miała tyle samo punktów co drużyna ZSRR i zgodnie z obowiązującym wówczas regulaminem, musiała rozegrać dodatkowy mecz na neutralnym terenie. Polacy w dniu 24.XI.1957 roku na stadionie w Lipsku przegrali z drużyną ZSRR i tym samym nie zakwalifikowali się do finału mistrzostw świata 1958 roku.

Był to więc wyjątkowo ciężki rok dla PZPN. Słabo spisywały się reprezentacje, wprowadzone dożywianie stało się czynnikiem hamującym , powstały "lewe kasy", zawyżano wynagrodzenie dla trenerów, nie przestrzegano dyscypliny finansowej.

W tym też roku UEFA na obradach w Sztokholmie podjęła uchwałę o rozgrywaniu, począwszy od 1960 roku w Europie finału rozgrywek o Puchar Narodów, które od 1968 roku nazywane są Mistrzostwami Europy.

Walne Zebranie PZPN w lutym 1959 roku podjęło ważne decyzje: zachowano system rozgrywek wiosna - jesień, argumentując to niekorzystnymi w Polsce warunkami klimatycznymi oraz ... okresowym poborem do wojska, zezwolono na zmianę na boisku jednego zawodnika w ciągu 45 minut i bramkarza w ciągu 90 minut, usankcjonowano decyzje organizacyjne i finansowe zezwalające na "dożywianie" zawodników.

Jubileusz 40-lecia, Polski Związek Piłki Nożnej dość skromnie obchodził w grudniu 1959 roku. Ograniczono się w zasadzie do publikacji historycznych i oceniających dotychczasowe osiągnięcia reprezentacji.

W latach 1921-1959 reprezentacja rozegrała: 165 spotkań, z których za najcenniejsze uznano przed wojną w 1939 roku, wygraną z Węgrami 4:2, w 1948 z Czechosłowacją 3:1, ze Związkiem Radzieckim 2:1 w 1957 oraz remis w 1959 roku z Niemiecką Republiką Demokratyczną. W tym czasie w Związku zarejestrowanych było ponad 150 tysięcy piłkarzy i prawie 5 tysięcy drużyn.

Rok 1960 był rokiem Igrzysk Olimpijskich w Rzymie. Reprezentacja Polski znalazła się w jednej grupie z Finlandią i amatorską drużyną Republiki Federalnej Niemiec i była zdecydowanym faworytem. Drużyna potwierdziła to na boisku wygrywając dwukrotnie z obydwoma przeciwnikami; 3:1 i 6:2 z Finlandią oraz 3:0 i 3:1 z Niemcami. Tak więc udział, już po raz czwarty, w Igrzyskach Olimpijskich stał się faktem.

W pierwszym pojedynku olimpijskim drużyna Polski odniosła wysokie zwycięstwo 6:1 z Tunezją, ale niestety następne to przegrane 2:1 z Danią i 2:0 z Argentyną.

Mistrzem Polski w 1960 roku został "Ruch" Chorzów, a zadecydowały o tym bezspośrednie mecze z "Legią" Warszawa, której trenerem był wówczas Kazimierz Górski ("Ruch" wygrał dwukrotnie 3:1 i 2:1). Z I ligi spadły "Gwardia" Warszawa i "Pogoń" Szczecin, a awansowały 4 drużyny, wśród których była "Stal" Mielec.

Obradujące tradycyjnie w lutym 1961 roku Walne Zgromadzenie PZPN podjęło uchwały o zwiększeniu I ligi do 14 drużyn, i o powołaniu przy wszystkich okręgach, Komisji do spraw współpracy z Ludowymi Zespołami Sportowymi.

W 1962 roku - zgodnie z decyzją Walnego Zgromadzenia z lutego 1961 roku - przystąpiono nareszcie do zmiany systemu rozgrywek na system jesień-wiosna. Już w lipcu 1962 roku wyłoniono mistrza Polski, którym została "Polonia" Bytom. W końcu lata 1962 roku rozpoczęto kolejne mistrzostwa, już na sezon 1962/63 w nowym cyklu jesień-wiosna.

Rok 1963 był udanym dla reprezentacji, która rozegrała 6 spotkań, z których 3 wygrała , 2 z Norwegią (5:2 i 9:0) i jeden z Grecją (4:0) dwa razy zremisowała z Rumunią (1:1) i Turcją (0:0) i jeden przegrała z Grecją (3:1).

Sezon rozgrywkowy 1965/66 był udany dla "Górnika" Zabrze, który po raz siódmy, a czwarty z rzędu zdobył tytuł Mistrza Polski.

Piłkarze "Górnika" bezkonkurencyjni w kraju, nie mogli potwierdzić swej klasy na arenie międzynarodowej, gdzie w rozgrywkach o Puchar Klubowych Mistrzów Europy, nie odnosili znaczących sukcesów.

Reprezentacji Polski nie udało się zakwalifikować do Olimpiady w Tokio w 1964, przegrywając dwukrotnie 3: 0 i 1:0 z Włochami, oraz do finału mistrzostw świata w Anglii w 1966 roku. Po rozegraniu meczy z Finlandią, Szkocją i jednego z Włochami, ostatecznie zadecydował mecz rozegrany z Włochami w dniu 1 listopada 1965 roku w Rzymie, gdzie Polacy przegrali 6:1.

Walne zebranie w 1966 roku, nawiązując do wcześniejszych propozycji zadecydowało o powołaniu czterech grup III ligi, a w 1967 roku zmieniło statut, legalizując osobowość prawną dla Okręgowych Związków Piłki Nożnej. Na koniec 1968 roku w 17 Okręgowych Związkach Piłki Nożnej działało 2947 klubów sportowych, w rozgrywkach uczestniczyło 9 649 drużyn, a zarejestrowanych łącznie było 265 779 piłkarzy.

ROK 1969 - ROKIEM JUBILEUSZU 50-LECIA PZPN.

W 1969 roku Polski Związek Piłki Nożnej wkroczył w 50-lecie swej działalności. Zgodnie z uchwałą Walnego Zgromadzenia z 1967 roku, rok 1969 został ogłoszony "Rokiem Jubileuszu 50-lecia PZPN". Ogłoszono konkurs-plebiscyt na najlepszego piłkarza półwiecza. Zwyciężył w nim Gerard Cieślik ("Ruch" Chorzów) - 12 078 pkt., przed Lucjanem Brychczym ("Legia" Warszawa) - 11 176 pkt. i Wacławem Kucharem ("Pogoń" Lwów) 8 472 pkt. Uroczystości jubileuszowe odbywały się w ciągu roku na terenie całego kraju. Uhonorowaniem uroczystości w dniu 9 listopada, był mecz Polska-Bułgaria, a jego stawką był wyjazd do Meksyku na turniej finałowy mistrzostw świata. Z Bułgarią Polacy zagrali w stylu godnym jubilata i zwyciężyli 3:0. Bramki zdobyli Andrzej Jarosik (2) i Kazimierz Deyna. Do Meksyku pojechali jednak Bułgarzy, dzięki remisowi 1:1 uzyskanemu z Holendrami na ich boisku.

Rok 1969 był udany dla czołowych drużyn klubowych Polski. "Legia" Warszawa jako mistrz Polski i "Górnik" Zabrze jako zdobywca Pucharu Polski awansowały do ćwierćfinałów rozgrywek pucharowych Europy. "Legia" w rozgrywkach drugiej fazy Pucharu Klubowych Mistrzów Europy zwyciężyła Saint Etienne (Francjia) 2:1 w Warszawie i 1:0 na wyjeździe. "Górnik" wygrał u siebie z "Glasgow" Rangers 3:1 i tyle samo na wyjeździe w Szkocji. Tego jeszcze nie było - dwa polskie zespoły znalazły się w ćwierćfinałach europejskich rozgrywek pucharowych.

Przeciwnikiem "Legii" w ćwiećfinale był turecki "Galatasaray" Stambuł, z którym "Legia" zremisowała w Stambule 1:1 i wygrała u siebie w Warszawie w dniu 18 marca 1970 roku 2:0. W półfinale Warszawianie natrafili na "Feyenoord" Rotterdam, z którym zremisowali w Warszawie 0:0 i przegrali w Rotterdamie 2:0.

"Górnik" Zabrze w rozgrywkach 1/4 Pucharu Zdobywców Pucharów, przegrał w Sofii 2:3 i wygrał u siebie 2:1, ( przy równej ilości punktów i bramek, zadecydował jeden gol więcej strzelony na wyjeździe) i "Górnik" awansował do rozgrywek półfinałowych.

W półfinale los przydzielił "Górnikowi" włoską drużynę AS Roma. Emocjonujące i dramatyczne były wszystkie trzy remisowe mecze "Górnika" z Romą. W Rzymie 1:1 (gol J. Banasia) w Chorzowie również 1:1(gol W. Lubańskiego). Dogrywka, do 119 minuty "Górnik" prowadził 2:1 a z rzutu karnego wyrównał Scaratti. Trzeci mecz odbył się w Strasburgu. Do przerwy zabrzanie prowadzili 1:0 po strzale W. Lubańskiego, a w drugiej połowie Capelo wyrównał z rzutu karnego. Znów dogrywka, ale wynik nie uległ zmianie. O awansie "Górnika" zadecydował rzut monetą. Stanisław Oślizło kapitan drużyny, wybrał dobrze.... . "Górnik" znalazł się finale Pucharu Zdobywców Pucharów. Decydująca rozgrywka w finale z Manchesterem City odbyła się 29 kwietania 1970 roku w Wiedniu. Mecz stosunkiem 2:1 wygrali Anglicy.

Pod koniec 1970 roku z funkcji trenera odszedł Ryszard Koncewicz, a nowym selekcjonerem reprezentacji został Kazimierz Górski. Rozpoczęła się era Kazimierza Górskiego.

W dniu 16 kwietnia 1972 roku w Starej Zagorze reprezentacja olimpijska rozegrała, w ramach eliminacji olimpijskich bardzo burzliwy mecz z Bułgarią. Polacy przegrali 3:1 i stracili Włodzimierza Lubańskiego, który przez rumuńskiego sędziego został usunięty z boiska. Następnie Polacy wygrali 2:0 z Hiszpanią, oraz rewanż z Bułgarią 3:0, co przy remisie Hiszpani z Bułgarią dało Polsce upragniony awans. Do Monachium kadra olimpijska pojechała w składzie: H. Kostka, M. Szeja, Z. Anczok, J. Gorgoń, Z. Gut, M. Ostafiński, A. Szymanowski, L. Ćmikiewicz, K. Deyna, J. Kraska, Z. Maszczyk, Z. Szołtysik, R. Szymczak, R. Gadocha, A. Jarosik, K. Kmiecik, W. Lubański, G. Lato i J. Marx.

Rezultaty osiągnięte podczas Igrzysk Olimpijskich przeszły najśmielsze oczekiwania. Polacy nie przegrali żadnego ze spotkań, remisując jedynie z Danią. Rozpoczęli od zwycięstwa 5:1 z Kolumbią, a potem kolejno 4:0 z Ghaną, 2:1 z Niemiecką Republiką Demokratyczną, 1:1 z Danią, 2:1 z ZSRR, 5:0 z Marokiem i w finale 2:1 z Węgrami. Reprezentacja Polski zdobyła Złoty Medal Olimpijski.

Mistrzostwo Polski znów zdobył "Górnik" Zabrze, przed "Zagłębiem" Sosnowiec i "Legią" Warszawa, a z ligi spadły "Stal" Rzeszów i "Szombierki" Bytom. W dniu 4 czerwca na stadionie ŁKS w Łodzi odbył się finał Pucharu Polski pomiędzy "Górnikiem" i "Legią".

"Legia" pomimo dwukrotnego prowadzenia, do przerwy 2:1, przegrała całe spotkanie 5:2, a 4 gole dla "Górnika" zdobył Włodzimierz Lubański.

Polacy w eliminacjach do mistrzostw świata 1974 znaleźli się w grupie z Anglią i Walią. Mecz z Walią został rozegrany w dniu 28 marca 1973 roku, Polacy przegrali go 2:0. Następny mecz odbył się 6 czerwca na Stadionie Śląskim w Chorzowie, gdzie Polacy pokonali Anglię 2:0. Niestety w meczu tym na skutek faulu poważnej kontuzji doznał Włodzimierz Lubański.

Mistrzem Polski w 1973 roku została niespodziewanie "Stal" Mielec, a królem strzelców jej zawodnik Grzegorz Lato.

W dniu 26 września 1973 roku reprezentacja rozegrała rewanż z Walią wygrywając 3:0, po bramkach G. Laty, R.Gadochy i J. Domarskiego. Nadszedł 17 październik, stadion Wembley i graniczący z cudem remis 1:1, po historycznej bramce Jana Domarskiego ze "Stali" Mielec. Polska wywalczyła awans do finału mistrzostw świata, odnosząc 2 zwycięstwa, 1 remis i 1 porażkę.

Na Mistrzostwach Świata 1974 roku w Niemieckiej Republice Federalnej reprezentacja Polski zajęła trzecie miejsce na świecie. Reprezentacja w finałach uzyskała następujące wyniki: z Argentyną 3:2, z Haitii 7:0, z Włochami 2:1, ze Szwecją 1:0, z Jugosławią 2:1, z RFN 0:1 i w meczu o trzecie miejsce z Brazylią 1:0. Grzegorz Lato z mieleckiej "Stali" został królem strzelców, zdobywając 7 bramek. Polacy strzelili najwięcej - 16 goli. Wśród najlepszych piłkarzy mistrzostw znaleźli się Kazimierz Deyna, Grzegorz Lato i Robert Gadocha, który został uznany najlepszym skrzydłowym świata. Władysław Żmuda trafił do najlepszej jedenastki mistrzostw do lat 23, a Jan Tomaszewski obronił wszystkie (2) rzuty karne .

Reprezentacja Polski w meczu o trzecie miejsce mistrzostw świata wystąpiła w składzie: K. Deyna, J. Tomaszewski, Z. Maszczyk, R. Gadocha, A. Musiał, G. Lato, A. Szarmach, H. Kasperczak, A. Szymanowski, W. Żmuda, J. Gorgoń.

W roku 1974, który przeszedł do historii jako rok sukcesu.Reprezentacja rozegrała 17 spotkań, w tym 11 wygranych, 2 remisy i 4 porażki, stosunek bramek 33:17.

Kolejne Igrzyska Olimpijskie w 1976 roku, odbyły się w Montrealu. Reprezentacja Polski wyjechała na nie w składzie: J. Tomaszewski, R. Ogaza, H. Wieczorek, K. Deyna, G. Lato, A. Szymanowski, A. Szarmach, P. Mowlik, W. Żmuda, H. Kasperczak, L. Ćmikiewicz, Z. Maszczyk, K. Kmiecik, J. Beniger, W. Rudy, H. Wawrowski, J. Gorgoń. Polacy zdobyli "tylko" srebny medal, a Andrzej Szarmach został królem strzelców.

Wyniki w poszczególnych meczach to: zaledwie 0:0 z Kubą, 3:2 z Iranem, 5:0 z Koreańską Republiką Ludowo - Demokratyczną, 2:0 z Brazylią i przegrany mecz finałowy 2:1 z Niemiecką Republiką Demokratyczną. Po powrocie do kraju trener Kazimierz Górski złożył rezygnację, a nowym trenerem-selekcjonerem został Jacek Gmoch.

Mistrzem Polski po raz drugi, w 1976 roku została "Stal" Mielec, która w pierwszej rundzie Pucharu Klubowych Mistrzów Europy wylosowała madrycki "Real", z którym przegrała i na tym zakończyła swój udział w rozgrywkach. Pomocnik "Stali" Henryk Kasperczak został piłkarzem roku.

Kolejne mistrzostwa świata w 1978 roku w Argentynie nie były zbyt udane dla reprezentacji Polski. Polacy wylosowali grupę eliminacyjną - RFN, Meksyk, Tunezja.

Pierwszy mecz w ramach eliminacji Polacy zremisowali 0:0 z RFN, następnie wygrali skromnie 1:0 z Tunezją i 3:1 z Meksykiem. W drugiej fazie rozgrywek było znacznie gorzej. Najpierw porażka 0:2 z Argentyną, potem skromne 1:0 z Peru i porażka 1:3 z Brazylią, co w efekcie dało 5-8 miejsce.

Rok 1979 był wyjątkowy. Trzeba było przygotować dwie drużyny seniorów. Jedna miała zagrać w finałach mistrzostw Europy, druga na Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie. Niestety start do obu imprez zakończył się fiaskiem.

W elimnacjach do mistrzostw Europy Polacy po słabych meczch z NRD przegrali rywalizację z Holandią. Niepowodzeniem zakończył się również start w eliminacjach olimpijskich. Lepsi byli Czechosłowacy i Węgrzy.

W 1981 roku obowiązki trenera-selekcjonera powierzono Antoniemu Piechniczkowi, który zwycięsko przeprowadził reprezentację w eliminacjach do mistrzostw świata w 1982 roku w Hiszpanii. Pierwsze dwa mecze na hiszpańskich mistrzostwach Polacy zremisowali 0:0 z Włochami i Kamerunem. Trzeci mecz po bezbramkowym remisie w pierwszej połowie z Peru, Polacy wygrali 5:0.

W drugiej rundzie Polacy wygrali z Belgią 3:0, a wszystkie trzy bramki zdobył Zbigniew Boniek. W kolejnym meczu ze Związkiem Radzieckim wystarczał remis i taki też wynik osiągnęli Polacy (0:0). W następnej rundzie reprezentacja przegrała 0:2 z Włochami, a w meczu o trzecie miejsce wygrała z Francją 3:2. Tak więc Polska, znów trzecia na świecie.

W dniach 22-23 kwietnia 1983 roku odbyło się kolejne Walne Zgromadzenie Polskiego Związku Piłki Nożnej. Dyskusja odzwierciedlała klimat tamtych czasów, atmosferę wciąż jeszcze trwającego stanu wojennego.

Według stanu na 31 XII 1982 r. w Polsce istniało 49 Okręgowych Związków Piłki Nożnej, w których w rozgrywkach uczestniczyło 9505 drużyn i 313 124 zawodników.

W ramach kolejnych eliminacji do mistrzostw Europy, Polacy znaleźli się w grupie z; Portugalią, Finlandią i ZSRR. Niestety Polacy nadal nie zakwalifikowali się do mistrzostw Europy. Wygrali tylko pierwszy mecz eliminacyjny z Finlandią 3:2, a pozostałe albo przegrali albo zremisowali. Najbardziej przykra była porażka z Portugalią 0:1 we Wrocławiu, oraz remis 1:1 z Finlandią w Warszawie.

Natomiast w kolejnych eliminacjach do mistrzostw świata, Polska znalazła się w jednej grupie z Albanią, Belgią i Grecją.

Po zakwalifikowaniu się po raz czwarty z kolei do finałów mistrzostw świata Meksyk 86, Polacy zawiedli w turnieju finałowym. Pierwszy mecz zremisowali 0:0 z Marokiem, następny wygrali 1:0 z Portugalią i awansowali do 1/8 finału. Niestety dwa następne mecze to wysokie porażki 0:3 z Anglią i 0:4 z Brazylią. Mecz z Brazylią był to pożegnalny mecz trenera Piechniczka.

70 - LECIE POLSKIEGO ZWIĄZKU PIŁKI NOŻNEJ

Rok 1989 zapisał się dużymi zgłoskami nie tyle w historii PZPN - ile w życiu całego społeczeństwa, pomimo że był to roku jubileuszu 70 lecia Polskiego Związku Piłki Nożnej. Zwycięstwo odniosła "Solidarność", upadł system totalitarny. W Polskim Związku Piłki Nożnej wprowadzono zawodostwo. Walne Zgromadzenie Sprawozdawczo - Wyborcze PZPN odbyło się w dniach 10 i 11 czerwca. W przedstawionym na piśmie sprawozdaniu przyznano krytycznie, że reprezentacja Polski nie odegrała spodziewanej roli w Mistrzostwach Świata w Meksyku, nie zakwalifikowała się również do finałów mistrzostw Europy, i igrzysk olimpijskich.

Reprezentacja w 1989 roku - po raz pierwszy od 1973 roku - nie zakwalifikowała się do kolejnych mistrzostw świata we Włoszech w 1990 - przegrywając ze Szwecją 0:2 i 1:2 oraz remisując 0:0 i przegrywjąc 0:3 z Anglią. Zgodnie z przewidywaniami, nie powiodło się polskim drużynom w europejskich rozgrywkach pucharowych. Wszystkie cztery odpadły w pierwszej rundzie. Mistrz Polski, "Ruch" Chorzów zremisował tylko 1:1 i wysoko przegrał 1:5 z jedenastką "Sredeca" Sofia, natomiast w Pucharze Zdobywców Pucharów "Legia" Warszawa uległa FC Barcelona (0:1i 1:1). W Pucharze UEFA "Górnik" Zabrze dwukrotnie przegrał z "Juventusem" Turyn (0:1 i 2:4), a GKS Katowice został wyeliminowany przez fińską drużynę Rovaniemi PS (1:1 i 0:1).

Cały 1989 rok stał pod znakiem jubileuszu 70 lecia istnienia PZPN. Akcenty tego wydarzenia można było dostrzec na wielu boiskach w całym kraju. Organizowano lokalne turnieje, okolicznościowe mecze, wystawy i pokazy, zdobywano Młodzieżową Odznakę Piłkarską.

Kolejne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze odbyło się w dniach 10 i 11 czerwca 1991 roku w Warszawie. Prezesem został wybrany Kazimierz Górski, przyjęto nowy statut, który uwzględniał zmiany jakie zaszły w naszym kraju po czerwcu 1989 roku. Dokonano zmian w rozgrywkach piłkarskich, I ligę zwiększono do 18 drużyn, w II lidze występować miało 36 drużyn, a III liga została ulokowana w 8 makroregionach.

Nadal nieudane były występy reprezentacji w eliminacjach do mistrzostw Europy. W grupie eliminacyjnej Polskę wyprzedziła Anglia i Irlandia. Dobrze w swojej grupie eliminacyjnej spisała się natomiast reprezentacja olimpijska, prowadzona przez trenera Janusza Wójcika, która w 1991 roku wygrała wszystkie pozostałe mecze eliminacyjne i stosunkiem punktów 12:0, bramek 12:2, zakwalifikowała się na olimpiadę w Barcelonie.

Pobyt w Hiszpani trwał od 19.07 do 11.08. 1992 roku. Pierwszy mecz w grupie o awans do ćwierćfinałów turnieju olimpijskiego Polacy rozegrali 24 lipca, pokonując 2:0 reprezentację Kuwejtu. Drugi mecz w dniu 27 lipca w Barcelonie był popisem Polaków, wygrali z Włochami 3:0, w trzecim z reprezentacją USA zanotowali remis 2:2 , co dało w sumie pierwsze miejsce w grupie i potem zwycięski ćwierćfinał z Katarem 2:0. Kolejny, bardzo dobry mecz, biało - czerwoni rozegrali w półfinale z Austrią, wygrywając 6:1.

W finale olimpijskim Polska spotkała się z gospodarzami - Hiszpanią. Pierwsza połowa była bardzo wyrównana i dopiero w 45 minucie prowadzenie dla Polski uzyskał Wojciech Kowalczyk. W drugiej połowie zaznaczyła się fizyczna przewaga gospodarzy i do ostatniej minuty utrzymywał się wynik remisowy 2:2. Ostatecznie jednak w normalnym czasie, wygrali Hiszpanie 2:3. Tak więc, po pięknym, dramatycznym meczu, olimpijska reprezentacja Polski wywalczyła srebny medal. Andrzej Juskowiak zostaje królem strzelców turnieju olimpijskiego. Igrzyska olimpijskie w Barcelonie zakończyły się sukcesem.

W 1993 roku reprezentacja Polski rozgrywa wyjazdowy mecz z Brazylią remisując 2:2, a młodzieżowa reprezentacja do lat 16 zdobywa w Turcji Mistrzostwo Europy - wygrywając w finale 1:0 z Włochami.

Po porażkach z Norwegią 0:1 w Oslo, i z Anglią 0:3 na Wemlby, reprezentacji Polski straciła szanse na awans do finałów Mistrzostw Świata 1994. W rozgrywkach ligowych skandaliczna końcówka. "Legia" wygrywa w Krakowie z "Wisłą" 6:0, a ŁKS pokonał "Olimpię" Poznań 7:1. Po tych ciekawych wynikach Mistrzem Polski zostaje "Legia" Warszawa. Jednak obradujący w Warszawie zjazd PZPN dokonał analizy końcówki rozgrywek i tytuł Mistrza Polski za sezon 1992/93 przyznał dla "Lecha" Poznań. Piłkarzem roku został zawodnik "Legii" Wojciech Kowalczyk.

W Krakowie w 1994 roku odbyły się centralne uroczystości 75-lecia Polskiego Związku Piłki Nożnej, z tej okazji rozegrano mecz piłkarski z historycznym przeciwnikiem drużyną Węgier, wygrywając w Nowej Hucie 3:2. W plebiscycie "Piłki Nożnej" najlepszem pilkarzem 75-lecia został Kazimierz Deyna, wyprzedzjąc, Grzegorza Latę, Zbigniewa Bońka, Włodzimierza Lubańskiego i Gerada Cieślika.

Zawodnik LKS Łódź, Marek Chojnacki w dniu 13.08.1994 roku rozegrał 400 -tny, mecz w I lidze, co jest rekordem Polski.

Drużyna "Legii" Warszawa po remisie u siebie z "Górnikiem" Zabrze 1:1 zdobywa tytuł Mistrza Polski, a po zwycięstwie nad ŁKS zdobywa Puchar Polski, a także Super Puchar.

W eliminacjach Mistrzostw Europy, po raz pierwszy w historii Polska przegrywa z Izraelem 1:2, a następnie remisuje z Francją 0:0.

W 1995 roku odbyło się 65 Walne Zgromadzenie PZPN, które wybrało nowe władze, prezesem PZPN został Marian Dziurowicz, przewodniczącym Kolegium Sędziów Marian Środecki. Wprowadzono nowe przepisy przyznające za wygrany mecz 3 punkty.

W kolejnych meczach eliminacyjnych do Mistrzostw Europy reprezentacja przegrywa 1:2 z Rumunią w Bukareszcie, pokonuje 4:3 Izrael u siebie, przegrywa w kompromitującym stylu w Bratysławie 1:4 ze Słowacją, remisuje 0:0 z Azerbejdżanem i odpada z Mistrzostw Europy.

W Lidze Mistrzów debiutuje "Legia" Warszawa, która dochodzi do 16 najlepszych drużyn klubowych Europy.

Nowym trenerem rezprezentacji Polski w 1996 roku zostaje Władysław Stachurski, w debiucie w meczu z Japonią, reprezentacja doznała porażki 0:5. Kolejne mecze reprezentacji to: 1:2 z Chorwacją, 0:0 ze Słowenią i 1:1 z Białorusią i z funkcji trenera rezygnuje Władysław Stachurski, a jego następcą zostaje Antoni Piechniczek.

Mistrzem Polski zostaje "Widzew" Łódź , a "Stal" Mielec spada do II ligi, Puchar Polski zdobywa "Ruch" Chorzów, pokonując w finale GKS Bełchatów1:0.

W premierze eliminacji Mistrzostw Świata, Polska po dobrej grze i golu Marka Citki uległa na Wembly Angli 1:2, był to od 23 lata pierwszy gol Polaka na tym słynym stadionie. W następnym meczu eliminacyjnym Polacy pokonują Mołdawię 2:1. Piłkarzem roku zostaje Marek Citko.

W 1997 roku w Warszawie obradował kolejny 66 Zjazd PZPN.

Podczas meczu derbowego w stolicy, kibice "Legii" podpalili magazyn sprzętu "Polonii", demolowali sklepy, rozbijali i niszczyli samochody. Po tych wydarzeniach Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej zobowiązał Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji do podjęcia działań zmierzających do poprawy bezpieczeństwa na obiektach sportowych.

Po porażce 0:3 w Neapolu z Włochami, oraz u siebie 0:2 z Anglią, reprezentacja Polski po raz trzeci z rzędu nie awansowała do finałów Mistrzostw Świata. Nowym trenerem reprezentacji Polski zostaje Janusz Wójcik i w debiucie Polska pokonała Węgry 1:0.

Po dramatycznym meczu w Warszawie z "Legią" mistrzem Polski w 1997 roku został "Widzew" Łódź. Legioniści prowadzili do 86 minuty 2:0, by przegrać na własnym stadionie 2:3. W finale Pucharu Polski "Legia" wygrała z GKS Katowice 2:0.

Polska w meczach eliminacyjnych Mistrzostw Świata pokonała na wyjeździe Mołdawię 3:0 i uległa Gruzji 0:3. Piłkarzem roku został Tomasz Łapiński.

W 1998 roku reprezentacja Polski przegrywa w towarzyskich spotkania z Izraelem 0:2, z Chorwacją 1:4 oraz wygrywa ze Słowenią w Warszawie 2:0.

Od zawieszenia w dniu 21.04. trzech działaczy PZPN Prezesa Mariana Dziurowicza oraz dwóch członków Prezydium Zarządu Jerzego Kozińskiego i Michała Listkiewicza przez Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki Jacka Dębskiego rozpoczyna się wielomiesięczny konflikt na lini PZPN - UKFiT.

Na stadionie śląskim duży sukces drużyny Janusza Wójcika, która pokonała reprezentację Rosji 3:1.

Po 40 - latach ŁKS Łódź ponownie Mistrzem Polski, w drużynie Mistrza występował z dużym powodzeniem, wychowanek trenera Andrzeja Fala były zawodnik "Szarotki" Uherce Rafał Niżnik.

W finale Pucharu Polski "Amica" Wronki po dogrywce pokonuje "Aluminium" Konin 5:3. W przededniu meczu finałowego w ramach Ogólnopolskich rozgrywek o Puchar Michałowicza Makroregion Warszawski pokonał Makreregion Małopolski w rzutach karnych 4:3. W reprezentacji Małopolska występowało czterech zawodników z Podkarpacia; Marcin Włodarski, Tomasz Szafran z "Karpat" Krosno, Lech Czaja z "Nafty" Jedlicze i Tomasz Dziobek z "Nafty" Jasło.

Reprezentacja Polski odnosi nieoczekiwane zwycięstwo w wyjazdowym meczu eliminacyjnym do Mistrzostw Europy nad wyżej notowaną Bługarią 3:0, oraz wygrywa u siebie z Luksemburgiem również 3:0. Odnosi także cenne zwycięstwa w meczach towarzyskich w Kijowie z Ukrainą 2:0, oraz w Bratysławie ze Słowacją 3:1.

W dniu 20 luty 1999 rok odbył się - w wyniku konfliktu PZPN - UKFiT- Nadzwyczajny Zjazd PZPN, który dokonał poprawek w stautucie, ogłosił rok 1999 - rokiem 80-lecia PZPN. Prezesem PZPN nadal pozostał Marian Dziurowicz. Zjazd nie rozpatrywał spraw władz związku. "Wojna" trwa dalej.

Rozdział -5-

[PIERWSZE LATA PIŁKI NOŻNEJ NA PODKARPACIU]

Zaborca austriacki - jak już wspomniano wcześniej - pozwalał na pewne swobody i prawa, w tym na pewną dozę działalności w dziedzinie sportu. Można było organizować w miastach, jak również na wioskach życie sportowe i drużyny piłkarskie, co doprowadziło do organizowania drużyn skautowskich, a w niektórych środowiskach polskich drużyn strzeleckich.

To właśnie na terenie Galicji, w tym Podkarpacia, powstawały pierwsze drużyny piłkarskie: "Czarni" Lwów 1908, "Pogoń" Lwów 1908, "Lechia" Lwów 1905, "Hasmonea" Lwów 1908 "Resovia" Rzeszów 1906, "Wisła" Kraków 1906, "Wilija" Wilno 1921, "Czarni" Jasło1910, RKS "Nafta" Potok 1921, "Krośnianka" Krosno 1928,"Grom" Rymanów, "Unia" Lesko, KS Brzozów i wiele wiele innych.

Kolebką podkarpackiej piłki nożnej, było Jasło. Na terenie Jasła - jak i innych miejscowości Podkarpacia - powstanie pierwszych klubów sportowych, poprzedziło nie ujęte w ramy organizacyjne masowe uprawianie różnych dyscyplin sportu, wśród których prym wiodła piłka nożna.

Jednak to właśnie na terenie Jasła, w wyniku aktywnej postawy jaślan utworzone zostały dwie drużyny - kluby pilkarskie; "Korona" i "Jedność", które rozgrywały między sobą mecze piłkarskie, przyciągając na nie wiele sympatyków piłki nożnej. Pierwsze "towarzyskie" mecze piłki nożnej rozgrywane były na placu targowym zwanym "Gzecyrka" nad rzeką Jasiołką, gdzie w 1912 roku wybudowano drewnianą szatnię.

W 1910 roku dzięki olbrzymiemu uporowi i wytrwałości Stanisława Adamskiego, wiceprezesa "Czarni" Lwów, powstał pierwszy na terenie Podkarpacia, Klub Sportowy - Jasielski Klub Sportowy "Czarni" Jasło. Klub powstał na bazie połączenia dotychczasowych drużyn - klubów jasielskich, "Korony" i "Jedności".

Twórca pierwszego klubu Pan Stanisław Adamski został również pierwszym prezesem JKS "Czarni" Jasło, którą to funkcję pełnił aż do momentu wybuchu I-szej wojny światowej.

W miesiącach letnich 1911 roku "Czarni" rozegrali mecze z Gorlicami 4:2 , i "Pogoń" Tarnów 3:3. W dniu 11 października 1911 roku doszedł do skutku dawno oczekiwany mecz pomiędzy "Czarni" Lwów i "Czarni" Jasło.

Drużyna lwowska przyjechała do Jasła w swoim najsilniejszym składzie, chcąc pokazać publiczności jasielskiej zasady wzorowej gry. Publiczność jasielska jak również i gracze byli zachwyceni umiejętnościami przeciwników, a ten nierówny pojedynek zakończył sie porażką jaślan 12:0.

Poważnym krokiem naprzód w pracy sportowej w Jaśle był rok 1913. W tym roku "Czarni" Jasło rozgrywali mecze z takimi drużynami jak: "Pogoń" Tarnów, z którą odnieśli dwukrotne zwycięstwa 5:1 i 8:2, podobnie z drużyną "Sanok" z Sanoka 8:1 i 13:1, oraz przegrany mecz z "Resovią" Rzeszów 1:4.

W drużynie z tego okresu występowali m.in. Mrozek, Gołębiowski, Springee, Kawecki, Miętus, Jagielski, Mańkowski, Zając, Dobrowolny i Wagner .

W maju 1915 roku, po wycofaniu się wojsk rosyjskich, przystąpiono do naprawy zdewastowanego w czasie działań wojennych boiska, oraz budowy sportu od podstaw. Nowym prezesem klubu został znany działacz -Jakub Kózka, który funkcję tę piastował do 1919 roku. W czasie jego prezesury , w 1917 roku przystąpiono do budowy nowej drużyny piłkarskiej.

W 1918 roku JKS "Czarni" Jasło rozgrywał mecze piłkarskie z takimi drużynami jak: "Cracovia" Kraków 4:1 dla Jasła, "Sanok" Sanok 4:0, "Pogoń" Tarnów 5:0, "Polonia" Przemyśl 2:0, Jarosław 7:0 i 6:2. Drużyna w tym okresie występowała najczęściej w składzie: Jan Propoń, Jerzy Minnicki, Bronisław Proń, Kazimierz Blidy, Bolesław Niemiec, Bolesław Minnicki, Mieczysław Saib, Eugieniusz Bartoniczek, Julian Saib oraz Władysław Szuba.

W 1919 roku ukonstytułował się nowy zarząd Klubu, prezesem którego został dr.Rybowski, a drużyna rozegrała mecz z "Czarnymi" Lwów, ktory zakończył się remisem 2:2. Zespół wystąpił w składzie: Sennik, Kotlarski, Gozdecki, Szopa, Mąciwoda, Blida, Proń, Minnicki, Marosz, Bartoniczek i Springer. Na afiszu zawiadamiającym o tym meczu było wypisane hasło "Dziś zawody koło wody, między nami drużynami "Czarni" Jasło - "Czarni" Lwów".

W 1924 roku na czele zarządu klubu stanął Józef Schoemborn, pod którego kierownictwem zarząd działał do 1934 roku , a drużyna "Czarnych" rozgrywała mecze z lokalnymi przeciwnikami "Makkabii" i "Pogonią".

W okolicach Krosna jednym z pierwszych Klubów Sportowych z sekcją wiodącą piłką nożną był założony w 1921 roku, klub - ogniwo sportowe przy Rafinerii Nafty w Jedliczu. Ogniwa sportowego jedlickiej rafinerii nie stać było na wybudowanie boiska sportowego, stąd też jego futboliści trenowali na pastwisku koło rzeki Jasiołki, jak również jeździli na treningi do JKS "Czarni"Jasło. W 1923 roku przy podkrośnieńskiej kopalni ropy naftowej w Potoku powstał Klub Sportowy " z prawdziwego zdarzenia", Robotniczy Klub Sportowy "Nafta" Potok. Jego czołowymi zawodnikami byli: Michał Kopytczak, inż. Tadeusz Krynicki, Tadeusz Hefko, Jan Dąbski, Roman Palica, Piotr Wójcik, Tadeusz Pruchnicki, Władysław Olszynka, oraz bracia Bronisław i Władysław Smosnowie. Klub ten działał do 1926 roku.

W Krośnie, w połowie lat dwudziestych, działały dwie organizacje zajmujące się krzewieniem sportu; Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół" i Towarzystwo Uniwersytetów Robotniczych TUR.

W "Sokole" działała drużyna piłkarska, która rozgrywała mecze piłkarskie z drużynami ówczesnych miejskich szkół średnich.

Z inicjatywy działaczy krośnieńskiego oddziału TUR, w tym Michała Kopytczaka, na bazie sprzętu piłkarskiego potockiej "Nafty", na wiosnę 1928 roku powstał Robotniczy Klub Sportowy "Krośnianka" Krosno. Przyjął on biało-niebieskie barwy, a jego prezesem został Karol Pilch. "Krośnianka" w momencie powstania była jednosekcyjnym klubem piłkarskim. Klub zrzeszał piłkarzy rekrutujących się spośród pracowników Huty Szkła i zakładów przemysłu naftowego oraz uczniów szkół średnich i pracowników administracji. Zajęcia z piłkarzami prowadził Władysław Bober.

Szeroką kadrę pierwszego zespołu tworzyli zawodnicy: Marian Brzostowski, Władysław Niezgoda, August Słomiak, Michał Koptyczak, Zdzisła Deneka, Tadeusz Klusyk, Tadeusz Pruchnicki, Tadeusz Indra, Kazimierz Frączek, Bogusław i Władysław Czerny, Roman Krzanowski, Jan Szczypka, Roman Kurowski, Józef Buńkowski, Edward Chmielowski, Wiktor Łącki, Bronisław Legutko, Józef Bogdanowski, Stanisław Będkowski, Stanisław Kmon, Szczepan Klinowicz, Marian Futakiewicz, Leopold Pikul, Kazimierz Krukierek, Antoni Mosoń, Ludwik i Stanisław Nowak. Ponadto bracia Paweł i Franciszek Majerowie, Kazimierz i Marian Hewryczkowie, Marian i Kazimierz Stankowie oraz Jan, Zbigniew i Stanisław Podlascy.

Drużyna "Krośnianki" w tym czasie rozegrała kilka spotkań towarzyskich z drużynami sąsiednich miast oraz drużynami innych klubów robotniczych. Mecze te drużyna rozgrywała na wyjeździe, gdyż RKS "Krośnianka" nie miał wtedy własnego stadionu.

Działacze sportowi Krosna powołali więc Komitet Budowy Stadionu w składzie: przewodniczący dyrektor Kazimierz Jamroz, członkowie: pułkownik Józef Karol Swoboda, dyrektor L. Zakulski oraz profesorowie Józef Patla i Anton. W wyniku prężnej działalności Komitetu, wspólnej pracy wojskowych z 2 Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku i cywilów Krosna, 30 września 1928 roku w obecności około trzech tysięcy mieszkańców miasta nastąpiło poświęcenie nowo wybudowanego stadionu przy ul. Bursaki.

W 1930 roku drużynę piłkarską, trenowaną nadal przez Władysława Bobera zgłoszono do Polskiego Związku Piłki Nożnej.

Dzięki temu mogła ona rozgrywać oficjalne spotkania towarzyskie z innymi zrzeszonymi w PZPN drużynami z całego kraju. "Krośnianka" rozegrała w tym czasie mecze z: "Resovią" Rzeszów (2:5), "Tarnovią" Tarnów (3:7), "Legią" Kraków (2:4), "Czarnymi" Jasło (5:5) i pomimo nie najlepszych wyników stadion przy ulicy Bursaki gromadził zawsze liczną publiczność.

W 1931 roku w Robotniczym Klubie Sportowym "Krośnianka" doszło do konfliktu między działaczami i zawodnikami. Przed meczem z krakowską "Legią", w trakcie przemówień powitalnych, padły słowa o socjaliźmie i klasie robotniczej. Doprowadziło to do interwencji władz miasta i kłopotów w normalnej działalności klubu. W konsekwencji atmosfera w klubie bardzo się pogorszyła, nasilał się konflikt między działaczami i zawodnikami co doprowadziło do rozłamu i powołania nowego, Miejskiego Klubu Sportowego "Legia" Krosno.

Do "zbuntowanych" założycieli "Legii" należeli: Tadeusz Indra, Wiktor Łącki, Bronisław Legutko, August Słomiak, Zdzisław Deneka, Kazimierz Frączek, Antoni i Stanisław Mosoń.

Pierwsze zebranie organizacyjne "Legii" wyłoniło następujący zarząd: prezes Bober Władysław, wiceprezes Indra Metody i Janas Stanisław, sekretarz Łącki Witold, skarbnik Indra Tadeusz, członkowie zarządu: Legatko Bronisław, i Frączek Kazimierz.

Zarząd klubu podejmował w tych pierwszych latach wiele działań mających na celu zdobycie nowych źródeł dochodu. Trudności ze zdobyciem funduszy, obojętność władz i społeczeństwa dla piłkarstwa, postawiły Zarząd przed ogromnymi trudnościami finansowymi. Dzięki jednak ofiarności poszczególnych członków kupiono w ówczesnej firmie "Maraton" we Lwowie potrzebny sprzęt piłkarski na kredyt, którego udzielił prezesowymi Boberowi właściciel tej firmy, znany polski piłkarz Wacław Kuchar. Klub w 1933 roku posiadał trzy drużyny piłkarskie. Największy problem stanowiły pieniądze, potrzebne na zorganizowanie wyjazdów na mecze. Prezes Bober zabiegał o pomoc w różnych firmach, m.in. z firmy "Małopolska", otrzymał jednorazowy datek w postaci kilku beczek benzyny.

W 1933 roku drużyna piłkarska "Legii" zdobywa mistrzostwo klasy "C" podokręgu przemyskiego. Największym jednak sukcesem był mecz z I drużyną "Cracovii",z którą "Legia" wywalczyła remis 1:1, (bramka Stanisława Pollaska).

Rok 1934 przynosi zespołowi piłkarskiemu "Legii" mistrzostwo klasy "B" i awans do klasy "A".Następne lata , a szczególnie od 1936 roku to lata upadku piłki nożnej w "Legii", zawodnicy przechodzą do innych klubów.

W prasie z tego okresu ukazał się wiersz na temat "Legii". Autor wprowadza do lektury słowami "Drodzy moi nie faulujcie mnie przy okazji. Czytajcie lepiej tylko początkowe litery wiersza".

Wiwat Legia, niech nam żyje
I winduje sport na szczyty!
Więcej niechaj gra, niż pije,
A wybuchną wnet zachwyty
To jest Legia. Wiwat chryje!
Legia droga niech pokaże
Europie swoje sztuki:
Głową strzelać wrogom w twarze
I butami sprawić buki,
A walkower dostać w darze!
Krosno Legia niech nam żyje
Rytmem zwycięstw rozkopana!
Owszem, chociaż bije w ryje,
Setnie kopie pod kolana
Niechaj dalej gra kochana
Olimpijski laur niech wije!

W latach następnych podjęto rozmowy z Towarzystwem Gimnastycznym "Sokół" i w 1936 roku doszło do połączenia "Sokoła" z "Legią". "Legia" zatrzymała swą nazwę, z tą zmianą, że zamiast KS "Legia" dodano SKS "Legia. W 1937 roku prezesem klubu został Władysław Filipow, zaś skarbnikiem Zdzisław Piotrowski. Niestety, z powodu nieprzychylnego nastawienia do sportu większości członków zarządu "Sokoła", klub nie był w stanie utrzymać się finansowo i pomału chylił się ku upadkowi. W ostatnich latach przed rozpoczęciem II wojny światowej sport w MKS "Legia" Krosno prawie zamiera. Sekcja piłkarska wegetuje, rozgrywając tylko spotkania towarzyskie.

Piłkarze "Krośnianki" już 2 lata po rozłamie, w 1933 roku zdołali wywalczyć mistrzostwo klasy "C" podokręgu przemyskiego i awans do klasy "B". W rok później wygrali, rozgrywki klasy "B" uzyskując awans do klasy "A", po zwycięstwie w spotkaniach finałowych z "Sokołem" Nisko 4:1 i 4:0.

W tej grupie rozgrywkowej grały również silne drużyny z Borysławia i Drohobycza - obecnie Ukraina.

Piłkarze JKS "Czarni" Jasło, z chwilą utworzenia w 1927 roku ligi, znaleźli stałe miejsce w klasie "B", aż do wybuchu wojny. W okresie prezesury Józefa Szemborna w 1928 roku Rada Miejska podjęła uchwałę, o budowie stadionu sportowego przy ulicy Śniadeckich, na wysypiskach śmieci obok Huty Szkła. W tym okresie Klub otrzymał lokal w izbie rzemieślniczej przy ulicy Piotra Skargi, gdzie mieściło się biuro i gdzie przychowywano pamiątki klubu.

W okresie 1928-1939 wzmocniona drużyna "Czarnych" odnosiła znaczące sukcesy w rozgrywkach klasy "B", by w latach 1935-38 zajmować kolejno IV, V, IV i VI miejsca. Natomiast w 1930 roku drużyna "Czarnych" do końca rozgrywek walczyła o tytuł mistrza klasy "B". Zespół w drodze do tytułu mistrzostwskiego doznał jednak porażki 0:2 z "ZMS" Tarnów. W meczu ostatniej szansy o uzyskanie tytułu mistrza, "Czarni" zmierzyli się z "Jutrzenką" Tarnów. Niestety mecz zakończył się skromną porażką 0:1 i drużyna nie uzyskała awansu. W tym okresie drużyna występowała w składzie: Kazimierz Drabik, Władysław Sokołowski, Zdzisław Romańczuk, Zygmunt Krementowski, Jerzy Krementowski, Kazimierz Styczyński, Stefan Gach, Tadeusz Brożyna, Madej i Ząbek.

W 1933 roku "Czarni" nawiązali pierwszy kontakt zagraniczny z drużyną słowacką z Bardejowa. Na wyjeździe przegrano mecz w stosunku 5:1, natomiast w spotkaniu rewanżowym u siebie "Czarni" pokonali Słowaków 4:0, występując w składzie: Kazimierz Drabik i Stanisław Trojan (bramkarze), Bronisław Madej, Kazimierz Styczański, Władysław Sokołowski, Jerzy Krementowski, Zdzisław Romańczuk, Zygmunt Krementowski, Stefan Gach, Tadeusz Brożyna, Wacław Ząbek, Jan Juszczyk, Jan Romańczuk.

W tym też roku nastąpiła zmiana prezesa klubu, został nim dr Pacześniak, który funkcję tę pełnił do 1936 roku, kiedy to nowym prezesem został Stefan Kiełbasa. Na przełomie 1938/39 roku w drużynie "Czarnych" występowali: Edward Błażej, Tadeusz Langenfeld, Eugeniusz Depczyński, Aleksander Stróżyk, Mieczysław Majewski, Jan Romańczuk, Józef Brożyna, Bolesław Ryba, Kazimierz Styczyński, Andrzej Dubiel.

W Sanoku po odzyskaniu niepodległości po pierwszej wojnie światowej, działało Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół". Do czołówki zawodników drużyny "Sokoła" należeli: Stropek, Koch, Poprawski, Jacewicz, Charchalis.

Powstały też nowe kluby: "Strzelec", dwa kluby żydowskie "Makkabi" i "Radifah", Wojskowy Klub Sportowy 2 Pułku Strzelców Podhalańskich, oraz gimnazjalny KS "Błękitni". Kluby te działają do 1934 roku. W tym bowiem roku następuje fuzja klubów "Strzelec" i "Sokół", a następnie po połączeniu z WKS 2 PSP, powstaje Wojskowo-Cywilny Klub Sportowy WCKS Sanok.

Dyscypliną wiodącą tych klubów była piłka nożna. Przy połączeniu klubów i powstaniu WCKS nie wszyscy zawodnicy przystąpili do nowego klubu.

Część z nich pozostała na uboczu i oni to na czele z Zbigniewem Nestorowiczem, w 1935 roku zakładają nowy Klub Sportowy "Sanoczanka" Sanok. W tym czasie powstała nawet piosenka jako hymn "Sanoczanki?, której autorem był Włodzimierz Bunio:

Pod bombą w Sanoku,
Stanęli na boku,
Sport - klubu założyciele.
Graczy zebrali,
Zarząd wybrali,
Z Nestorowiczem na czele.
Ref: O joj, joj, joj to jest Sanoczanka,
Co walczy wciąż o piłkę tę,
Jak o swe względy kochanka
Bunio, Roszniowski,
Maślany, Rogowski,
Do tego Kiszka, Patała
Dusza Lisowski,
Borczyk, Bentkowski,
To prawie kompania cała.
Ref:
PeZetlot przegrał,
I Czuwaj nie wygrał,
Niemiał dużo szczęścia Orzeł,
Przegrali marnie,
Także z Jasła Czarni,
Bo grali od nas gorzej.
Ref:

Pierwszym prezesem Klubu był mgr Stanisław Radwański, a po około roku czasu, prezesem został mjr Kowalski pracownik RKU, w skład Zarządu wchodzili także m. in. Gilewicz lekarz dentysta, Panek urzędnik Urzędu Skarbowego, Edward Stropek, Fejkiel. Pierwszym trenerem "Sanoczanki" był Oblad z Przemyśla.

W momencie założenia klubu, skład drużyny piłkarskiej był następujący; Tadeusz Wójtowicz, Zbigniew Nestorowicz, Włodzimierz Bunio, Mieczysław Lisowski, Zbigniew Szuchart, Jan Skoczypiec, Antoni Karaś, Jan Swietacki, Roman Hofbauer, Roman Poprawski i Roman Maślany.

W następnych latach do drużyny dołączyli; Jan Chinalski, Józef Kubrakiewicz, Stanisław Wołoszczak, Józef Patronik, Kazimierz Zmarz, Władysław Mach i Mieczysław Borczyk.

Nowopowstały klub uczestniczył w rozgrywkach klasy "C" podokręgu przemyskiego, by po roku awansować do klasy "B".

Mecz finałowy o wejście do klasy "B" relacjonowała prasa "R.K.S. Polna Przemyśl - Sanoczanka Sanok 3:2 (1:2). Finałowe zawody o mistrzostwo kl. "C" i o wejście do klasy "B" przyniosły ciężko wywalczone zwycięstwo drużyny robotniczej. Bramki dla "Polnej" uzyskali: Szałoj 2 i Tkacz z karnego, zaś dla "Sanoczanki": Kubrakiewicz i Mach. W "Polnej" wyróżnili się; Szałoj, Knot i Pobidyński a w "Sanoczance" obrona i prawoskrzydłowy. Mimo zwycięstwa "Polnej", zakwalifikowały się obie drużyny do klasy "B" Podokręgu Zachodniego w Przemyślu. Sędziował p. Matuszek".

O jednym z meczy które rozegrała Sanoczanka w klasie "B" tak pisała sportowa prasa z tego okresu. KS "Sanoczanka" Sanok - ZKS "Makkabi" Jasło 9:0 (3:0). "Sanoczanka" zasilona ppor. Skowrońskim (WKS Sanok) wraz z Zmarzem ("Strzelec" Rymanów) odniosła imponujące zwycięstwo nad B-klasowym przeciwnikiem. Gospodarze mieli przygniatającą przewagę, przesiadując cały czas zawodów pod bramką jaślaków. Gdyby nie egoizm niektórych graczy (Mach) wynik meczu byłby jeszcze wyższy. Drużyna żydowska przedstawiała się kompromitująco. Jedynym jej wartościowym graczem był Springer II. U gospodarzy dobrze grał atak, zwłaszcza lewa strona oraz trójka obronna. (Dziwić się należy kierownictwu "Sanoczanki" , że mając do dyspozycji świetniego Nowakowskiego wystawia pr.łacz. Hofbauera, który paraliżuje wszelkie akcje napadu). Pomoc, to pięta achillesowa drużyny sanockiej. Najjaśniejszym punktem jest Hinalski. Alfą i omegą środkowego pomocnika jest polowanie na kości przeciwnika. Nowy nabytek Zmarz do pierwszej drużyny nie nadaje się. O samej grze nie ma co pisać, gdyż sprawiała wrażenie treningu na jedną bramkę. Obfitym łupem bramkowym podzieli się: ppor. Skowroński 2, Mach 3, Kubrakiewicz 1, Hofbauer 2, Mielecki 1. Sędziował p. Bezucha - widziów 500 osób".

Dalsze planowane awanse i sukcesy przerywa wybuch II wojny światowej.

Rozdział -6-

[PODKARPACKA PIŁKA NOŻNA

W CZASIE II WOJNY ŚWIATOWEJ ]

Okres okupacji przerwał w miarę dynamiczny rozwój podkarpackiej piłki nożnej, w ośrodkach gdzie już istniały kluby i rozgrywano mecze; Jasło, Krosno, Sanok, jak również zahamował rozwój piłki w nowych ośrodkach i w środowisku wiejskim.

W czasie wojny, mimo zawieszenia działalności sportowej zawodnicy i młodzież uprawiali piłkę nożną 'konspiracyjnie". Sprowadzało się to głównie do rozgrywania meczy na łące, polanie leśnej, w ukryciu aby nie kusić Niemców.

W Jaśle wraz z wybuchem wojny, sprzęt sportowy będący w posiadaniu klubu zmagazynowano u prezesa Stefana Kiełbasy, skąd Niemcy ten sprzęt zabrali i przekazali go jednej ze swoich drużyn. Na stadionie sportowym "Czarnych" stacjonowała jednostka pancerna wojsk niemieckich.

W Jaśle niezorganizowane mecze, od przypadku do przypadku rozgrywano na placu "Kamieńcu" nad rzeką Wisłoką. Najczęściej w meczach tych występowali: Edward Błażej, Adam Szurlej, Czesław Lignarski, Edward Bernacki, Zbigniew Styczyński, Zbigniew Sroczyński, Eugeniusz Szpak, Jan Szpak, Zbigniew Janusz, Jerzy Hajdas, Kazimierz Kozłowski, Jan Zajdek, Wacław Ząbek, Władysław Tuleja, Wacław Janigacz ze Szczakowej, Etyl Biłopotocki, Erik Biłopotocki, Kazik z Łodzi, oraz Wiktor (bramkarz). Jak się po wyzwoleniu okazało, to był on z wywiadu armii radzieckiej. Drużyna "Czarnych" rozegrała mecz w Męcince w 1942 lub 1943 roku, a jej skład przedstawia poniższa fotografia.

W okresie okupacji w Krośnie, dzięki inicjatywie i uporowi takich zawodników "Legii" takich jak: Janas Eugeniusz i Kazimierz Frączkiewicz działa nadal sekcja piłkarska, która rozgrywa wiele nielegalnych spotkań. W sekcji tej udział biorą przeważnie dawni juniorzy. Szereg dawnych zawodników staje do walki z okupantem. Niektórzy z nich giną w obozach koncentracyjnych, inni walczą w oddziałach partyzanckich. Do nich zaliczyć należy czołowego zawodnika "Legii" Gbyla Kazimierza. Był uczestnikiem kampani wrześniowej w 1939 roku, żołnierzem polskim wojska na zachodzie, walczył w dywizji gen. Maczka w Holandi. Za swe zasługi i waleczność został odznaczony krzyżem "Virtuti Militari".

Jednym z wielu zawodników "Krośnianki", który brał czynny udział w walce z niemieckim okupantem był czołowy piłkarz i wszechstronnie utalentowany zawodnik Zdzisław Denka.

Mając pseudonim "Sen" należał do oddział partyzanckiego Armii Krajowej Józefa Chmury "Orskiego", w którym jego żona była łączniczką. Za działalność w tym oddziale został odznaczony pod koniec wojny Krzyżem Walecznych.

Zawodnicy z Krosna mecze piłkarskie rozgrywali także na okolicznych łąkach z drużynami z podkrośnieńskich wiosek.

Podobny charakter miały mecze rozgrywane w środowisku wiejskim, o czym wspomina m. in. długoletni działacz Ludowych Zespołów Sportowych Pan Eugeniusz Krzanowski z Mrzygłodu - "podczas okupacji niemieckiej zawody sportowe, a szczególnie mecze piłkarskie organizowaliśmy na leśnej polanie, obok naszej miejscowości w obawie przed łapanką i wywózka do Niemiec na roboty".

Dochodziło niekiedy również do meczy piłkarskich pomiędzy miejscowymi drużynami , a drużynami niemieckimi. O jednym z nich wspomina działacz sportowy z Zarszyna Czaja Władysław: " W okresie okupacji, kiedy w Zarszynie, w naszej szkole kwaterowali żołnierze niemiecy, oni często grali w piłkę nożną na łące między cmentarzem, a dzisiejszą zabudową. Nie wiem jak do tego doszło, ale rozegrano mecz między nimi, a zlepkiem naszych chłopców. Na bramce stał śp. Dziunek Michalczyk, a w polu przypominam sobie jedynie Zbysia Machnickiego wysiedlonego z Poznania i zamieszkałego w żydowskim domu w Zarszynie. Niemcy okazali się zdecydowanie lepsi nad zlepkiem naszych chłopców. Przegraliśmy wtedy bardzo wysoko. Kiedy Józek Porawski przyjechał na parę dni do Zarszyna z chłopcami z Krosna, którzy znali piłkarskie rzemiosło, do rewanżu z Niemcami nie doszło. Cała łąka zalana była wodą po opadach".

Do podobnego meczu piłki nożnej doszło we wsi Borek, aktualnie dzielnicy Jedlicza. Tak o tym meczu wspomina w pracy magisterskiej Pan Marek Wojdyła " Wprost nie do uwierzenia, miał miejsce fakt zaproszenia drużyny wsi Borek do rozegrania towarzyskiego spotkania w piłce nożnej z okupantem niemieckim. Mecz zakończył się zwycięstwem drużyny polskiej w stosunku 11:0. Niekorzystny wynik dla okupanta spowodował konfiskatę butów i piłki przeciwnika". W czasie całego okresu okupacji zapał młodzieży z Borku i Jedlicza nie ostygł, a drużyna piłki nożnej rozgrywała konspiracyjne mecze z pobliskimi zespołami.

W Sanoku w czasie wojny "Sanoczanka", jako organizacja sportowa przestała istnieć, jednak życie klubu w dalszym ciągu było podtrzymywane przez piłkarzy. Bowiem w dalszym ciągu spotykali się oni na pastwiskach i innych zacisznych miejscach , prowadzili treningi i rozgrywali mecze towarzyskie.

Działania wojenne w Lesku spowodowały,że życie sportowe zamarło. Jedynym wyjątkiem był rozegrany w konspiracji mecz w Ustrzykach Dolnych. Przy czym należy wyjaśnić, że nie był to mecz międzyklubowy. Uczestnikami zawodów byli mieszkańcy Leska i Ustrzyk Dolnych, którzy uzyskali zezwolenie na opuszczenie miejsca zamieszkania. Spotkanie to zakończyło się zwycięstwem "nazwijmy" to reprezentacji Leska, a z braku jednomyślności przy ustalaniu wyniku nie przytaczamy go, bowiem nikt z jego uczestników dokładnie go nie zapamiętał.

W czasie zawieruchy wojennej zawodników i działaczy sportowych z Leska nie zabrakło oczywiście w szeregach uczestników walki zbrojnnej z okupantem. Z rąk najźdźcy zginęli m. in. Andrzej Filar i Józef Niemirowski.

W czasie II wojny w Rymanowie w zasadzie piłka nożna zamarła. Rozegrano wprawdzie dwa spotkania z drużyną ukraińską z Wróblika, które zakończyły się zwycięstwem rymanowskich zawodników.

Rozdział -7-

[PIERWSZE LATA PIŁKI  NOŻNEJ PO II WOJNIE

I  JEJ ROZWÓJ DO 1960 ROKU]

Po wyzwoleniu ziem Podkarpacia z jarzma niemieckiej okupacji w 1945 roku, na wyzwolonych   terenach reaktywowały swą działalność "stare", jak i powstawały nowe kluby sportowe z piłką nożna jako dyscypliną wiodącą. Były to między innymi: w Jaśle JKS "Czarni",KS OMTUR "Naprzód" ZKS "Nafta", w Krośnie MKS "Legia", WKS "Granica", RKS "Huta", KS "Nafta", w Sanoku "Sanoczanka", "Sanovia" Lesko.

Nieco później, bo w 1946 roku w środowisku wiejskim powstawały pierwsze ludowe zespoły sportowe, gdzie oprócz dominującej wówczas piłki siatkowej, działały również sekcje piłki nożnej. Pierwsze Ludowe Zespoły Sportowe na terenie krośnieńskiego powstały w : Suchodole, Wrocance koło Krosna, Bóbrce, Siepietnicy, Kobylanach, Zarszynie, Głowience, Mrzygłodzie, Besku, Przysietnicy, Odrzykoniu, Iskrzyni, Miejscu Piastowym, Frysztaku, Wiśniowej itd.

Decyzją PZPN z dnia 20 czerwca 1945 roku w w Rzeszowie utworzono Autonomiczny Podokręg obejmując swym zasięgiem powiaty: Rzeszów, Dębica, Mielec, Tarnobrzeg, Nisko, Kolbuszowa, Łańcut, Przeworsk, Lesko, Sanok, Brzozów, Krosno, Jasło   i Gorlice.

W dniu 1lipca 1945 roku odbyło się Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Podokręgu Piłki Nożnej w Rzeszowie z udziałem delegatów klubów prowincjonalnych, na którym   wybrano Zarząd. Jego prezesem został inż. Stefan Tondera.   Uchwałą tego zebrania ustanowiono delegaturę w Krośnie z przewodniczącym Władysławem Boberem.

Rozdział VII,   zawiera informacje i materiały na temat piłki nożnej w głównych ośrodkach piłkarskich Podkarpacia, w latach 1945-1960. Analizując powstanie i rozwój klubów piłkarskich w Jaśle, Krośnie i Sanoku, oraz tabele - szczególnie tabele zamieszczone na końcu rozdziału - daje się zauważyć znaczny jakościowy (awanse "Legii" Krosno, "Czarnych" Jasło, "Górnik" Sanok) jak i ilościowy rozwój piłki nożnej w tym okresie. Powstają nowe kluby i ludowe zespoły sportowe w coraz to nowych miejscowościach Podkarpacia.

Jasielski Klub Sportowy "Czarni" Jasło

JKS "Czarni" Jasło wznowił swoją działalność latem 1945 roku-pierwszym powojennym prezesem był Kmiecik - ale o prawdziwej działalności klubu można mówić dopiero od dnia 31 maraca 1946 roku, gdy na Walnym Zebraniu w obecności 48 członków wybrano zarząd klubu. Prezesem Klubu został Andrzej Szwaja, wiceprezesem Władysław Czachowski, a opiekunami sekcji piłki nożnej zostali: Edmund Szopa i Tadeusz Garbacik. W kwietniu 1946 roku Zarząd zakupił stroje dla drużyny w barwach: czarne gerty, czarne spodenki oraz koszulki w pionowe biało-czarne pasy z emblematem JKS "Czarni". Pierwszy powojenny mecz "Czarni" rozegrali w dniu 7 kwietnia 1946 roku z KS TUR "Naprzód" Jasło. "Czarni" występowali w składzie: Kazimierz Drabik, Jerzy Krementowski, Roman Piątkiewicz, Jan Sokołowski, Kazimierz Krementowski, Bolesław Ryba, Edward Sowa, Aleksander Stróżyk, Władysław Sokołowski, Bronisław Madej, Tusiek Libucha, Kazimierz Bartula. Drużyna KS OMTUR "Naprzód" wystąpiła w składzie: Roman Ofiarski, Alojzy Płocek, Stanisław Flok, Zbigniew Janusz, Czesław Lignarski, Mieczysław Kalityński, Stanisław Tuleja, Eugeniusz Szpak, Stanisław Nazgowicz, Jan Kalisz, Józef Ryba, Witold Kalisz, Kazimierz Krzeszowski.

Z dniem 1 września 1946 roku "prezesurę" w klubie objął Watra Przewłocki i piastował tę funkcję do marca 1947 roku.

W marcu 1947 roku funkcję prezesa powierzono Taduszowi Garbacikowi, a w skład zarządu weszli: Władysław Juryś, Władysław Olszynka, Jan Gryziec, Józef Sochacki, Aleksander Krementowski, Tadeusz Olszewski, Karol Romankiewicz. Zarząd opracował   statut Klubu i   na pierwszym miejscu w działalności klubu postawił sprawę modernizacji stadionu.

W 1949 roku dochodzi w Jaśle do połączenia JKS "Czarni" z KSOM TUR "Naprzód" działającego przy Rafinerii Nafty Jasło - Niegłowice,   w wyniku czego powstaje jeden Klub pod nazwą JKS "Związkowiec" .

Tabela nr 1. Klasa "A", grupa IV sezon 1949/1950.

 

Lp. Nazwa klubu - drużyny Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Stal Mielec 16 25 47 - 23
2. Włókniarz Krosno 16 21 57 - 30
3. Stal Rzeszów 16 21 31 - 21
4. Ogniwo Rzeszów 16 18 41 - 30
5. Spójnia Rzeszów 16 15 44 - 42
6. Związkowiec Jasło 16 15 36 - 36
7. Związkowiec Krosno 16 14 27 - 34
8. Związkowiec Gorlice 16 10 25 - 37
9. Związkowiec Strzyżów 16 5 23 - 76



Żródło: Dzieje Jasielskiego Klubu Sportowego   "Czarni" Jasło w latach 1910-1993, Marek Dyląg.

W 1949 roku "Związkowiec" Jasło osiągnął z drużynami z terenu Podkarpacia następujące wyniki : "Związkowiec" Jasło - "Włókniarz" Krosno 1:4 i 2:3 "Związkowiec" Jasło - "Związkowiec" Krosno 1:2 i 2:1 W sezonie 1950/51 JKS "Związkowiec Jasło zmienił nazwę na "Unia" Jasło i nadal występował w klasie "A". W marcu 1951 roku - na mocy uchwały Głównego Komitetu Kultury Fizycznej - rozwiązane zostały kluby sportowe, a na ich miejce powołano koła sportowe. Na wiosnę 1952 roku w Jaśle zostało założone - w miejsce JKS "Czarni"   - koło sportowe nr 776 "Spójnia", a przewodniczącym koła został Adam Stój . W tym roku zespoły   biorące udział w   rozgrywkach klasy "A" zostały podzielone na sześć grup   a "Spójnia" Jasło przydzielona została do grupy IV. W 1953 roku zmieniono system rozgrywek, z jesienno - wiosennych na systemem wiosna-jesień.  

Tabela nr 2. Klasa "A" grupa IV, sezon 1952.

Lp. Nazwa klubu - drużyny Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Stal Rzeszów 10 17 47 -   9
2. Górnik Sanok 10 13 38 - 23
3. Górnik Krosno 10 10 19 - 12
4. Spójnia Jasło 10 7 23 - 28
5. Kolejarz Rzeszów 10 6 14 - 37
6. Spójnia Lesko 10 3 13 - 45



Źródło: j.w. Wyniki "Spójni" Jasło z drużynami z terenu Podkarpacia to: "Spójnia" Jasło - "Górnik" Sanok   3:4 i 3:4 "Spójnia" Jasło - "Górnik" Krosno   3:2 i 0:0 "Spójnia" Jasło - "Spójnia" Lesko   0:2 i 3:3

W dniu 19 grudnia 1954 roku nastąpiło połączenie zrzeszeń sportowych "Spójni" i "Ogniwa", w nowe zrzeszenie pod nazwą "Sparta" Jasło, prezesem został Stanisłwa Kamiński. Drużyna uczestniczyła w rozgrywkach klasy "A" i występowała w składzie: Edward Nocleg, Witold Kalisz, Edward Nazgowicz, Bolesław Szeląg, Jerzy Kościow, Janusz Krementowski, Waldemar Stadnicki, Włodzimierz Wojnarowicz, Roman Grochala, Władysław Frączek I, Stefan Dzik, Władysław Motyka, Stanisław Janas, Stanisław Tuleja, Władysław Frączek II, Marian Wiącek, Krzysztof Godek, Władysław Betlej, Bronisław Piwowar.

Tabela nr 3. Klasa "A" sezon 1955

 

Lp. Nazwa klubu - drużyny Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Sparta Rzeszów 34 57 144 - 25
2. Górnik Sanok 34 47 107 - 57
3. Górnik Krosno 34 43 74 - 32
4. Stal Sanok 34 43 84 - 47
5. Sparta Łańcut 34 40 71 - 52
6. Budowlani Rzeszów 34 38 79 - 49
7. Sparta Przeworsk 34 38 55 - 53
8. Sparta Jasło 34 36 78 - 68
9. Unia Krosno 34 36 80 - 73
10. Sparta Nisko 34 33 49 - 80
11. Stal Dęba 34 32 80 - 90
12. Kolejarz Rozwadów 34 32 50 - 73
13. Kolejarz Jarosław 34 30 82 - 72
14. Sparta Sędziszów 34 28 63 - 86
15. Sparta Dębica 34 28 46 - 83
16. LZS Zaczernie 34 23 42 - 102
17. Gwardia Przemyśl 34 22 32 - 95
18. LZS Żurawica 34 6 29 - 112



Źródło; j.w.

W 1956 roku na jesień piłkarze, już "Czarnych" Jasło uzyskują awans do III ligi. W jednym z pierwszych   z meczy eliminacyjnych pokonali oni "Stal" Kraśnik 8:2 po bramkach zdobytych przez: Grochala, Kalisza 4, Nazgowicza 2, i jednej samobójczej. "Nowiny Rzeszowskie" pisały po meczu

W 1957 roku decyzją   odgórną nastąpiło rozwiązanie   kół sportowych i zespół "Czarnych" uzyskał osobowość prawną. W tym też roku doszło do połączenia KS "Czarni" z KS "Unia" Krajowice i powstał "ponownie" Jasielski Klub Sportowy "Czarni" Jasło, który występował w rozgrywkach III ligi. Prezesem nowopowstałego klubu został Stanisław Piśmienny, a po raz pierwszy w historii klubu trenerem został Stanisław Janczura.

Drużyna mecze w III lidze rozgrywała w następującym składzie: E. Nocleg, Z. Szczygieł, Duda, Z. Sikora, Mikrut, W. Wojnarowicz, W. Stadnicki, E. Winiarski, S. Dzik, S. Kawa, R. Grochala, J. Krementowski, B. Ochała, W. Kalisz, E. Nazgowicz, S. Krementowski, A. Karamon, F. Krzeszowski,   B. Szeląg, W. Pindelski, J. Kościow, I. Styczyński.

W tamtych czasach dochodziło niekiedy do niezbyt sympatycznych wydarzeń na boiskach Podkarpacia, w tym również na stadionie "Czarnych". Po przegranym meczu z "Resovią" 3:0, schodzących z boiska sędziów zaatakowała publiczność, "Nowiny Rzeszowskie" tak pisały o tym wydarzeniu: "Schodzących z boiska do szatni zawodników i sędziów obrzucono kamieniami, kopano, obsypywano stekiem obelżywych słów. Według relacji naocznych świadków i sędziego Wojtyny - sędziów schronili trenerzy Janczura i Zwoliński. Muszę pochwalić - pisze sędzia - sportową i męską postawę trzech piłkarzy "Czarnych", których nazwisk niestety nie znam."

Wyniki uzyskane przez podkarpackie drużyny w meczch derbowych: "Czarni" Jasło - "Sanoczanka" Sanok 2:0 i 0:3 "Czarni" Jasło - "Legia" Krosno 3:1 i 1:4

Tabela nr 4. III Liga zakończenie sezonu 1957.

 

Lp. Nazwa klubu - drużyny Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Legia Krosno 22 31 46 - 19
2. Polonia Przemyśl 22 30 53 - 31
3. Resovia Rzeszów 22 29 64 - 32
4. Stal Stalowa Wola 22 29 55 - 28
5. JKS Jarosław 22 25 43 - 44
6. Górnik Gorlice 22 22 37 - 46
7. Gwardia Rzeszów 22 20 40 - 43
8. Czarni Jasło 22 19 32 - 45
9. Sanoczanka Sanok 22 18 33 - 44
10. Czuwaj Przemyśl 22 15 30 - 41
11. Stal Dęba 22 14 25 - 51  
12. Czuwaj Łańcut 22 12 20 - 50



Źródło: j.w.

Drużyna "Legii" Krosno po raz drugi awansuje do II ligi.

W 1958 roku zespół "Czarnych" nadal występuje w rozgrywkach III ligi, którą w tym roku nazwano ligą okręgową. Wyniki osiągnięte w meczach derbowych to: "Czarni" Jasło - "Sanoczanka" Sanok 4:3 i 1:5 "Czarni" Jasło - "Krośnianka" Krosno 1:4 i   1:2

Tabela Nr 5.Drużyny Podkarpacia w III lidze- okręgowej, koniec sezonu 1958.

 

Lp. Nazwa klubu - drużyny Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
7. Sanoczanka Sanok 22 21 40 - 40
8. Krośnianka Krosno 22 21 39 - 40
12. Czarni Jasło 22 21 23 - 76



Źródło: j.w.

Tak więc po dwóch sezonach pobytu w klasie okręgowej - III lidze, zespół "Czarnych" Jasło spadł do klasy "A", funkcję trenera pełnił wówczas Włodzimierz Łysek.

Powoli zbliżał się   jubileusz powstania Klubu   Sportowego w Jaśle, o zbliżającym się jubileuszu tak pisały "Nowiny Rzeszowskie" "...Nawet najstarsi działacze sportowi Jasła nie pamiętają początków klubu "Czarni", czyli początków sportu jasielskiego. Bo tak jak "Cracovia" związana jest z Krakowem, tak w Jaśle historia sportu wiąże się z "Czarnymi", jednym z najstarszych klubów w Polsce. Jubileusz 50-lecia to sprawa najbliżej przyszłości. Narazie trudno jeszcze sprecyzować z braku dokumentów, kiedy właściwie powinien być obchodzony. W każdym razie w "Księdze pamiątkowej lwowskich Czarnych" pióra prof. Rudolfa Wacka i prof. Tadeusza Dręgiewicza czytamy bezsporną wzmiankę, iż w 1909 działały już w Jaśle "Korona" i "Jedność", które - dzięki staraniom mieszkającego tam wówczas wiceprezesa lwowskich "Czarnych" Stanisława Adamskiego- połączyły się w 1910 roku w Jasielski Klub Sportowy "Czarni". W tej również księdze czytamy o pierwszych sukcesach: remis 3:3   z "Pogonią" tarnowską czy, w 1919 roku 2:2 z "Czarnymi" Lwów.... Piłka nożna oczywiście jest w "Czarnych" najpopularniejsza: w ewidencji klubu figuruje 100 piłkarzy, w tym 50 trampkarzy, z których przeciętnie 40 uczęszcza regularnie na treningi prowadzone przez trenera   Stanisława Jaszczurę (I drużyna i rezerwy, Włodzimierza Łyska trenera drużyn młodszych i Andrzeja Dubiela instruktora trampkarzy). Kierownik sekcji piłki nożnej Eugeniusz Depczyński jest więc ze "swych chłopców" zadowolony. Na razie ambicji wygórowanych nie mamy: w tym roku utrzymać się w III lidze, a w latach następnych, gdy drużyna okrzepnie w spotkaniach z twardymi przeciwnikami, walczyć o awans. Do obecnych wyników "Czarnych" (6 pozycja na półmetku rozgrywek) przyczynili się: bramkarz Zygmunt Szczygieł (przybyły tu przez "Wartę" Zawiercie z krakowskiej "Garbarni"), wzorowy sportowiec podobnie jak i obrońca Waldemar Stadnicki, Władysław Wojnarowicz, Aleksander Karamom, pomocnicy Jerzy Kościow i Franciszek Krzeszowski i w ataku Roman Grochala (b.piłkarz "Budowlanych" Rzeszów) filary drużyny to także: Janusz Krementowski najlepszy technik w drużynie, Edward Nazgowicz dla odmiany najszybszy wzorowy sportowiec (nie pije, nie pali) choć z techniką "trochę na bakier" Włodzimierz Pindelski ( ten z krakowskiej "Garbarni") dobry technik i Bolesław Szeląg na prawym skrzydle o silnym strzale. Do tego trzonu dochodzi jeszcze najstarszy zawodnik Witold Kalisz, Bolesław Ochała - "obonożny" strzelec, Stefan Dzik, Zbigniew Sikora i rezerwowy bramkarz Edward Nocleg. Drużyny młodsze spisują się też niezgorzej: rezerwa trzyma się "złotego środka" drużyna "C" klasy gromi przeciwników ( na 7 spotkań 14 pkt. I   stosunek bramek 35:2) juniorzy w klasie "B" na drugim miejscu - oto dowód, iż następców nie zabraknie....... Kto udzieli pomocy finasowej na pokrycie najpilniejszych potrzeb, matrwi się cały zarząd, głowi się prezes Stanisław Piśmienny, kombinują wiceprezesi Józef Rak i Józef Cichoń. Oby ich zmartwienia skończyły się pomyślnie".

W marcu 1960 roku patronat nad JKS "Czarni" Jasło przyjęły Zakłady Chemiczne "Gamrat" Jasło, nowym prezesem Zarządu został Władysław Kantor.

W Krośnie w 1945 roku wraz z odbudową ze zniszczeń wojennych wznawiały bądź rozpoczynały działalność kluby sportowe. Nie było już klubów żydowskich "Makabii" i "Gideon", ale podobnie jak przed wojną funkcjonowały w mieście cztery kluby sportowe. Reaktywowany Miejski Klub Sportowy "Legia" oraz nowo utworzone Wojskowy Klub Sportowy "Granica" , Robotniczy Klub Sportowy "Huta" i Klub Sportowy "Nafta ".

Miejski Klub Sportowy "Legia" Krosno

Po okresie wojennej   zawiruchy najszybciej okrzepła "Legia" Krosno. W dniu 17 czerwca 1945 roku odbyło się Walne Zgromadzenie MKS "Legia", które ustaliło statut i wybrało zarząd. Jego Prezesem został Stanisław Pudełko. Funkcję wiceprezesów powierzono Franciszkowi Bąkowi i Edwardowi Krętowi, Bolesław Gościński został sekretarzem, a Wojciech Cząstka skarbnikiem. Kierownikiem sekcji piłki nożnej został Antoni Mosoń, a jej pierwszym trenerem był Franciszek Bentkowski. Piłkarze "Legii" w 1945 roku łącznie z meczami towarzystkimi wygrali 23 mecze, 3 zremisowali i 3 przegrali. Wyniki rozgrywek mistrzowskich o wejście do klasy "A" przedstawia tabela.

Tabela Nr. 6 Rozgrywki o wejście do klasy "A" 1945 rok- grupa "południe - wschód".

 

Lp. Nazwa klubu - drużyny Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Legia Krosno 8 15 36 -   6
2. Nafta Krosno 8 10 38 - 10
3. Sanoczanka Sanok 8 7 16 - 26
4. Huta Krosno 8 5 15 - 42
5. TUR Sanok 8 3 5 - 24



Źródło: KKS Karpaty Krosno na tle działalności sportowej w mieście. Bogusław Hryniewicz.

W dniu 9 lutego 1946 roku wybrano Zarząd Klubu w składzie: prezes honorowy mgr Wojtyczek Stanisław, wiceprezes honorowy burmistrz Kmon Stanisław, prezes dyr Majewski Ludwik, wiceprezes Cząstka Henryk i Pudełko Stanisław, sekretarz Malarski Taduesz i zastępca Mosoń Antoni, Skarbnik Cząstka Wojciech i Krzanowski Ludwik, gospodarz Niezgoda Władysław, Czekański Władysław i Pudełko Zygmunt, kapitan sportowy i trener Bentkowski Franciszek oraz 11 członków Zarządu.

Po awansie patronat nad Klubem przyjęły Zakłady Przemysłu Lniarskiego, a w dniu 28 lutego 1946 roku podpisana została umowa sponsorska z Firmą Zakłady Przemysłu Lnianego "Krosno" S A. Na mocy tej umowy "Legia" uzyskała gwarancję korzystania ze środków lokomocji, pomieszczeń, boisk sportowych , zakupu sprzętu i pomocy finansowej z Firmy.   Po podpisaniu umowy pełna nazwa klubu brzmiała: Miejski Klub Sportowy "Legia", przy Zakładach Przemysłu Lnianego "Krosno" S.A. w Krośnie. Umowę ze strony Firmy podpisali; członkowie dyrekcji, Ludwik Majewski, Stanisław Bujalski, Józef Sobczak jako przewodniczący Rady Zakładowej i Franciszek Madeja, Jakub Gorczyca, Antoni Mosoń, Wojciech Cząstka jako członkowie Rady Zakładowej.

Ze strony "Legii" podpis pod umową złożyli: Tadeusz Ćwiok, Stanisław Janas, Władysław Glazar, Stanisława Wojtyczka, Stanisław Pudełko, Franciszek Bętkowski i Tadeusz Malarski.

W dniu 17 listopada 1946 roku odbyły się derby Podkarpacia pomiędzy MKS "Legia" Krosno - KS "Sanoczanka" Sanok, które zakończyły się 2:1(0:0).   O meczu tym "Nowiny Rzeszowskie" pisały " Pierwszy występ w Sanoku najlepszego zespołu krośnieńskiego zakończył się nieznacznym jego zwycięstwem nad "Sanoczanką". Według przebiegu gry najsprawiedliwszym byłby jednak wynik remisowy. O porażce "Sanoczanki" zadecydowała samobójcza bramka strzelona w zamieszaniu podbramkowym. W pierwszej połowie gra otwarta z lekką przewagą "Sanoczanki". Szereg ostrych obustronnych strzałów wyłapują dobrze usposobieni bramkarze. Po przerwie w 15 minucie za rękę obrońcy"Legii" sędzia dyktuje rzut karny, który pewnie egzekwuje Bielecki, zdobywając prowadzenie dla "Sanoczanki". Od tej chwili gospodarze zwiększają tempo, pragnąc podwyższyć wynik. Słabe jednak strzały napastników gospodarzy, stają się łupem bramkarza "Legii".   W 29 minucie pada wyrównująca bramka, strzelona przez prawoskrzydłowego drużyny krośnieńskiej, Pełepyszyna. Po wyrównaniu, wzrasta do maksimum obustrone zdenerwowanie, gdyż zarówno gospodarze jaki   i goście zdają sobie sprawę z tego, że jedna bramka zadecyduje o wyniku. W 32 minucie w zamieszaniu podbramkowym prawy pomocnik "Sanoczanki" chcąc wybić piłkę w aut, strzela samobójczą bramkę. "Sanoczanka" stara się wyrównać za wszelka cenę, wzmagając swoje wysiłki. "Legia" zastosowała jednak wyraźną defensywę i wynik 2:1 utrzymała do końca. Najlepszymi na boisku byli z "Sanoczanki": Kiszka, Bendkowski, Rogoziński, oraz lewoskrzydłowy Mielecki. U gości wyróżnił się Karpiński,Pełepyszyn i Petryk. Sędziował bardzo dobrze dr Noworyta. Kornerów 9:4 dla "Legii". Ze względu na piękną pogodę, widzów ponad 1000".

W drużynie "Legii" wystąpił jaślanin Etyl Biłopotocki .

W sezonie 1949 "Legia" Krosno została wzmocnona. Zasilił ją wychowanek "Widzewa" Łódź - Kazimierz Gbyl - wyjątkowo silny i sprawny napastnik, uważany za najsilniejsze ogniwo widzewskiego zespołu. Porzucił   Łódź i został wielką gwiazdą zespołu w Krośnie, gdzie strzelił jeszcze wiele goli. Był instruktorem futbolu w "Karpatach" Krosno, "Nafcie"Jedlicze i "Sanoczance" Sanok. We wrześniu 1949 roku zgodnie z odgórnymi zaleceniami "Legia" Krosno weszła   w skład Zrzeszenia   "Włókniarz" i ta   nazwa pojawia się odtąd w prasie sportowej i oficjalnych komunikatach. W 1951 roku drużyna "Legia - Włókniarz" Krosno na zakończenie rozgrywek III ligi z 31 pkt. i stosunkiem bramek 46:11 zajmuje I miejsce i po raz pierwszy w historii klubu, awansuje do II ligi. W tym okresie II liga liczyła 40 drużyn, które podzielone zostały na 4 grupy po 10 drużyn - "Legia" uczestniczła w rozgrywkach grupy "D".

Tabela 7, II liga - grupa IV, koniec rozgrywek 1953 rok

 

Lp. Nazwa klubu - drużyny Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Włókniarz Kraków 29 47 - 16
2. Ogniwo Tarnów 25 29 - 12
3. Gwardia Lublin 19 24 - 28
4. Gwardia Kielce 18 27 - 23
5. Włókniarz Chełmek 18 28 - 36
6. Włókniarz Krosno 17 29 - 30
7. Budowlani Przemyśl 16 17 - 25
8. Stal N. Huta 14 23 - 28
9. OWKS Lublin 13 23 - 25
10. Ogniwo Częstochowa 11 23 - 36



Źródło: j.w.

Najlepszym strzelcem drużyny "Włókniarza" został Gbyl Kazimierz , który zdobył w rozgrywkach osiem goli. Pozostałe bramki strzelili: Wereszczak-6, Ciślik-5, Samisz-4, Bomba, Pełepyszyn, Sochor i Szafrański po 1 i 2 samobójcze.

Po rocznym pobycie w gronie drugoligowców na skutek reorganizacji - II ligę zmniejszono do 14 drużyn, krośnianie pomimo zajęcia miejsca w środku tabeli - powrócili ponownie do grona III-ligowców , to jednak piłkarskie szlaki na ogólnopolskiej arenie zostały przetarte.

W 1953 drużyna krośnieńska w rozgrywkach III ligi występowała jako "Włókniarz" Krosno i odnosiła znaczące sukcesy. W niedzielę 18 sierpnia , pokonała na wyjeździe w Lublinie "Ogniwo" Lublin 3:0, zdobywając bramki ze strzałów Pełepyszyna 2, Bomby 1. To zwycięstwo znacznie zwiększyło szanse "Włókniarza" na zdobycie tytułu mistrza III ligi i na uczestnictwo w walce o II ligę.

Tabela Nr 8. Tabela III ligi, sierpień 1953rok.

 

Lp. Nazwa klubu - drużyny Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Włókniarz Krosno 18 30 47 - 15
2. GWKS Rzeszów 18 28 42 - 12
3. Stal Rzeszów 18 27 51 - 17  
4. Budowlani Przemyśl 18 25 44 - 19
5. OWKS Lublin 18 22 35 - 17
6. Ogniwo Rzeszów 18 17 23 - 40
7. Kolejarz Przemyśl 18 15 26 - 25
8. KS Zamość 18 14 36 - 35
9. Spójnia Jarosław 18 13 22 - 37
10. Ogniwo Lublin 18 13 21 - 43
11. Budowlani Lublin 18 8 17 - 49
12. Stal Lublin 18 4 11 - 66



Źródło: "Nowiny Rzeszowskie" z dnia 17.08.1953

W meczach barażowych o wejście do II ligi uczestniczyły drużyny "Polonia" Leszno, "Sparta" Luboń, "Marymont" Warszawa i "Włókniarz" Krosno, awans uzyskały "Polonia" Leszno i "Marymont" Warszawa.

W 1954 roku znów przyszło drużynie "Włókniarza" rywalizować w III lidze zwanej też ligą międzywojewódzką. "Nowiny Sportowe" relacjionowały mecz derbowy ze "Stalą" Rzeszów ".. .Mecz Stali z Włókniarzem zakończył się zwycięstwem Stali 4:1. Już na długo przed rozpoczęciem spotkania trudno było wbić przysłowiową szpilkę na trybunach Ogniwa... rekord widzów został naturalnie pobity, gdyż ten atrakcyjny mecz piłkarski zgromadził około 8000 sympatyków, w tym 2 tysiące Krośnian, którzy byli świadkami klęski swego pupila. Drużyna z Krosna grała w składzie: Wierzbicki, Laskoś, Sulik, Gębarowski, Sochor, Dziudzio, Drapiewski, Bomba, Olszówka Gbyl (Zajdel).Ta sama gazeta informuje, że mecz II rundy z 15 sierpnia 1954 roku "Włókniarz" Krosno ze "Stalą" Rzeszów zakończył się wielkim skadalem. ...W 35 minucie sędzia usunął z boiska zawodnika "Włókniarza", Olszówkę, który bez potrzeby wdawał się w dyskusję z sędzią. W tym momencie wpadła   na boisko publiczność, którą usunięto dopiero po upływie 6 minut. Po tym spotkaniu sędzia długo nie mógł opuścić boiska względnie szatni z powodu agresywnej postawy części kibiców. Sprawą zajść na stadionie "Włókniarza" w dniu 15.08.1954 roku zajmowało się prezydium sekcji piłki nożnej WKKF Rzeszów na sesji wyjazdowej w Krośnie. Postanowiono stadion "Włókniarza" zamknąć od 11.09.do 31.12.1954 roku. Zawodnicy Olszówka, Gbyl, Laskoś ukarani zostali dyskwalifikacjami   z zawieszeniem do końca przyszłego roku.  

W dniu 17 maja 1957 roku w derbach Podkarpacia "Legia" Krosno pokonała "Czarnych" Jasło 4:1 (1:1) i po   5 kolejkach zajmowała 1 miejsce.

O tym meczu pisały "Nowiny Rzeszowskie": "składy drużyn "Legia"; Kilar, Gębarowski, Sulik, Szajna, Dziudzio, Matelowski, Adamski, Dąbek, Olszówka, Skowronek, Gbyl. "Czarni":   Szczygieł, Stadnicki, Sikora, Karamon, Kościow, Krzeczowski, Frączek, Pindelski, Nazgowicz, Krementowski, Grochala. "Czarni" Jasło byli tylko do przerwy równorzędnymi przeciwnikami. Po przerwie "Legia" panowała na boisku już do końca spotkania. Mecz ten omal nie zaczął się senasncyjnie, gdyż już w 2 minucie Kilar fatalnie przepuścił piłkę między nogami. Całe szczęście że działo się to obok bramki. Pierwsze 10 minut należało do gości. Za obie bramki uzyskane w pierwszej połowie ponoszą winę obrońcy. W 15 minucie Karamon zostawił na skrzydle samotnego Adamskiego, który oddał groźny strzał i piłka odbiła się od poprzeczki. Dobitka Gbyla przyniosła prowadzenie dla gospodarzy. Podobnie bramkę zdobyli goście, wysunięty zbyt do przodu Sulik nie nadążył za szybkim Nazgowiczem, który zdobył wyrównującą bramkę. Po zmianie stron, bramka "Czarnych" była pod stałym obstarzałem napadu Legii ."

Tabela Nr 9. III Liga, zakończenie sezonu 1957 rok.

 

Lp. Nazwa klubu - drużyny Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Legia Krosno 22 31 - 13 46 - 19
2. Polonia Przemyśl 22 30 - 14 53 - 31
3. Resovia Rzeszów 22 29 - 15 64 - 32
4. Stal Stalowa Wola 22 29 - 15 55 - 28
5. JKS Jarosław 22 25 - 19 43 - 44
6. Górnik Gorlice 22 22 - 22 37 - 46
7. Gwardia Rzeszów 22 20 - 24 40 - 43
8. Czarni Jasło 22 19 - 25 32 - 45
9. Sanoczanka Sanok 22 18 - 26 33 - 44
10. Czuwaj Przemyśl 22 15 - 29 30 - 41
11. Stal Dęba 22 14 - 30 26 - 51
12. Czuwaj Łańcut   22 12 - 32 20 - 55



Źródło:" Nowiny Rzeszowskie" z dnia 16.09.1957 roku

W 1957 roku piłkarze "Legii" - powrócili bowiem do dawnej nazwy - pod wodzą trenera Michała Pełepyszyna i kierownictwem drużyny Władysława Moskala, zajęli na koniec sezonu pierwsze miejsce w trzecioligowych rozgrywkach.

W eliminacyjnej grupie o wejście do II ligi drużyna z Krosna grała mecze z drużynami   "Unii" Oświęcim, "Ruchem" Chorzów, "Ruchem" Radzionków   i "Włókniarzem" Pabianice. Awans miała uzyskać tylko jedna drużyna. Obawiano się tych gier eliminacyjnych, gdyż w pierwszych meczach nie mogli zagrać podstawowi piłkarze "Legii" - Maksymilian Dąbek, Paweł Sulik i zawieszony napastnik Olszówka. Pierwszy mecz drużyna rozgrywała na wyjeździe z "Unią" Oświęcim. Wysoka stawka tego meczu sprawiła, że był on bardzo ostry, a ze strony gospodarzy nawet brutalny. Drużyna "Legii" grała z przewagą dwóch zawodników, gdyż sędzia usunął z boiska 2 piłkarzy gospodarzy, którzy popełnili faule bez piłki, a jeden z nich uderzył krośnianina w twarz. "Legia" nie wykorzystała przewagi i mecz zakończył się bezbramkowym remisem.   Zaraz po meczu tak krośnianie, jak i sędzia główny musieli się schronić w szatni przed niezadowolonymi z decyzji arbitra kibicami Unii, którzy mieli najwyraźniej ochotę pobić sędziego. Sytucja była groźna , więc wezwano milicję. Rozpędziła ona kibiców używając petard z gazami łzawiącymi. Potem eskortowała poza granicę miasta opuszczających je swoim autobusem piłkarzy krosnieńskich, którzy pozastawiali szyby walizkami, bo kibice oświęcimscy obrzucali autobus kamieniami.

Do awansu potrzebne było Krośnianom zwycięstwo w ostatnim meczu. Nie zmarnowali oni wielkiej   szansy i w decydującym   pojedynku rozgromili w Radzionkowie tamtejszy "Ruch" 5:1, czym utorowali sobie drogę do upragionego awansu.

Mecz w Radzionkowie w "Tempie" tak po latach opisuje Stanisław Fyrc ".. całego ataku Paczosa strzela 3 bramkę. W tym momencie kwestia awansu do drugiej ligi jest już praktycznie rozstrzygnięta....W ostatnich 10 minutach pomaga Krośnianom zawodnik "Ruchu" . Zdenerwowany porażką własnej drużyny strzela samobójczą czwartą i piatą bramkę. Tak piłkarze krośnieńskiej "Legii" wywalczyli   awans do drugiej ligi..." - "Włókniarz" Pabianice   0:2 i 1:0"Legia" Krosno - "Ruch" Radzionków 5:1 i 4:3 - "Unia" Oświęcim   0:0 i 1:0

Tabela Nr 10. Baraże o wejście do II ligii

 

Lp. Nazwa klubu - drużyny Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Legia Krosno 9 11 - 6
2. Włókniarz Pabianice 7 13 - 6
3. Ruch Radzionków 4 8 - 14
4. Unia Oświęcim 4 3 - 9



Źródło: KKS Karpaty Krosno na tle działalności sportowej w mieście. B.Hryniewicz

Upragniony awans drużyna wywalczyła w składzie: Kilar, Gębarowski, Dziudzio, Szajna, Matelowski, Choja, Sołtysik, Adamski, Skowronek, Paczosa, Gbyl, a w drużynie występowali także Sulik, Sołtysik, Olszówka, Dąbek.

Piłkarzom zgotowano nazajutrz po meczu z "Ruchem" gorące przyjęcie. Na stadionie w Krośnie zebrał się tłum kibiców ze stosownymi transparentami. Grała orkiestra. Były podziękowania i wiwaty na cześć piłkarzy, którzy dostali w nagrodę za awans   radioodbiorniki "Tosca", kupony na materiał na garnitury i niewielkie pieniądze.

Tabela Nr 11. II liga - koniec rozgrywek 1959 rok.

 

Lp. Nazwa klubu - drużyny Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Stal Sosnowiec 22 31 - 13 39 - 18
2. Unia Racibórz 22 30 - 14 45 - 27
3. Wawel Kraków 22 29 - 15 34 - 13
4 Piast Gliwice 22 27 - 17 43 - 31
5. Naprzód Lipiny 22 25 - 19 41 - 33
6. Stal Mielec 22 25 - 19 29 - 29
7. Unia Tarnów 22 24 - 20 22 - 22
8. Stal Rzeszów 22 23 - 21 24 - 23
9. Concordia Knurów 22 17 - 27 27 - 36
10. Legia Krosno 22 15 - 29 24 - 31
11. Szombierki Bytom 22 13 - 31 23 - 37
12. Walter Rzeszów 22 5 - 39 11 - 64



Źródło; Opracowanie - rękopis Janusz Rabiej

Po tym awansie, pobyt drużyny z Krosna w gronie II - ligowców trwał siedem lat.

Klub Sportowy "Nafta" Krosno

W dniu 22 czerwca   1945 roku z   inicjatywy pracowników i działaczy sportowych Krośnieńskich Zakładów Kopalnictwa   Nafty i Gazu: Michała Kopytczaka, Władysława Bobera, Tadeusza Peruckiego i Henryka Kotiuszki, odbyło się założycielskie zebranie Klubu Sportowego "Nafta" Krosno. W latach następnych klub "Nafta" powołał pięć terenowych "oddziałów" w Potoku, Jedliczu, Męcince, Równem, Iwoniczu Zdroju.

Pierwszą sekcją klubu była oczywiście piłka nożna, której drużyna już 13 maja, nie będąc jeszcze zgłoszoną do żadnych rozgrywek rozegrała swój pierwszy mecz z drużyną Gimnazjum Ogólnokształcącego wygrywając 7:1. W następnych towarzyskich spotkaniach drużyna "Nafty" uzyskała zwycięstwo 7:3 z "Karpatią" Gorlice i porażkę z TUR Sanok 0:2.

Trenerem sekcji piłki nożnej był Marian Zawiski. Drużyna piłkarska wzmocniona została przybyłymi ze wschodu repatriantami, którzy przed wojną grali w znanych w kraju klubach lwowskich "Pogoń" i "Czarni". Z "Pogoni" pochodził Michał Krauz, a z "Czarnych" wywodzili się m. in. Władysław Hrabal, Stanisław Łukasiewicz, Kazimierz Zemanek, Henryk Szmidt, Marian Gonet, Bolesław Wilk, bracia Zygmunt i Michał Gottfrierdowie oraz Józef i Marek Aseńkowie. Dochodzili do nich Antoni Chmura i Jan Gołąb z "Cracovii", Karol Włodek z "Garbarni", Jan Szpak, Mieczysław Majewski, Edward Bernacki, Andrzej Dubiel, z "Czarnych" Jasło, oraz zawodnicy krośnieńscy.

Jesienią 1945 roku drużyna "Nafty" uczestniczyła w eliminacjach o wejście do klasy "A" okręgu rzeszowskiego, niestety przegrała finałowy pojedynek z "Karpatią" Gorlice na neutralnym boisku 2:4.

W 1946 roku "Nafta" wywalczyła jednak awans do klasy "A". W kolejnym roku w jednym ze spotkań "mistrzowskich" drużyna KS "Nafta" zmierzyła się na wyjeździe z kandydatem na mistrza klasy "A", zespołem rzeszowskiej "Resovii". O prymat w rozgrywkach walczyła z nimi drużyna "Legii" Krosno. Układ w tabeli był przy tym taki, że "Resovia" aby zostać mistrzem musiała wygrać z "Naftą" sześć do zera. Przy stanie pięć do zera dla "Resovii", mecz został przerwany, a krośnieńska drużyna "Nafty" posądzona o sprzedanie meczu.

Działalność sekcji piłki nożnej została zawieszona na dziewięć tygodni. Tyle bowiem trwały wyjaśnienia sprawy przez komisję Rzeszowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej, która nie dowiodła piłkarzom KS "Nafty" sprzedania meczu.

Wraz ze zmianami zachodzącymi w zakładzie patronackim i w działających w nim związkach zawodowych ulegały często zmiany nazwy klubu. Były one następujące: Klub Sportowy "Nafta", Zakładowy Klub Sportowy "Nafta", "Związkowiec" Krosno, Klub Sportowy "Unia", Klub Sportowy "Górnik-Nafta", Koło Sportowe nr 12. Często też zmieniali się prezesi. Byli nimi kolejno: Aleksander Kahl, Józef Wójcik, Tadeusz Czajkowski, Mieczysław Krygowski, Henryk Górka   i Tadeusz Wojnar.

W 1949 roku do sekcji piłki nożnej "Nafty-Związkowiec" przychodzą nowi zawodnicy, którzy wzmacniają drużynę. Są to :A. Chmura, A. Barucki, J Chliwiak, przybywa też wielu własnych wychowanków grających w drużynie juniorów.

Na zakończenie sezonu 1949/1950 drużyna "Nafty" występująca wtedy jako "Związkowiec" Krosno w rozgrywkach klasy "A" grupa IV, zajmowała 7 miejsce (na 9 drużyn) z dorobkiem 14 punktów i stosunkiem bramek 27-34.  

Piłkarze "Nafty- Górnik" w 1955 roku, w rozgrywkach klasy "A", pod nazwą "Unia" Krosno z dorobkiem 36 punktów i stosunkiem bramek 80-73, zajęli 8 miejsce (na 18 występujących drużyn).

Robotniczy Klub Sportowy "Huta" Krosno

Jesienią 1945 roku z inicjatywy pracowników i działaczy sportowych Huty Szkła takich jak: Teofil Pakiet, Władysław Świnderski, Antoni Polański Władysław Walczak utworzono Robotniczy Klub Sportowy "Huta" Krosno. Klub ten posiadał tylko sekcję piłki nożnej. Pomocą dla powstałego klubu służyła organizacja związkowa zakładu pracy. Wśród działaczy, którzy wnieśli szczególny wkład w rozwój klubu byli: W. Raab, L. Pakiet, F. Stadler, A. Kaczorowski.

Sekcja piłki nożnej, na początek otrzymała od swojego opiekuna tj. Huty Szkła Gospodarczego prezent w postaci biało-czerwonych spodenek i koszulek. Drużyna "Huty" swój pierwszy mecz rozegrała z drużyną wojsk radzieckich stacjonujących w Krośnie, wygrywając po ładnym meczu 3:1. W pierwszym składzie występowali m.in. R. Bogmerski, F. Burger, F. Gacek, M. Grabowski, A. Kaczorowski, F. Kuffner, J. Meier, F. Pakiet, L. Pakiet, F. Pawłowski i R. Raab.

W 1947 roku drużyna hutnicza uczestniczyła w Centralnej Spartakiadzie w Chorzowie, gdzie zajęła II miejsce. Jednocześnie zespół RKS "Huta" rozpoczął rozgrywki mistrzowskie w klasie "C", awansując po rocznej grze do klasy "B", gdzie przyszło im realizować z zespołami z Sanoka, Leska, Jedlicza, Brzozowa i Strzyżowa. RKS "Huta" Krosno działa do 1957 roku, kiedy to powstaje "Krośnianka" Krosno.

Międzyzakładowy Klub Sportowy "Krośnianka" Krosno

W 1957 roku z inicjatywy, pamiętającyh o przedwojennych tradycjach sportowych Krosna, kierownictw KS "Nafta" i RKS "Huta" doszło do ich połączenia i powstania Międzyzakładowego Klubu Sportowego "Krośnianka". Do najbardziej zaangażowanych działaczy z tego okresu należą:J. Baran, W. Brynierski, J. Dąbrowski, A. Ferenc, K. Fido, Z. Henar, K. Habrat, J. Klocek, L. Makoś, M. Nitka, A. Smyk, K. Syrek, E. Szewczyk, T. Wojnar, M. Zawiski, K. Zborowski i K. Zemanek. Prezesem był T. Wojnar, wiceprezesami A. Smyk, K. Fido, M. Nitka, sekretarzem K. Zemanek.

Po połączeniu klubów, drużyna seniorów "Krośnianki" jesienią 1957 awansowała z ligi okręgowej (klasy "A") do III ligi, a drużyna juniorów niespodziewanie wywalczyła tytuł wicemistrzów Polski.

 

Tabela Nr 12. Klasa "A"grupa podkarpacka - końcówka sezonu 1957roku.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Krośnianka Krosno 16 28 60 - 10
2. Stal Dębica 17 25 42 - 17
3. Stal Ib Rzeszów 17 22 49 - 21
4. Ruch Rzeszów 17 22 34 - 31
5. Wisłoka Dębica 16 18 47 - 27
6. Start Strzyżów 17 15 31- 50
7. Sparta Lesko 17 12 31 - 62
8. Górnik Jasło 17 10 35 - 50
9. Sanoczanka Sanok II 17 9 24 - 43
10. Nafta Jedlicze 17 9 17 - 57

Źródło: "Nowiny Rzeszowskie" z dnia 16.09.1957 rok

Drużyna seniorów trenowana przez Henryka Schmidta

wywalczył awans w składzie: Zbigniew Pawełek, Zbigniew Winiarski, Józef Guzik, Zdzisław Stasiczak, Jan Sochor, Stanisław Hejnar, Mieczysław Zajdel, Marian Zajączkowski, Stanisław Zajdel, Kazimierz Habrat, Zbigniew Kumor, Zygmunt Miezin, Kazimierz Mrozik, Kazimierz Małysa, Ryszard Wierzbicki, Bolesław Kordyś, Zdzisław Jaracz i Roman Jochym.

Juniorzy MZKS "Krośnianka" eliminacje do Mistrzostw Polski rozpoczęli w czerwcu, od pojedynku w Krakowie z mistrzem tamtejszego okręgu "Dąbskim", który krośnianie wygrali 2:0. W rewanżu spotkaniu rozegranym w Krośnie pokonali przeciwnika w takim samym stosunku. W ćwierćfinale przeciwnikiem była drużyna "Victoria" Częstochowa. Krośnianie pokonali ten zespół na swoim stadionie 2:1 , a na wyjeździe 1:0.

Awansowali w ten sposób do półfinału wraz ze "Ślęzą" Wrocław, "Lechią" Gdańsk oraz "Lechią" Tomaszów Mazowiecki. W półfinale drużyna, która przegrała jeden tylko mecz odpadała z dalszych gier, stąd mecze odbywały się na neutralnym terenie. Przeciwnikiem Krośnian była wrocławska "Ślęza", a mecz rozegrany był w Opolu. Miasto to oddalone jest o osiemdziesiąt kilometrów od Wrocławia i aż trzysta dziewiędziesiąt od Krosna. Neutralność terenu była więc wątpliwa. Juniorzy "Krośnianki" pojechali pociągiem do Opola na mecz półfinałowy. Wyszli na boisko i pokonali "Ślęzę" 1:0, po strzale zdobywającego już piątą bramkę w eliminacjach - Kazimierza Soi. Sprawiając wielką sensację, Krośnianie awansowali do finału. Znalazła się w nim również gdańska "Lechia", z którą juniorzy "Krośnianki" zmierzyć się mieli w odległej Zielonej Górze.

W dniu meczu finałowego zawodnicy byli w Zielonej Górze o takiej porze, że o jakimkolwiek trenigu nie było mowy.

Bez trenigu, po męczącej podróży pociągiem z Krosna, juniorzy "Krośnianki" wybiegli na mecz finałowy w składzie: Tadeusz Żebracki, Zdzisław Kolanko, Andrzej Kustroń, Roman Samson, Stanisław Biały, Jan Boruta, Kazimierz Soja, Kazimierz Wołczański, Zbigniew Pakiet, Henryk Kordyś i Roman Jochym. Stoczyli z gdańską "Lechią" wyrównany pojedynek, którego przebieg tak zapamiętał trener, Antoni Chmura: "To był szczególny mecz. Sędzia nam nie sprzyjał, a boisko było nierówne, zwłaszcza pod bramkami. Sama gra szła nam z początku dobrze, bo chłopcy prowadzili do przerwy jeden do zera. Po zmianie stron nadal dobrze grali, ale nie mieli szczęścia. Zaczęło się od tego, że stracili głupią bramkę. Któryś z napastników "Lechii" strzelił nawet niezbyt groźnie dołem, tak że nasz bramkarz Kolanko dobrze rzucił się na piłkę, ale podskoczyła ona na jakieś nierówności, przeleciała nad rękami bramkarza i wpładła do siatki. Niedługo potem, podłamani głupią bramką, chłopcy stracili drugiego gola. Nie dali jednak za wygraną. Atakowali i strzelali, ale znów nie mieli szczęścia. Piłka trafiała w słupki i poprzeczkę i wynik meczu nie uległ zmianie". Juniorzy "Krośnianki" przegrali więc mecz finałowy 1:2.

W drugiej połowie lat pięćdziesiątych piłkarze MZKS "Krośnianka toczyli "święte wojny" z piłkarzami MKS "Legia" Krosno na gruncie towarzyskim (Legia II liga), ale i tak stosunki pomiędzy tym klubami były złe. Kierownictwo "Legii" nie chciało udostępnić zawodnikom "Krośnianki" hali sportowej. Zdarzało się nawet, że po przybyciu do hali, we wcześniej uzgodnionym terminie, mówiono im że hala będzie zajęta, bo ma się tu odbyć bliżej nieokreślona impreza sportowa. Najboleśniejsze dla władz klubu, było jednak ściąganie przez kierownictwo "Legii" do drugoligowej drużyny co lepszych piłkarzy "Krośnianki".

W 1959 roku sprawą konfliktu pomiędzy klubami zajęła się Komisja Sportu i Turystyki, działająca przy Komitecie Powiatowym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, którego drugim sekretarzem był wiceprezes "Legii" Stanisław Sobczak.

W trakcie posiedzenia Komisji z udziałem przedstawicieli zwaśnionych klubów, oprócz spraw dotyczących współpracy, poruszono również sprawę ewentualnego połączenia KS "Legia" z MZKS "Krośnianka". Na razie uznano, że fuzji takiej nie można przeprowadzić mechanicznie, a więc bez uprzedniego przygotowania właściwego gruntu.

Ustalono, że do połączenia dojdzie, gdy kluby nawiążą bliższą współpracę. Miała ona polegać na odbywaniu przez Zarządy obydwu zwaśnionych klubów współnych roboczych posiedzeń. Taką oficjalną wersję podano do prasy. Kibice wiedzieli jednak, że chodzi o to by kosztem dobrze sytuowanej "Krośnianki" uratować będącą pod patronatem KP PZPR i przeżywającą poważne kłopoty finansowe "Legię".

W 1961 roku doszło do wymuszonego połączenia KKS "Legia" z MZKS "Krośnianka" i powstał nowy klub MZKS Krosno, a po dwóch latach KKS "Karpaty" Krosno.

Wojskowy Klub Sportowy "Granica" Krosno

W 1945 roku powstał w Krośnie kolejny klub, Wojskowy Klub Sportowy "Granica", który był jednosekcyjnym klubem piłkarskim. Jego zawodnicy rekrutowali się ze stacjonującej w Krośnie jednostki Wojsk Ochrony Pogranicza. WKS "Granica" działał do 1953 roku.

Klub Sportowy "Sanoczanka" Sanok

Gdy w 1944 roku Sanok, po pięciu latach okupacji odzyskał wolność Klub Sportowy "Sanoczanka" wznawia swoją działalność sportową. Główną bolączką klubu był brak sprzętu. Jednak zapał zawodników i przywiązanie sanockiego społeczeństwa do klubu, doprowadziły samorzutnie do zorganizowanej zbiórki pieniędzy i zakupu niezbędnego sprzętu.

W 1945 w Sanoku powstaje drugi klub sportowy z sekcją piłki nożnej "TUR" Sanok, jednak po roku działalności na względu na słabe wyniki sportowe "TUR" przyłącza się do "Sanoczanki" i wzmacnia drużynę.

W 1946 roku drużyna "Sanoczanki awansuje do klasy "A", by po roku zanotować spadek ponownie do klasy "B". Jeden z meczy finałowych o wejście do klasy "A", który odbył się w dniu 1 września 1946 tak opisywały "Nowiny Rzeszowskie" "...Finałowe zawody o mistrzostwo klasy "B" - KS "Sanoczanka" Sanok - HKS "Czuwaj" Przemyśl 6:1 (2:1) . Finałowe zawody piłkarskie o wejście do klasy "A" rozegrane na boisku sanockim pomiędzy mistrzem grupy "Południe" KS "Sanoczanka" a mistrzem grupy "Rzeszów" HKS "Czuwaj" zakończyły się wysokim zwycięstwem gospodarzy. W pierwszej połowie gra była równorzędna i nie zanosiło się na tak poważną klęskę gości. Druga połowa stała już pod znakiem zdecydowanej przewagi KS "Sanoczanka", która strzela aż 4 bramki. Zwycięstwo "Sanoczanki" jest zupełnie zasłużone. Wyróżnili się u zwycięzców Patała, Bunio, Szendyk i Wanielista, z "Czuwaju" lewoskrzydłowy Mach. Sędziował bardzo dobrze kpt. Dr Noworyta".

Pierwsze mecze w klasie "A" nie były zbyt udane dla Sanocznki. W dniu 27.10 w Rzeszowie �Sanoczanka" spotkała się z KSOM TUR PZL Rzeszów i przegrała wysoko 5:1(1:0). "Nowiny Rzeszowskie� tak pisały o tym meczu. "Popołudniowe spotkanie z cyklu rozgrywek o mistrzostwo klasy "A" między PZL a "Sanoczanką" zakończyło się wysokim zwycięstwem gospodarzy, którzy zwłaszcza po przerwie wykazali techniczną wyższość i przebojowość w ataku. Wynik 5:1 nie odpowiada jednak przebiegowi spotkania, gdyż sympatyczna drużyna gości -gdyby tylko miała więcej szczęścia - mogłaby przegrać najwyżej różnicą jednej bramki. Niestety, częste i ostre strzały napastników "Sanoczanki" mijały się o centymetry z bramką, a każdy niemal wypad PZL-u kończył się nowym golem. Pewną część winy za wysoką porażkę ponosi także bramkarz gości, który był dziś wyjątkowo słaby i niezdecydowany. W całości ten pierwszy występ "Sanoczanki" w rozgrywkach mistrzowskich na gruncie Rzeszowa uważać należy za udany. Dobra kondycja fizyczna, ambicja, szybki start do piłki, współpraca całego zespołu, zyskały sobie ogólne uznanie widowni. W tych warunkach niezmiernie interesująco zapowiada się spotkanie "Resovia" - "Sanoczanka", które odbędzie się w przyszłą niedzielę w Rzeszowie. "Sanoczanka" wystąpiła w składzie - Raszewski (Dowicz), Kiszka, Bunio, Lisowski, Będkowski, Rogoziń, Szczerba, Wolwowicz, Patała, Midelski, Głuchy".

Pod koniec lat czterdziestych patronat nad klubem przyjmuje Przedsiębiorstwo Kopalnictwa Naftowego w Sanoku, co w znaczny sposób poprawia sytuację finasową klubu i pozwala na jego dalszy rozwój. W tym okresie kilkakrotnie zmienia się nazwa klubu; początkowa KS "Nafta" później KS "Związkowiec" KS "Unia" i wreszcie klub przyjmuje nazwę, Górniczy Klub Sportowy "Górnik-Sanoczanka".

W dniu 13 września 1948 roku "Nowiny Rzeszowski" w rubryce "Dziennik Sportowy" pod tytułem; "13 lat pracy sportowej Sanoczanki" tak pisały o klubie... "Sanoczanka" obchodzi w br. 13 -lecie istnienia klubu. Od początku swego istnienia stara się o wysoką klasę sportową, zwłaszcza na odcinku piłki nożnej. Drużyna piłkarska "Sanoczanki" od pierwszej chwili utrzymuje się w klasie "B", dobiero 1947 rok przynosi jej awans do klasy "A", z której jednak spada, mając silną konkurencję w drużynach Rzeszowa, Krosna, i Gorlic. W czerwcu br. klub przystępuje do Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Naftowego. Ostatnie rozgrywki o mistrzostwo przyniosły "Sanoczance" cenne zwycięstwa nad PZL Mielec i "Czarnymi" Jasło, dzięki czemu zajęła pierwszą lokate w tabeli. Sukcesy swe zawdzięcza "Sanoczanka" trenerowi Bentkowskiemu byłemu zawodnikowi drohobyckiego "Junaka", oraz wysokiej ambicji sportowej cechującej młodych piłkarzy. Do najlepszych zawodników zaliczyć należy; środkowego napastnika Patałę, prawego łącznika Freudenderga, obrońcę Bunio, napastników Mieleckiego, Rogozińskiego i Kiszkę. Silny zespół tworzą również juniorzy i II drużyna, która w rozgrywkach o puchar Sanoka prowadzi przed miejscowymi C-klasowymi zespołami "Gwardią" i "Wagonem".

W 1952 roku piłkarze "Sanoczanki", występujący wówczas jako "Górnik" w rozgrywkach klasy "A", grupy IV z dorobkiem 13 punktów i stosunkiem bramek 38-23, zajęli II miejsce.

Na zakończenie rozgrywek klasy "A" grupy Rzeszowskiej w 1956 roku "Górnik" Sanok zajął I miejsce i awansowal do III ligi. Wyniki ostatniej kolejki : "Górnik" Sanok - "Unia" Krosno 3:1, "Sparta" Nisko - "Sparta" Przeworsk 3:2, "Kolejarz" Rozwadów - "Czarni' Jasło 1:4, "Górnik" Jasło - "Sparta" Lubaczów 4:1, "Stal" Łańcut - "Stal" Dęba 1:4, "Stal" Sanok - "Górnik" Krosno 3:1, "Stal" Dębica - "Kolejarz" Jarosław 3:0 vo.

Tabela nr 13. Klasa "A", grupa rzeszowska, koniec sezonu 1956.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Stosunek punktów Stosunek bramek
1. Górnik Sanok 26 38 - 14 82 - 35
2. Czarni Jasło 26 36 - 16 76 - 44
3. Stal Łańcut 26 32 - 20 65 - 44
4. Stal Dęba 26 31 - 21 68 - 51
5. Stal Sanok 26 29 - 21 68 - 48
6. Sparta Przeworsk 26 28 - 24 67 - 52
7. Stal Dębica 26 28 - 22 67 - 36
8. Unia Krosno 26 26 - 26 46 - 46
9. Górnik Krosno 26 26 - 26 52 - 53
10. Sparta Nisko 26 21 - 31 48 - 58
11. Sparta Lubaczów 26 21 - 31 50 - 84
12. Górnik Jasło 26 18 - 34 51 - 69
13. Kolejarz Jarosław 26 16 - 36 47 - 96
14. Kolejarz Rozwadów 26 12 - 40 37 - 88

Źródło:"Nowiny Rzeszowskie" - wycinki ze zbioru Edwarda Nazgowicz..

Klub Sportowy "Sangum" - "Sanoczanka" Sanok

Już na przełomie 1960/61 roku byli działacze sercem związani z "Sanoczanką", powołują do życia nowy Klub Sportowy "Sangum" przy Sanockich Zakładach Przemysłu Gumowego w Sanoku, który niebawem z założenia zmienia nazwę na KS "Sanoczanka". Pierwszym prezesem KS "Sangum" był Jan Hnatuśko, sekretarzem Edmund Wilk, honorowym przewodniczącym Zarządu został inż. Adam Przybyło. Oczywiście, że pierwszą i najliczniejszą sekcją była sekcja piłki nożnej, z drużynami seniorów, juniorów i trampkarzy.

Seniorzy rozgrywki rozpoczęli od klasy "C" by po roku awansować do klasy "B", a w 1963 roku pojawiła się realna szansa awansować do klasy A", kiedy to do końca rozgrywek "Sanoczanka" toczyła zacięty bój o awans z LZS Zarszyn. Jednak ani "Sanoczanka" ani Zarszyn nie awansowały do klasy "A", z przyczyn nie do końca sportowych. Rok 1963 uważa się końcowym rokiem piłki nożnej w "Sanoczance".

Zakładowy Klub Sportowy "Wagon" Sanok
Zakładowy Klub Sportowy "Stal" Sanok

W sierpniu 1946 roku przy Sanockiej Fabryce Wagonów (obecnie Autobusów) z incjatywy; Szczudlika Tadeusza, Nazarkiewicza Tadeusza, Sebastiańskiego Mariana, Wenera Antoniego przy wydatnej pomocy i zainteresowaniu ówczesnego Dyrektora Naczelnego Fabryki Wagonów Filipa Sznajdra powstał kolejny Klub Sportowy, "Wagon" Sanok.

W dniu 7 września 1946 roku drużyna piłkarska "Wagonu" została zgłoszona do rozgrywek klasy "C" Rzeszowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej.

W pierwszej drużynie "Wagonu" występowali: Zdzisław Baszak, Bolesław Baszak, Adam Huczko, Bogusław Hydzik, Tadeusz Markowski, Stanisław Niedzielski, Bronisław Nowosielski, Jan Senus, Mieczysław Warcholak, Kazimierz Suchaniak, Marian Drwięga, Edward Pilszak, Nestor Hliwiak, Tadeusz Stojowski, Józef Bar, Eugeniusz Bar.

W listopadzie 1946 roku na krótki okres czasu klub zmienił nazwę na "Zielgam". W 1949 roku zmieniona została po raz kolejny nazwa na Związkowy Klub Sportowy Metalowców "Stal" Sanok. Lata 1949-1955 to lata znacznego rozwoju piłki nożnej, klub posiada trzy drużyny, w tym jedną drużynę juniorów.

W 1950 roku po raz pierwszy w klubie zaangażowany zostaje trener, Florian Jojko. Należyta praca trenera, zaangażowanie działaczy i zawodników przynoszą pierwsze sukcesy.W sezonie 1952/53 drużyna "Stali" awansuje do klasy "A".

Skład drużyny, która wywalczyła awans to: Karol Grzegorzek, Adam Kornecki, Kazimierz Kurkarewicz, Bronisław Kornecki, Stanisław Czech, Józef Napieracz, Adam Huczko, Władysław Wołczański, Adam Burnatowski, Wiesław Byliński, Stanisław Tomkiewicz, Kazimierz Niemczyk, Henryk Wojnarowski, Józef Zajdel, Zdzisław Szall, Bronisław Nowosielski, Bolesław Pastuszak.

Drużyna "Stali" występująca w klasie "A" toczy tzw. "święte wojny" z drugą sanocką drużyną występującą w tej klasie, drużyną "Górnika" Sanok. Jeden z takich meczy zakończył się zwycięstwem "Górnika" aż 5:0. Drużyna "Stali" przed tym meczem miała 5-cio dniowe zgrupowanie w Przysietnicy, a do pomocy trenerowi Jojko zaangażowano trenera "Stali" Rzeszów, p. Ketza. Podczas tego meczu słynne były skandowania kibiców obydwu drużyn. Kibice "Górnika" skandowali "sowa na gaju" i "pieczone kurczaki", kibice "Stali" zaś "pędzel brzytwa". Mecz ten jak i pozostałe mecze z tego "cyklu" prowadzone były w sportowej atmosferze.

Na zakończenie rozgrywek klasy "A" w 1955 roku "Stal" z dorobkiem 43 punktów i stosunkiem bramek 84-47 zajmuje 4 miejsce w tabeli, "Górnik" zaś z dorobkiem 47 punktów i bramkami 107-57 zajmuje II miejsce za "Spartą" Rzeszów.

Tabela Nr 14. Klasa "A", koniec sezonu 1955.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Sparta Rzeszów 34 57 144 - 25
2. Górnik Sanok 34 47 107 - 57
3. Górnik Krosno 34 43 74 - 32
4. Stal Sanok 34 43 84 - 47
5. Sparta Łańcut 34 40 71 - 52
6. Budowlani Radymno 34 38 79 - 49
7. Sparta Przeworsk 34 38 55 - 53
8. Sparta Jasło 34 36 78 - 68
9. Unia Krosno 34 36 80 - 73
10. Sparta Nisko 34 33 49 - 80
11. Stal Dęba 34 32 80 - 90
12. Kolejarz Rozwadów 34 32 50- 73
13. Kolejarz Jarosław 34 30 82 - 72
14. Sparta Sędziszów 34 28 63 - 86
15. Sparta Dębica 34 28 46 - 83
16. LZS Zaczernie 34 23 42 - 102
17. Gwardia Przemyśl 34 22 32 - 95
18. LZS Żurawica 34 6 29 - 112

Źródło: Wycinki prasowe Adam Baszak

W dniu 10 marca 1956 roku na Ogólnym Zebraniu Załogi Fabryki podjęto Uchwałę o opodatkowaniu się pracowników zakładu na rzecz klubu w wysokości 1% i 0,5% w zależności od woli pracowników, od miesięcznych poborów. Pozwoliło to Zarządowi Klubu na normalną pracę organizacyjną i zakupy potrzebnego sprzętu.

W 1956 roku drużyna KS "Górnik" Sanok awansuje do klasy "okręgowej" - III ligii. Po kilkunastu meczach, zachodzi groźba spadku ponownie do klasy "A". Pojawiają się wtedy głosy połączenia "Górnika" ze "Stalą", w celu utrzymania drużyny w tej klasie rozgrywkowej. Zaznaczyć tutaj należy, że "Stal" w piłce nożnej osiągała, gorsze wyniki od "Górnika-Sanoczanki".

W trakcie dyskusji i rozmów były głosy za i więcej przeciw. Jednak w dniu 2 lipca 1957 roku - przy znacznym zaangażowaniu się władz miasta - doszło do wspólnego posiedzenia zarządów obydwóch klubów i powołano do życia Robotniczy Klub Sportowy "Sanoczanka" przy Sanockiej Fabryce Wagonów i Kopalnictwie Naftowym. Przewodniczącym został wybrany Bronisław Bakak reprezentujący Fabrykę, zastępcą d/s sportowych Władysław Kopczak reprezentant miasta, zastępcą d/s administracyjnych Zbigniew Dańczyszyn reprezentant Kopalnictwa, a sekretarzem Władysław Bunio z ramienia miasta.

W 1957 roku "Sanoczanka" - po połączeniu - posiadała bardzo liczną sekcję piłki nożnej, w której zarejestrowanych było 120 zawodników i składała się ona z trzech drużyn. Pierwsza drużyna uczestniczyła w rozgrywkach III ligi i na zakończenie rozgrywek mistrzowskich w 1957 roku zajęła dziewiąte miejsce, zdobywając 18 punktów przy stosunku bramek 33-44. Drużyna juniorów uczestniczyła w rozgrywkach klasy "B", a drużyna trampkarzy w 1957 zdobyła mistrzostwo województwa. Instruktorami - trenerami sekcji piłki nożnej byli: Władysław Harbala, Konrad Samisz i Aleksander Wolwowicz.

W wyniku sporu jaki zanotowano po powstaniu "nowej Sanoczanki" na tle przynależności do Federacji Związku Zawodowego Górników czy Metalowców, w dniu 12 listopada 1958 roku odbyło się Walne Zgromadzenie Członków Klubu, na którym wybrano nowy Zarząd w składzie; Prezes Zbigniew Dańczyszyn, wiceprezesi Tadeusz Skórka i Władysław Kopczak , sekretarz Władysław Bunio.

Pomimo wysiłków działalność "Sanoczanki" kurczyła się, tak pod względem ilości prowadzonych sekcji, jak i pod względem poziomu. W 1959 roku drużyny sekcji piłki nożnej nie zanotowały wyników na miarę potrzeb i nastąpiła degradacja drużyny do klas niższych. Do klasy "A" spadła z III ligi pierwsza drużyna.

Na kolejnym Walnym Zebraniu w dniu 2 grudnia 1959 roku wybrano nowy zarząd z prezesem Mieczysławem Chudzikiem a w jego skład weszło aż jedenastu (na 20 osobowy Zarząd) przedstawicieli Autosanu. Wyniki tego zebrania wskazują jednoznacznie że kierownictwo w klubie przejmują ludzie związani z Autosanem. W omawianym okresie funkcję Przewodniczących zarządu klubu pełnili: Filip Sznajder, Władysław Radzik, Tadeusz Drwięga, Andrzej Gielar, Jan Skulicki, Witold Górski, Bronisław Bekalik, Mieczysław Chudzik. Kierownikami sekcji piłki nożnej byli: Tadeusz Szczudlik, Julian Labas, Zdzisław Baszak, Adam Baszak. Jako trenerzy pracowali: Florian Jojko, Karol Grzegorzek, Konrad Samisz, Roman Zborja i Aleksander Wolwowicz.

W tym okresie w "Stali" Sanok powstały dwie drużyny juniorów, które w późniejszym okresie zostały zgłoszone do rozgrywek.

Na koniec tego rozdziału przedstawiono, tabele niektórych klas rozgrywkowych z końca lat piędziesiątych, oraz dzięki uprzejmości Pana Janusza Rabieja z Leska - tabele końcowe wszystkich klas rozgrywkowych z 1958 roku.

Tabela Nr 15. Klasa "B", grupa podkarpacka, zakończenie rozgrywek 1955rok.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Górnik Jasło 20 35 66 - 18
2. LZS Zagórz 20 30 66 - 33
3. KS Krajowice 20 27 62 - 31
4. KS Jedlicze 20 25 45 - 34
5. LZS Miejsce Piast. 20 21 46 - 48
6. LZS Ropica Dol. 20 17 36 - 51
7. Kolejarz Stróże 20 17 35 - 52
8. Sparta Lesko 20 16 35 - 37
9. LZS Zarszyn 20 14 46 - 68
10. KS Potok-Turaszówka 20 12 33 - 67
11. Start Rymanów 20 6 25 - 53

Źródło: Wycinki prasowe z Kroniki Edwarda Nazgowicza.

W wyniku rozgrywek, do klasy "C" spadły: KS Potok Turaszówka i Start Rymanów. Do klasy "B" zaliczeni zostali mistrzowie klasy "C" sześciu grup rozgrywkowych: "Gwardia" Ustrzyki Dolne, "Górnik" Grabownica , LZS Dukla, LZS Brzostek, KS Biecz i "Start" Strzyżów.

Tabela Nr 16.Klasa "B", grupa podkarpacka, zakończenie rozgrywek 1957rok.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Start Rymanów 18 26 68 - 41
2. Bieszczady Ustrzyki Dolne 18 25 60 - 31
3. LZS Zarszyn 18 25 74 - 39
4. Górnik Grabownica 18 25 44 - 27
5. Piast Miejsce Piast. 18 18 47 - 47
6. LZS Potok 18 18 41 - 54
7. Jutrzenka Ropica Dol. 18 17 45 - 38
8. Ostoja Kołaczyce 18 16 41 - 55
9. LZS Brzostek 18 6 22 - 49
10. Podhalanin Biecz 18 4 10 - 73

Źródło:j.w.

O zakończeniu rozgrywek w klasie "B" i wydarzeniach na boiskach ostatniej kolejki "Nowiny Rzeszowskie" z 28.10.1957 roku tak pisały "...Rozstrzygnęły się wreszcie losy tytułu mistrza piłkarskiej klasy "B" na Podkarpaciu. Został nim "Start" Rymanów, który przez okres całego sezonu ani razu nie był przodownikiem tabeli. Wicemistrzostwo przypadło w udziale KS "Bieszczady" z Ustrzyk, który minimalnie korzystnym stosunkiem bramkowym wyprzedził LZS Zarszyn i "Górnika" z Grabownicy. Ostatnia niedziela rozgrywek nie przeszła bez "echa". "Ostoja" Kołaczyce niezadowolona z orzeczeń sędziowskich zeszła z boiska na trzy minuty przed zakończeniem mistrzowskiego spotkania rozgrywanego na boisku przeciwnika - LZS Zarszyn. Stan meczu wyraźnie niekorzystny dla "Ostoi" 1:8.

LZS Brzostek oddał punkty bez gry rymanowskiemu "Startowi", zawiadamiając go listownie , że z braku środka lokomocji nie przyjedzie na mecz. Największą jednak niespodzianką była porażka jednego z najpoważniejszych kandydatów do mistrzowskiego tronu - "Górnika" Grabownica. Przegrał on z LZS w Potoku 2:1 prowadząc do przerwy 0:1"

Tabela Nr 17.Klasa"B", grupa podkarpacka, półmetek rozgrywek, czerwiec1957 rok.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Nafta Jasło 11 18 49 - 11
2. LZS Zarszyn 11 17 44 - 16
3. Górnik Grabownica 11 17 27 - 12
4. Nafta Jedlicze 11 15 32 - 17
5. Bieszczady Ustrzyki Dol. 11 13 26 - 15
6. Ostoja Kołaczyce 11 12 22 - 26
7. Piast Miejsce P. 11 11 35 - 27
8. LZS Potok 11 11 31 - 27
9. Badonianka Suchodół 11 6 21 - 26
10. LZS Brzostek 11 5 9 - 45
11. Jutrzenka Ropica Dol. 11 4 13 - 41
12. Szarotka Uherce 11 3 7 - 43

Źródło: Wycinki prasowe z Kroniki Edwarda Nazgowicza.

Tabela Nr 18.Klasa "C" wszystkie grupy, koniec rozgrywek, listopad 1958.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek

Grupa gorlicka V
1. Podhalanin Biecz 8 15 29 - 7
2. LZS Sękowa 8 12 28 - 13
3. LZS Zagorzany 8 6 12 - 21
4. LZS Szalowa 8 6 11 - 22
5. LZS Brzana Dol. 8 2 4 - 21

Grupa jasielska IV
1. LZS Lisówek 12 22 33 - 6
2. LZS Żółków 12 19 32 - 8
3. LZS Czeluśnica 12 18 35 - 11
4. LZS Przysieki 12 7 10 - 29
5. LZS Tarnowiec 12 4 8 - 31
6. LZS Szebnie 12 2 7 - 38
7. LZS Sobniów 12 0 0 - 38

Grupa krośnieńska III
1. LZS Brzozów 10 18 27 - 11
2. Iwonka Iwonicz 10 14 27 - 13
3. Jasiołka Szczepańcowa 10 13 26 - 18
4. LZS Dukla 10 11 25 - 13
5. LZS Kobylany 10 6 11 - 29
6. Górnik Turaszówka 10 6 0 - 32

Grupa sanocka II
1. LZS Zagórzanka 10 18 56 - 8
2. LZS Bażanówka 10 17 34 - 28
3. LZS Mrzygłód 10 11 24 - 24
4. LZS Dąbrówka 10 6 12 - 22
5. LZS Milcza 10 4 6 - 33
6. LZS Czerteż 10 0 3 - 34

Grupa Leska I
1. LZS Bezmiechowa 8 11 18 - 8
2. Bieszczady Ustrzyki Dol. 8 10 18 - 12
3. Górnik Wielopole 8 8 22 - 13
4. LZS Olszanica 8 7 11 - 15
5. LZS Baligród 8 4 5 - 28

Źródło; Opracowanie- rękopis Janusz Rabiej

W wyników meczy barażowych awans do klasy "B" uzyskały drużyny LZS Zagórz i LZS Brzozów.

Tabela Nr 19. Klasa "B" seniorów - koniec rozgrywek 1958 rok

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Nafta Jedlicze 22 36 82 - 26
2. Nafta Jasło 22 35 76 - 24
3. LZS Zarszyn 22 31 82 - 24
4. Górnik Grabownica 22 30 53 - 33
5. Bieszczady Ustrzyki Dol. 22 21 42 - 39
6. Piast Miejsce P. 22 20 46 - 45
7. Ostoja Kołaczyce 22 19 39 - 56
8. LZS Potok 22 16 41 - 59
9. Jutrzenka Ropica Dol. 22 16 40 - 67
10. Szarotka Uherce 22 15 34 - 70
11. Badonianka Suchodół 22 10 32 - 70
12. LZS Brzostek 22 9 18 - 80

Źródło: j.w.

Tabela Nr 20. Klasa "A" - grupa II, koniec rozgrywek 1958 rok

Lp. Nazwa druzyny - klubu Ilość meczy Stosunek punktów Stosunek bramek
1. Stal Ib Rzeszów 14 22 - 6 58 - 15
2. Legia Ib Krosno 14 17 - 11 34 - 23
3. Stal Dęba 14 15 - 13 27 - 18
4. Gryf Mielec 14 14 - 14 29 - 38
5. Start Rymanow 14 14 - 14 28 - 40
6. Wisłoka Dębica 14 12 - 16 29 - 26
7. Wisłok Strzyżów 14 12 - 16 27 - 47
8. Sanovia Lesko 14 6 - 22 20 - 45

Źródło: j.w.

W wyniku meczy barażowych pomiędzy "Legią" Krosno i "Unią" Sarzyna awans do ligi okręgowej wywalczyła "Legia" Krosno (1:0 i 0:0)

Tabela Nr 21. Klasa "A" - rezerwy grupa II, koniec rozgrywek 1958 rok

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Stosunek punktów Stosunek bramek
1. Wisłoka Dębica 10 13 - 7 16 - 2
2. Wisłok Strzyżów 10 12 - 8 38 - 30
3. Stal Dęba 10 10 -10 20 - 23
4. Sanovia Lesko 10 9 - 11 18 - 26
5. Gryf Mielec 10 8 - 12 27 - 26
6. Start Rymanów 10 8 - 12 15 - 24

Źródło: j.w.

Tabela Nr 22. Liga okręgowa - III liga, koniec rozgrywek 1958 rok

Lp Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Stosunek punktów Stosunek bramek
1. Walter Rzeszów 22 29 - 15 58 - 24
2. Górnik Gorlice 22 28 - 16 44 - 37
3. Stal Stalowa Wola 22 26 - 18 44 - 28
4. Polonia Przemyśl 22 26 - 18 44 - 41
5. Resovia Rzeszów 22 23 - 21 60 - 53
6. Stal Dębica 22 22 - 22 54 - 31
7. Sanoczanka Sanok 22 21 - 23 40 - 40
8. Krośnianka Krosno 22 21 - 23 39 - 40
9. Polna Przemyśl 22 20 - 24 26 - 28
10. Czuwaj Przemyśl 22 20 - 24 22 - 29
11. JKS Jarosław 22 20 - 24 35 - 50
12 Czarni Jasło 22 8 - 36 23 - 76

Źródło: j.w.

Tabela Nr 23. Liga okręgowa - III liga - rezerwa, koniec rozgrywek 1958 rok

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Stosunek punktów Stosunek bramek
1. Polonia Przemyśl 22 32 - 12 53 - 34
2. Stal Stalowa Wola 22 31 - 13 80 - 38
3. Resovia Rzeszów 22 28 - 16 70 - 24
4. JKS Jarosław 22 26 - 18 64 -49
5. Stal Dębica 22 25 - 19 51 - 50
6. Krośnianka Krosno 22 21 - 23 47 - 42
7. Polna Przemyśl 22 21 - 23 28 - 75
8. Walter Rzeszów 22 20 - 24 56 - 58
9. Czarni Jasło 22 19 - 25 39 - 70
10. Sanoczanka Sanok 22 18 - 26 58 - 60
11. Górnik Gorlice 22 13 - 31 44 - 68
12. Czuwaj Przemyśl 22 10 - 34 32 - 44

Źródło:j.w.

Tabela Nr 24. Drużyny trampkarzy, klasy podkarpackiej, zakończenie rozgrywek 1958 rok.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek

Grupa sanocko - leska
1. Sanovia Lesko 6 8 12 - 7
2. Sanoczanka Sanok 6 6 9 - 9
3. LZS Dąbrówka 6 4 12 - 12
4. LZS Besko 6 0 1 - 24

Grupa krośnieńska
1. Krośnianka Krosno 6 9 15 - 8
2.. Legia Krosno 6 7 9 - 8
3. Start Rymanów 6 6 10 - 9
4. Badonianka Suchodół 6 2 3 - 17

Grupa jasielsko-gorlicka
1. Czarni Jasło 6 9 15 - 4
2. Górnik I Gorlice 6 9 10 - 3
3. Nafta Jasło 6 9 6 - 12
4. Górnik II Gorlice 6 9 5 - 17

Źródło; Wycinki prasowe Edward Nazgowicz

Tabela Nr 25.Klasa "B" juniorów, koniec rozgrywek 1958 rok

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek

Grupa I
1. Sanoczanka Sanok 10 20 30 - 22
2. Sanovia Lesko 10 11 22 - 23
3. LZS Zarszyn 10 10 20 - 22
4. LZS Olszanica 10 9 17 - 34
5. Górnik Grabownica 10 8 14 - 17
6. Bieszczady Ustrzyki 10 2 2 - 44

Grupa II
1. Piast Miejsce P. 10 17 28 - 8
2. Krośnianka II Krosno 10 12 20 - 12
3. Legia II Krosno 10 10 17 - 15
4. Nafta Jedlicze 10 9 22 - 22
5. Badonianka Suchodół 10 7 11 - 20
6. LZS Potok 10 5 6 - 27

Grupa III
1. Czarni Jasło 8 15 57 - 3
2. Nafta Jasło 8 13 34 - 9
3. Ostoja Kołaczyce 8 5 12 - 28
4. Jutrzenka Ropica Dol. 8 4 7 - 28
5. LZS Brzostek 8 3 7 - 49

Źródło: j.w.

Nr 26. Klasa "A" juniorów - koniec rozgrywek 1958 rok

Lp Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Stosunek punktów Stosunek bramek
1. Legia Krosno 18 27 - 9 27 - 17
2. Resovia Rzeszów 18 26 - 10 60 - 19
3. Stal Mielec 18 20 - 16 33 - 27
4. Krośnianka Krosno 18 18 - 18 37 - 26
5. Stal Dębica 18 16 - 20 31 - 33
6. Start Rymanów 18 16 - 20 23 - 44
7. Walter Rzeszów 18 15 - 21 25 - 31
8. JKS Jarosław 18 14 - 22 33 - 32
9. Polonia Przemyśl 18 14 - 22 26 - 36
10. Górnik Gorlice 18 14 - 22 25 - 55

Źródło: Opracowanie- rękopis Janusz Rabiej

Pod koniec lat pięćdziesiątych - komunikat ROZPN 3/58 z dnia 24 marca 1958 roku - Rzeszowski Okręgowy Związek Sportowy podzielony był na 4 podokręgi tj; Krosno, Przemyśl, Rzeszów, Tarnobrzeg. W skład podokręgu krośnieńskiego wchodziły powiaty; Ustrzyki Dolne, Lesko, Sanok, Brzozów, (bez Dynowa), Krosno, Jasło, Gorlice. W 1962 roku do podokręgu krośnieńskiego dołączono część Dynowa i powiatu Strzyżowskiego - komunikat ROZPN z dnia 4 sierpnia 1962 rok.

Zarząd Podokręgu w Krośnie według stanu na dzień 25.04.1958 przedstawiał się następująco:
Tadeusz Wojnar - Prezes (Krośnianka)
Józef Kołodziej - Wiceprezes (Miejsce Piastowe)
Czesław Stasiczak - Wiceprezes - d/s sędziowskich (LZS Potok)
Zygmunt Fredlewicz - Skarbnik (Krośnianka)
Wacław Brymerski - Członek (Krośnianka)
Karol Filipiak - " (Kołaczyce)
Stanisław Guziak - " (Zarszyn)
Stanisław Habrat - " (Suchodół)
Eugeniusz Kujawiński - " (niezrzeszony)
Roman Niepokój - " (Suchodół)
Adam Niezgoda - " (Legia Krosno)
Józef Menerowicz- " (Nafta Jasło)

Jako ciekawostkę z tego okresu czasu, można podać za Komunikatami Polskiego Związku Piłki Nożnej w Warszawie wykazy zawodników ukaranych 6-cio miesięczną dyskwalifikacją, za podwójne podpisanie zgłoszeń (kart zawodniczych) do 2 klubów.

Komunikat Nr.1 z 5.01.1958:
Bulski Kazimierz - KS Gwardia Bieszczady Baligród - nr. karty 494433
- KS "Kolejarz" Radom - nr karty 108283
Lachowski Krzysztof - ZS "Gwardia" Ustrzyki Dolne - nr karty 13261
- LZS "Spółdzielca" Ustrzyki Dolne - nr karty 109715
Sasiowski Janusz - ZS "Gwardia" Ustrzyki Dolne - nr karty 39963
- KS "Górnik" Ustrzyki Dolne - nr kart 117248

Komunikat Nr. 7/58 z 26.03.1958 rok
Ścieranka Stanisław - LZS " Zagórzanka" Zagórz
- MKS "Sanoczanka" Sanok

Komunikat Nr. 31. Z 8.10.1958 rok
Hydzik Bronisław - LZS "Zagórzanka" Zagórz
- KS "Sanovia" Lesko
Lachowski Czesław - LZS "Spółdzielca" Ustrzyki Dolne
- KS "Bieszczady" Ustrzyki Dolne.

Rozdział -8-

[PIŁKA NOŻNA W WIODĄCYCH

KLUBACH W LATACH 1960-1975]

W 1962 roku - przeprowadzona została reorganizacja rozgrywek piłkarskich w Polsce, z systemu wiosna - jesień, na system jesień - wiosna. Do miesiąca lipca rozegrano rozgrywki systemem wiosna - jesień, a w miesiącu sierpniu rozpoczęto kolejną rundę rozgrywek, systemem jesień - wiosna, na sezon 1962/63.

Rozgrywki na terenie "Podkarpacia" prowadził Zarząd Podokręgowego Związku Piłki Nożnej w Krośnie, który na dzień 8 kwietnia 1961 rok pracował w następującym składzie:
Wojnar Tadeusz - Przewodniczący
Kopytczak Michał - Zastępca Przewodniczącego
Frydlewicz Zygmunt - Sekretarz, referat ewidencji
Stasiczak Czesław - Przedstawiciel Kolegium Sędziów
Habrat Stanisław - Referent Szkolenia
Kołodziej Józef - Referent Gier
Niepokój Roman - Referent Dyscypliny
Kujawski Eugeniusz - Referent d/s Młodzieży
Fanatus Edward- Członek
Ziaja Adam - "
Guziak Stanisław - "
Habrat Kazimierz - "
Tomkiewicz Józef - "

Poniżej przedstawiono tabele poszczególnych klas rozgrywkowych z sezonu 1962/63 rok. Część tabel dotyczy zakończenia nowego sezonu 1962/63, a część prezentuje stan na koniec rundy jesiennej 1962 rok sezonu 1962/63. Można więc stwierdzić, że "Podkarpacie" w lata sześćdziesiąte wchodziło z niżej wymienionym stanem posiadania piłki nożnej.

Tabela Nr 27. Klasa "C" wszystkie grupy, koniec I rundy jesiennej 1962 rok

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Stosunek punktów Stosunek bramek

Grupa sanocka
1. Zagórzanka Zagórz 6 12 - 0 41 - 3
2. LZS Długie 6 9 - 3 22 - 10
3. Orzeł Bażanówka 6 7 - 5 24 - 19
4. Szarotka Uherce 6 6 - 6 16 - 13
5. LZS Besko 6 4 - 8 5 - 11
6. LZS Bezmiechowa 6 2 - 10 12 - 23
7. LZS Tarnawa 6 2 - 10 8 - 49

Grupa II krośnieńska
1. Przełęcz Dukla 6 12 - 0 25 - 9
2. LZS Niżna Łąka 6 10 - 2 16 - 6
3. LZS Korczyna 6 6 - 6 9 - 7
4. LZS Potok 6 6 - 6 12 - 11
5. LZS Iskrzynia 6 4 - 8 9 - 12
6. Energetyk Męcinka 6 2 - 10 12 - 20
7. LZS Bóbrka 6 2 - 10 6 - 24

Grupa III jasielska
1. Przedmieście Sobniów 5 10 - 0 19 - 6
2. LZS Wolica 5 7 - 3 12 - 7
3. LZS Czeluśnica 5 6 - 4 18 - 7
4. Podhalanin Biecz 5 5 - 5 10 - 8
5. LZS Frysztak 5 2 - 8 7 - 25
6. Ostoja Kołaczyce 5 0 - 10 2 - 15

Źródło: Opracowanie - rękopis Janusz Rabiej .

Tabela Nr 28. Klasa "B" , koniec rundy jesiennej 1962 rok, sezonu 1962/63

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. LZS Zarszyn 11 17 27 - 15
2. Sanoczanka Sanok 11 15 29 - 14
3. Górnik Grabownica 11 13 24 - 14
4. Stal Ib Sanok 11 12 27 - 19
5. Bieszczady Ustrzyki 11 12 26 - 24
6. Start Ib Rymanów 11 11 36 - 30
7. Iwonka Iwonicz 11 11 21 - 30
8. LZS Dynów 11 10 22 - 31
9. LZS Brzozów 11 8 23 - 28
10. Wisłok Strzyżów 11 8 24 - 31
11. Sanovia Lesko 11 8 16 - 32
12. Górnik Ib Gorlice 11 7 22 - 31

Źródło: j.w.

Tabela Nr. 29 Klasa "A" grupa I, stan na dzień 17.07.1960 rok, runda wiosenna 1960.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Stal Dęba 22 34 68 - 30
2. Sanoczanka Sanok 22 30 61 - 29
3. Wisłoka Dębica 22 28 52 - 34
4. Czarni Jasło 22 26 67 - 44
5. Lechia Sędziszów 22 25 44 - 47
6. Legia Ib Krosno 22 24 54 - 52
7. Start Rymanów 22 23 57 - 52
8. Gryf Mielec 22 22 42 - 40
9. Stal Ib Dębica 22 17 45 - 51
10. Nafta Jedlicze 22 16 46 - 64
11 Nafta Jasło 22 12 33 - 63
12. Walter Ib Rzeszów 22 7 22 - 77

Źródło: j.w.

Tabela Nr. 30 Klasa "A" grupa południowa , runda jesienna 1962, sezonu 1962/63

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Czarni Jasło 11 18 31 - 9
2. Walter Rzeszów 11 17 26 - 9
3. Stal Sanok 11 15 25 - 13
4. LZS Przybyszówka 11 14 28 - 26
5. Start Rymanów 11 13 39 - 19
6. Izolator Boguchwała 11 12 28 - 22
7. Stal II Mielec 11 10 15 - 29
8. Wisłoka II Dębica 11 9 13 - 19
9. Nafta Jedlicze 11 9 21 - 32
10. Gryf Mielec 11 6 11 - 20
11. MZKS II Krosno 11 5 12 - 34
12. Nafta Jasło 11 4 22 - 39

Źródło: j.w.

W klasie okręgowej - III liga, sezonu 1962/63 występowała drużyna MZKS Ib Krosno, a w II lidze drużyna MZKS Krosno.

Tabela Nr 31. Klasa "B" juniorów I runda, po reorganizacji.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Stosunek punktow Stosunek bramek
1. Nafta Jasło 7 11 - 3 21 - 8
2. MZKS II Krosno 7 10 - 4 23 - 10
3 Czarni Jasło 7 10 - 4 23 - 11
4. Górnik Gorlice 7 9 - 5 14 - 5
5. Start Rymanów 7 6 - 8 12 - 18
6. Stal II Sanok 7 5 - 9 11 - 18
7. Nafta Jedlicze 7 3 - 11 7 - 31
8. Sanoczanka Sanok 7 2 - 12 15 - 25

Źródło;Komunikat ROZPN z dnia 30.08.1962 rok.

W klasie "A" juniorów w sezonie 1962/63 z terenu "Podkarpacia" występowały drużyny; MZKS Krosno i "Stal" Sanok.

Jasielski Klub Sportowy "Czarni"Jasło

W marcu 1960 roku patronat nad JKS "Czarni" Jasło przyjęły Zakłady Chemiczne "Gamrat" Jasło, a nowym prezesem zostaje Władysław Kantor.

Pierwsza drużyna Jasielskiego Klubu Sportowego "Czarni" Jasło na początku lat sześćdziesiątych, występowała w klasie "A" grupa pierwsza, zwana następnie grupą południową. Trenerem drużyny był Anastazy Wizerkaniuk, a w drużynie występowali: Roman Wójcik, Jacek Zduń, Józef Staniszewski, Włodzimierz Wojnarowicz, Tadeusz Trzaskoś, Edward Nazgowicz, Franciszek Krzeszowski, Zbigniew Pilch, Roman Gogosz, Aleksander Karamon, Bolesław Szeląg, Bolesław Ochała, Waldemar Myśliwiec, Jan Witusik, Tadeusz Frączek, Józef Maczuga, Eugeniusz Duda, Erwin Winiarski.

W dniu 20 listopada 1961 roku, doszło po przegranym meczu 2:1 z "Walterem" Rzeszów w Jaśle do chuligańskich wybryków. Rozpatrujący sprawę Wydział Gier i Dyscypliny ROZPN był bezwględny, boisko "Czarnych" zostało zamknięte na okres 8 miesięcy, a pozostałe mecze drużyna rozgrywała na terenie Krosna.

Pomyślnym dla zespołu "Czarnych" okazał się sezon 1962/63, kiedy to drużyna zobyła pierwsze miejsce w klasie "A" w grupie południowej i awansowała do klasy okręgowej ( III ligi ).

W sezonie tym drużyna "Czarnych" osiągnęła następujące wyniki;
"Czarni" Jasło - "Karpaty" II Krosno 5:0 2:1
"Czarni" Jasło - " Nafta" Jedlicze 4:0 1:1
"Czarni" Jasło - "Walter" Rzeszów 0:1 1:1
"Czarni" Jasło - LZS Przybyszówka 5 ;0 1:2
"Czarni" Jasło - "Gryf" Mielec 2:0 4:1
"Czarni" Jasło - "Start" Rymanów 4:2 1:2
"Czarni" Jasło - "Nafta" Jasło 11:0 5:1
"Czarni" Jasło - "Wisłoka" Ib Dębica 3:0 2:4
"Czarni" Jasło - "Stal" II Mielec 5:0 1:1
"Czarni" Jasło - "Izolator" Boguchwała 3:1 3:0
"Czarni" Jasło - "Stal" Sanok 2:1 2:1

Tabela Nr 32. Klasa "A" grupa południowa, koniec sezonu 1962/63.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Czarni Jasło 22 33 67 - 19
2. Walter Sędziszów 22 31 52 - 23
3. Start Rymanów 22 29 69 - 37
4. Stal Sanok 22 25 41 - 26
5. Wisłoka Ib Dębica 22 22 33 - 35
6. Nafta Jedlicze 22 20 43 - 50
7. LZS Przybyszówka 22 19 39 - 50
8. Izolator Boguchwała 22 18 34 - 36
9. Gryf Mielec 22 18 30 - 34
10. Stal II Mielec 22 14 26 - 56
11. Karpaty II Krosno 22 13 27 - 50
12. Nafta Jasło 22 8 42 - 86

Źródło:Dzieje JKS "Czarni" Jasło w latach 1910-1993..., Marek Dyląg.

Drużyna "Czarnych" awans osiągnęła w składzie: trener zespołu Władysław Maurer, zawodnicy; R. Wójcik, E. Nazgowicz, A. Karamon, M. Czajka, J. Zduń, J. Staniszewski, J. Witusik, F. Krzeszowski, W. Niwelt, J. Schindler, J. Trzaskoś, W. Myśliwiec, A. Szpak, B. Ochała, R.Gogosz, Lupa, Kordyś, Ridinger, Bryg.

W dniu 13 grudnia 1964 roku nastąpiła zmiana prezesa klubu, nowym prezesem został Roman Dolczewski, a trenerem Mieczysław Dudek.

W dniu 20 lutego 1966 roku odbyło się kolejne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze JKS "Czarni", na którym wybrano nowy Zarząd, a funkcję prezesa powierzono ponownie Romanowi Dolczewskiemu, który po dwóch miesiącach zrezygnował, a nowym prezesem został Jan Hepner.

Okres ten był jednym z najtrudniejszych w historii klubu w tamtych latach. Drużyna mecze musiała rozgrywać na stadionie "Nafty" Jasło, ponieważ stadion "Czarnych" został poddany kapitalnemu remontowi.

Mając na uwadze dalszy rozwój piłki młodzieżowej, Zarząd Klubu oddelegował na kurs instruktorów trzech czynnych zawodników; Tadeusza Frączka, Edwarda Nazgowicza i Aleksandra Karamona. Decyzja ta - jak się okazało dzisiaj - była ze wszech miar słuszna, bowiem Panowie Karamon i Nazgowicz, po dziś dzień bardzo aktywnie uczestniczą w życiu sportowym "Czarnych" Jasło.

W sezonie 1970/71 zespół "Czarnych" Jasło występował w klasie okręgowej. Trenerem drużyny był Aleksander Karamon, a człon drużyny stanowili: J. Niewodawski, R. Wójcik, A.Bernacki, J. Chmiel, A.Sokołowski, R. Szpak, E.Zarzyka, M. Hołowiński, T. Rojkowski, A.Szpak, A.Kozak, F. Krzeszowski, W.Sysoł, E.Gogosz, L.Garbacik, M.Dziobek, Kuczera, Duda, Pawluś.

Lata 1970-1972 to okres bardzo intensywnej pracy Zarządu. W tym okresie najwięcej splendoru przysporzyła drużyna juniorów, która pod wodzą trenera Anatola Nowosielskiego zdobyła mistrzostwo województwa rzeszowskiego i zajęła III miejsce w rozgrywkach półfinałowych w Radomiu. Zawodnik "Czarnych" bramkarz Leszek Garbacik został powołany do szerokiej kadry Polski juniorów w piłce nożnej na Międzynarodowym Turniej Juniorów Reprezentacji krajów socjalistycznych w Bukareszcie.

W dniu 20 grudnia 1972 roku nastąpiła zmiana Zarządu Klubu, a nowym prezesem został Henryk Dybaś, zmieniono również nazwę klubu z JKS "Czarni" Jasło na Zakładowy Klub Sportowy "Czarni-Gamrat" Jasło.

W sezonie 1972/73, po 10 latach pobytu w klasie okręgowej, zespół "Czarnych-Gamrat" spadł do klasy"A".

W 1974 roku doszło decyzją KM PZPR do połączenia "Czarnych" z "Naftą" i powstał MZKS.

Od 1 stycznia 1975 roku w Jaśle funkcjonował "nowy" klub, Międzyzakładowy Klub Sportowy Jasło, który powstał z połączenia ZKS "Maraton" Tarnowiec i MZKS "Czarni-Gamrat" Jasło. Prezesem zarządu MZKS Jasło został Tadeusz Turkiewicz, a w skład zarządu weszli przedstawiciele wszystkich zakładów pracy działających na terenie miasta Jasła. Nowym trenerem zespołu został Michał Matyasz -zawodnik "Pogoni" Lwów, "Dynamo" Kijów, reprezentant Polski. Jego asystentem był Anatol Nowosielski. Drużyna występowała w składzie:Jan Niewodowski, Roman Wójcik, Andrzej Bernacki, Janusz Chmiel, Andrzej Sokołowski, Eugeniusz Kuczera, Ryszard Szpak, Jerzy Świdrak, Stanisław Gozdecki, Edward Gogosz, Eugeniusz Duda, Edward Zarzyka, Marian Hołowicki, Tadeusz Rojkowski, Adam Kozak, Franciszek Krzeszowski, Leszek Garbacik, Józef Maciaszek, Józef Goleń, Andrzej Rączka, Józef Rydarowicz, Marek Bukowski, Zbigniew Adamowicz, Zdzisław Przystaś, Wacław Bukowski, Ryszard Konopka.

Nowo wybrany zarząd działał w ścisłej współpracy z zakładami przemysłowymi i instytucjami z terenu miasta, co spowodowało znaczny wzrost dochodów finansowych, w postaci składek członkowskich i dotacji z zakładów pracy. Świadczenia zakładów pracy były również w postaci zakupu sprzętu sportowego, zabezpieczenia środków transportu na mecze wyjazdowe oraz pracy i mieszkań dla zawodników.

W rundzie jesiennej sezonu 1974/75 występowały dwa zespoły tj "Maraton" Tarnowiec i "Czarni-Gamrat" Jasło. Natomiast od stycznia 1975 roku nowo powstały klub przejął w całości dorobek "Maratonu", a występujący w tej samej klasie "Czarni" byli traktowani jako rezerwa drużyny MZKS Jasło.

Drużyna MZKS Jasło uzyskała awans do klasy okręgowej.

Tabela Nr 33. Klasa "A", koniec sezonu 1974/75 .

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. MZKS Jasło 26 41 51 - 16
2. Wisłoka II Dębica 26 39 43 - 26
3. Stal II Rzeszów 26 36 63 - 19
4. Karpaty II Krosno 26 33 46 - 21
5. Resovia II Rzeszów 26 33 45 - 34
6. Zelmer Rzeszów 26 25 43 - 35
7. Izolator Boguchwała 26 22 30 - 39
8. LZS Zarszyn 26 22 30 - 46
9. Czarni Jasło 26 22 34 - 57
10. Przełęcz Dukla 26 21 23 - 33
11. Stal II Sanok 26 18 31 - 47
12. Nafta Jasło 26 18 30 - 46
13. Strug Tyczyn 26 18 41 - 70
14. Bieszczady Ustrzyki 26 16 27 - 48

Źródło: j.w.

Krośnieński Klub Sportowy "Karpaty" Krosno

Po połączeniu "Legii" i "Krośnianki" w 1961 roku powstał Międzyzakładowy Klub Sportowy Krosno, który w 1963 roku przyjął nazwę Krośnieński Klub Sportowy "Karpaty" Krosno.

Dzięki połączeniu obu klubów udało się wprawdzie zredukować zobowiązania finansowe, szczególnie "Legii", ale ludzie którym nieobce są sprawy sportu, twierdzili zgodnie, że na wyprowadzenie "Legii" z ostrego wirażu wybrano najmniej właściwą drogę.

Początek lat sześćdziesiątych, piłkarze Krosna występujący teraz jako MZKS rozpoczęli w II lidze. Do ciekawszych meczy z tego okresu zaliczyć można : Krosno - "Garbarnia" Kraków 6:0 (5:0) w dniu 1.10.1961, bramki zdobyli: Andrzej Matelowski 2, Stanisław Zajdel 2, Adam Matelowski 1, Skowronek 1, czy Krosno - "Gwardia" Warszawa 0:0 w dniu 12.11.1961 r.O meczu tym tak pisały "Nowiny Rzeszowskie" z dnia 13.11.1961 roku. "Remis Krośnian z mistrzem II ligi " Krosno wystąpiło w składzie:Kilar, Trzeciak, Sulik, Wnęk, Kloc, Andrzej Matelowski, Kordyś, Tadeusz Matelowski, Nowosielski, Skowronek, Adam Matelowski. Ostatni w tym roku mecz o mistrzostwo II ligi zakończyli piłkarze Krosna wywalczeniem zasłużonego remisu. Wbrew wszelkim przewidywaniom gospodarze stawiali zacięty opór w pojedynku z drużyną mistrza II ligi i prawie przez cały mecz byli równorzędnym przeciwnikiem, W wyniku bezpardonowego wkraczania zawodników gości, kontuzji uległ Adam Matelowski, a następnie Wnęk. Gospodarze grali ambitnie, inicjowali wiele akcji, ale jak zwykle popełnili też parę błędów".

Tabela Nr 34. II liga stan po 12.11.1961 rok.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Stosunek punktów Stosunek bramek
1. Gwardia Warszawa 54 - 14 85 - 26
2. Arkonia Szczecin 46 - 22 50 - 40
3. Naprzód Lipiny 44 - 24 73 - 37
4. Pogoń Szczecin 44 - 24 49 - 36
5. Unia Racibórz 39 - 29 68 - 52
6. Wawel Kraków 39 - 29 56 - 47
7. Unia Tarnów 36 - 32 55 - 46
8. Śląsk Wrocław 35 - 33 51 - 53
9. Stal Rzeszów 34 - 34 41 - 40
10. Garbania Kraków 34 - 34 61 - 62
11. Piast Gliwice 31 - 37 41 - 57
12.. Arka Gdynia 30 - 38 61 - 70
13. MZKS Krosno 29 - 39 37 - 53
14. Bałtyk Gdynia 27 - 41 37 - 47
15. Olimpia Poznań 24 - 44 59 - 76
16. Calisia Kalisz 24 - 44 37 - 59
17. Polonia Warszawa 22 - 46 32 - 58
18. Lublinianka Lublin 20 - 48 38 - 77

Źrodło; Józef Hałys "Polska Piłka Nożna" KAW Kraków

Najbardziej jednak udanym drugoligowym sezonem, był dla krośnieńskich piłkarzy sezon 1961/1962, w którym byli oni przez jakiś czas liderem. Przed ósmą kolejką rozgrywek, drużyna zajmowała drugie miejsce w tabeli, za szczecińską" "Arkonią", od której dzielił ich tylko 1 punkt.

W ósmej kolejce piłkarze z Krosna mogli zdobyć dwa punkty, bo grali u siebie z lokującą się w środku tabeli "Pogonią" Szczecin. Spotkanie to jednak zakończyło się remisem. Ponieważ "Arkonia" przegrała u siebie z "Garbarnią" Kraków, piłkarze krośnieńscy zrównali się punktami ze szczecińskim zespołem. Mając przy tym lepszą różnicę bramek, objęli oni prowadzenie w drugoligowej tabeli, wprawiając tym w osłupienie prasę sportową, której nie pozostało nic innego, jak odnotować ten najlepszy w dotychczasowej historii klubu krośnieńskiego rezultat.

W tym czasie drużyna występowała w składzie: Kilar, Szajna, Gębarowski, Sulik, Trzeciak, Kloc, Ćwiąkała, Kordyś, Świetnicki, Tadeusz Matelowski, Sołtysik, Skowronek, Andrzej Matelowski i Nowosielski. Na zakończenie sezonu Krośnianie zajęli ostatecznie dziewiąte miejsce w środku tabeli II ligi.

Prasa regionalna dokonała oceny drużyny, za mijający sezon, w następujący sposób; "W całej jedenastce, która słusznie hołduje grze żywiołowej, szybkości i nieustępliwości w walce kosztem precyzji w grze, na pierwszym miejscu wymienić należy Kilara w bramce. W tym roku zebrał on bogatą kolekcję świetnych recenzji i niewątpliwie ma miejsce w gronie najlepszych naszych bramkarzy. Jego najbliżsi partnerzy z obrony ustępowali mu o całą klasę. Trzeciak zbyt wiele braków usiłuje nadrabiać ambicją. Sulik, zawodnik staranny grający uważnie przed własną bramką, miał niestety ciągłe kłopoty z kontuzjowaną nogą. Podobnie Wnęk, po kontuzji nie wrócił jeszcze do formy. Słowa uznania dla Gębarowskiego, był zawsze do dyspozycji zespołu dając z siebie wszystko, mimo że zadania, przed którymi stawał, niejednokrotnie przerastały jego siły. W pomocy Kloc, nie robi postępów. Natomiast Adam Matelowski po ciężkiej kontuzji, która zdawała się ostatecznie przerwać karierę tego utalentowanego sportowca, dopiero w następnym sezonie będzie mógł odzyskać formę. W ataku nadal trwa era Skorwonka. Jeśli jest w formie i ma niezbędne minimum dobrych chęci, to są bramki. Poza tym na lewym skrzydle przyjął się najmłodszy z Matelowskich - Andrzej, który zrobił wszystko, aby awansować jak najwyżej. I na tym koniec listy. Kordyś nie dba o siebie, Nowosielski jest jeszcze słaby fizycznie, a obwody z Krośnianki bardzo powoli aklimatyzują się w zespole".

Wspomniany Zbigniew Kilar uzyskał opinię jednego z najlepszych bramkarzy w kraju. Jego postawa w bramce spowodowała, że stał się obiektem zainteresowania różnych klubów, w tym pierwszoligowych: krakowskiej "Wisły" i "Górnika" Zabrze. Przybywający z tych klubów emisariusze proponowali Krośnianinowi w zamian za zmianę barw klubowych mieszkanie i duże pieniądze. Propozycji nie przyjął.

Niestety w sezonie 1963/64 "Karpaty" Krosno zanotowały spadek do III ligi, zajmując trzynaste miejsce, mając tylko dwa punkty straty do ósmego miejsca, które zajęła "Polonia" Bytom.

Tabela Nr 35. II liga, koniec sezonu, końcówka tabeli.

Lp. Nazwa drużny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
8. Polonia Bytom 30 29 47 - 45
9. Lublinianka Lublin 30 29 39 - 40
10. Lechia Gdańsk 30 29 36 - 38
11. Raków Częstochowa 30 28 42 - 44
12. Stal Mielec 30 28 26 - 33
13. Karpaty Krosno 30 27 30 - 27
14. Piast Gliwice 30 24 40 - 53
15. Lech Poznań 30 23 32 - 49
16. Wawel Kraków 30 10 25 - 59

Źródło; Wycinki prasowe - Mieczysław Wiśniowski

W sezonie tym w "Karpatach" nastąpiły znaczące zmiany; z drużyny odchodzą: Skowronek, Nowosielski, Mielniczek, Kloc. W ich miejsce wchodzą wychowankowie klubu: Antoni Futern, Wojciech Zawiliński, Wojciech Hejnar - ćwierćfinaliści mistrzostw Polski juniorów z 1962 roku. W rozgrywkach ćwierćfinałowych rozegranych na stadionie "Wawelu" w Krakowie, juniorzy "Karpat" pokonali; "Wawel" 4:1 - bramki 2 Hejnar, Adam Matelowski i Bęben, oraz "Lubliniankę" 2:0 - bramki Hejnar, Adam Matelowski. Drużynę "Karpat" zasilają również zawodnicy z zewnątrz: bracia Hubert i Rajner Kostkowie ze "Śląska", Andrzej Kowalski z "Poloni" Bydgoszcz, Jan Skrzypczyk. W tym okresie trenerami drużyny są: Karmoński (Wrocław), Karolek (Zabrze), Wapieńnik (Kraków), Malczyk (Kraków).

Odmłodzony zespół "Karpat" zanotował w II lidze kilka znaczących wyników: remisując_ ze "Śląskiem" Wrocław 1:1 i "Lublinianką" 0:0 i "Stalą" Mielec 2:2, wygrywając: 4:1 z "Górnikiem" Wałbrzych i 4:0 z "Wawelem" Kraków. Wraz z drużyną "Karpat" II ligę opuszczają: "Wawel" Kraków, "Lech" Poznań i "Piast" Gliwice.

W latach 1962 - 1964 szeroką kadrę drugoligowych "Karpat" Krosno stanowili: brakmarze: Zbigniew Kilar, Zbigniew Pawełek, Zdzisław Kolanko, obrońcy: Henryk Trzeciak, Ernest Sulik, Tadeusz Wnęk, Bronisław Niżnik, Antoni Futera, Ireneusz Rysz, Stanisław Zajdel, Sylwester Jucha, pomocnicy: Ernest Piotrowski,Tadeusz Matelowski, Adam Matelowski, Zdzisław Kloc, Marian Kozicki, napastnicy: Jan Skrzypczyk, Wojciech Hejnar, Anatol Nowosielski, Janusz Przeworski, Andrzej Matelowski, Andrzej Kowalski, Kurt Kostka, Rajner Kostka , Wojciech Zawilański, trnerzy to: Kulawik /Zabrze/, Karmański /Śląsk" Wrocław/ , Karolek /Zabrze/.

Po degradacji, drużyna "Karpat" Krosno w sezonie 1964/65 zajęła pierwsze miejsce w III lidze i podjęła walkę o powrót na drugoligowe boiska. Krośnianie przegrali w decydującym meczu 0:1 z "Górnikiem" Kochłowice i stracili szansę na awans. Na zakończenie sezonu 1965/66 "Karpaty" Krosno z dorobkiem 39 punktów i stosunkiem bramek 43-19 zajęły drugie miejsce, za "Stalą" Stalowa Wola. W tym okresie w III-cio ligowej drużynie występują: Kilar, Trzeciak, Kozicki, Sulik, Rysz, Piotorwski, Gorbat, Kuczera, Michalik, Jucha, Hejnar, Niżnik, Zawilański, bracia Matelowscy, Skrzypczyk, Zych, Pukuła a drużynę prowadzi trener Stanisław Malczyk.

Do 1988 roku piłkarze "Karpat" Krosno występowali w III lidze, z której dwukrotnie byli zdegradowani do niższej klasy rozgrywek piłkarskich.

Zakładowy Klub Sportowy "Stal" Sanok

W dniu 7 listopada 1960 w sali konferencyjnej Autosanu odbyło się zebranie działaczy sportowych "Sanoczanki" a szczególnie działaczy związanych z Autosanem. W trakcie zebrania zmieniono nazwę Klubu z "Sanoczanki" na "Stal" Sanok i wybrano Zarząd klubu składający się wyłącznie z działaczy Autosanu. W dniu 24.11.1960 wystąpiono do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z wnioskiem o przerejestrowanie nazwy dotychczasowego Robotniczego Klubu Sportowego "Sanoczanka" przy Sanockiej Fabryce Autobusów i Sanockim Kopalnictwie Naftowym, na Zakładowy Klub Sportowy "Stal" Sanok. Pismo to podpisali jeszcze przedstawiciele Zarządu RKS "Sanoczanka", ale już jako pełniący obowiązki w "Stali" prezesa; Mieczysław Chudzik i sekretarza Włodzimierz Bunio. Formalnie "Sanoczanka" przestała istnieć.

W latach 1960 - 1963 drużyny piłkarskie ZKS "Stal" Sanok nie zanotowały większych sukcesów, pierwszej drużynie prowadzonej przez Stanisława Janczura nie udało się awansować do klasy okręgowej. Również bez większych osiągnięć występowały drużyny młodzieżowe. Nieco lepsze okazały się lata następne. W 1965 roku drużyna juniorów zdobyła mistrzostwo podokręgu krośnieńskiego i uzyskała awans do klasy okręgowej.

W 1966 roku, za ich przykładem poszła pierwsza drużyna, która również awansowała do klasy okręgowej - zwanej także trzecią ligą - zapewniając sobie awans na cztery kolejki przed zakończeniem rozgrywek. Wspólnie ze "Stalą" awansowali również piłkarze "Startu" Rymanów.

Tabela Nr 36. Klasa "A", koniec rozgrywek 1965/66.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Stosunek punktów Stosunek bramek
1. Stal Sanok 26 46 - 7 83 - 18
2. Zenit Nisko 26 41 - 11 80 - 26
3. Start Rymanów 26 34 - 18 66 - 34
4. Czuwaj Przemyśl 26 34 - 18 66 - 40
5. Orzeł Rudnik 26 31 - 24 50 -49
6. Unia N. Sarzyna 26 28 - 24 49 - 42
7. Resovia Rzeszów 26 27 - 25 60 - 49
8. JKS Jarosław 26 27 - 25 59 - 64
9. Polna Przemyśl 26 26 - 26 52 - 45
10. Energetyk Stalowa Wol. 26 18 - 34 35 - 52
11. Karpaty Krosno 26 16 - 36 30 - 88
12. Bieszczady Ustrzyki Dol 26 15 - 37 30 - 59
13. Nafta Jasło 26 15 - 37 23 - 65
14. LZS Przybyszówka 26 10 - 42 17 - 71

Źródło; Wycinki prasowe Adam Baszak.

"Nowiny Rzeszowskie" z dnia 11 lipca 1966 roku pisały: "Sanok doczekał się wreszcie, po pięciu latach, awansu swojego reprezentanta do piłkarskiej ligi okręgowej. Sukces ten wywalczyli w sposób bezapelacyjny zawodnicy "Stali": bramkarze - Lesław Rysz i Kazimierz Kurkarewicz, obrońcy - Zbigniew Chytła, Bartłomiej Głowacki, Ryszard Sajdak, Stanisław Hydzik, pomocnicy-Krzysztof Kurkarewicz, Władysław Lągawa, Józef Sławęcki, napastnicy - Stanisław Mielniczek, Adam Doskowski, Stanisław Polak, Tadeusz Drwięga, Lucjan Pabisek, Tadeusz Hydzik i Bronisław Kornecki. Jedenastkę z Sanoka prowadził instruktor Aleksander Wolwowicz mając do pomocy kierownika sekcji Adama Baszaka i kierownika drużyny Juliana Labasa.

"Stal" objąwszy prowadzenie w tabeli klasy "A" jeszcze w pierwszej rundzie, nie oddała "żółtej koszulki" już do końca rozgrywek. W 26 meczach stalowcy ponieśli tylko jedną porażkę 0:1 z "Zenitem" Nisko. Dysponowali najbardziej bramkostrzelną linią napadu (83 bramki),a jednocześnie "najszczelniejszą" formacją defensywną (18 bramek). W ataku - jak za dawnych dobrych lat - pierwsze skrzypce grał weteran boisk piłkarskich Stanisław Mielniczek. Zdobył on 25 procent całego łupu bramkowego "Stali" oraz wypracował młodszym kolegom wiele idealnych pozycji strzeleckich. Dzielnie sekundował mu w ataku Doskowski. W pomocy wyróżnić należy Kurkarewicza, a w obronie Sławęckiego i Chytłę, który już szesnasty sezon bronił barw sanockiej drużyny. Uzyskując awans do III ligi, stalowcy sprawili wielką radość załodze Autosanu oraz wszystkim sympatykom piłkarstwa w 800-letnim grodzie nad Sanem. Sukces ten zbiega się również z 20 - leciem Klubu. Piękny podarek - na Jubileusz".

W dniu 5 czerwca 1967 roku w Sanoku rozegrano towarzyskie spotkanie z ŁKS "Łódź" na który przybyła około 5-cio tysięczna rzesza sympatyków piłki nożnej z całego Podkarpacia. Mecz ten zakończył się wynikiem 3:3 (0:2). Drużyna "Stali" wystąpiła w składzie: Kazimierz Krukarewicz, Józef Sławęcki, Krzysztof Krukarewicz, Rysz Lesław, Bartłomiej Głowacki, Władysław Kot, Władysław Lągawa, Andrzej Łękawski, Lucjan Pabisek, Adam Doskowski, Tadeusz Hydzik, Julian Przybyła, a bramki zdobyli Przybyła, Pabisek, Krzysztof Krukarewicz.

W 1972 roku drużyna "Stali" uczestniczyła w turnieju w Międzylaborcach. Z turnieju tego pochodzi poniższe zdjęcie.

Ciekawy dla sanockiego piłkarstwa okazał się 1973 rok. W tym to bowiem roku drużyna "Stali" w rozgrywkach klasy okręgowej zajęła po raz pierwszy wysokie IV miejsce, i zdobyła Puchar Polski na szczeblu województwa rzeszowskiego. W 1/16 rozgrywek pucharowych drużyna "Stali" wylosowała "Ruch" Chorzów. W meczu w Sanoku, na którym zjawiło się ponad 7 tysięcy sympatyków piłki nożnej z terenu Podkarpacia, stalowcy przegrali z "Ruchem" 0:4. O tym meczu katowicki "Sport" z dnia 3 września 1973 pisał "Składy drużyn, "Stal": Sołtysik, Hajduk, Żołnierzyk, Pulnar, Pawlik, Doskowski,Lękawski, Lisowski (Samis), Pietrzkiewicz, Nowosielski, Kokoć. "Ruch": Czaja, Bajger, Ostafiński, Drzewiecki, Herisz, Maszczyk, Bon, Marx, Bula, Benigier, Kopicera

Wizyta wicemistrza Polski i aktualnego lidera tabeli ekstraklasy była wydarzeniem nie tylko dla sympatyków piłki nożnej w Sanoku, ale w całym regionie Bieszczadów. Przyjechały liczne wycieczki i jak Sanok Sanokiem na stadionie nie było jeszcze takiego ścisku - 6000 widzów - absolutny rekord na imprezie sportowej w tym mieście. Mimo wysokiej porażki gospodarzy, nikt nie był rozczarowany przebiegiem pojedynku. Chorzowianie zademonstrowali bowiem futbol na bardzo wysokim poziomie, a efektowna i ofensywna gra całego zespołu gości zrobiła na wszystkich duże wrażenie.

Do przerwy chorzowianie mimo dużej przewagi zadowolili się skromnym prowadzeniem 1:0, ale w drugiej części gry, kiedy tandem Bula - Maszczyk przyśpieszył tempo sanoczanie byli już bezradni i ataki prowadzone najczęściej przez Marxa i Kopicerę siały prawdziwe spustoszenie w obronie gospodarzy. Tylko dzięki bardzo dobrej grze Sołtysika w bramce oraz ambicji ze strony wszystkich defensorów a głównie Pulnara sanoczanie uniknęli porażki w jeszcze wyższych rozmiarach"

Po latach, przy historycznym awansie "Stali" do drugiej ligi w 1998 roku, mecz ten wspomina jego uczestnik Jerzy Pietrzkiewicz, obecnie drugi trener, II ligowej "Stali". "Mieliśmy nadzieję, że "Ruch" przyjedzie w rezerwowym składzie, ale pojawili się w najsilniejszym: z Marxem i Maszczykiem. Jednak w pierwszej połowie to my mieliśmy przewagę, a Czaja był w poważnych opałach. Tuż przed przerwą, bodaj w 41 minucie, bramkę dla gości strzelił Bula. Bezradnie patrzyłem jak piłka po recę bramkarza wtoczyła się do naszej bramki. Po przerwie "Ruch" dołożył jeszcze 3 gole. To i tak był niezły wynik, bo w tym samym czasie po 6 bramek w meczu z "Ruchem" stracili I-ligowcy: "Zagłębie" Sosnowiec i ROW Rybnik".

W latach 1960-1975 klubem kierowali jako Prezesi: Henryk Mieloch, Bronisław Bekalski, Leszek Kawczyński, Stanisław Turczynowski, Jerzy Żołnierczyk i Stanisław Grochmal. Trenerami sekcji piłki nożnej byli: Stanisław Janczura, Adam Kornecki, Władysław Lemiszko, Michał Pełepyszyn, Marian Leszczyński, Kazimierz Kurkarewicz, a funkcję kierownika sekcji pełnili: Adam Baszak, Leszek Sawczak, Antoni Łabędzki, Zdzisław Smoliński, Marian Żołnierczyk.

Na zakończenie tego rozdziału podajemy Komunikat nr.2/73 w którym Rzeszowski Okręgowy Związek Piłki Nożnej, dokonał podsumowania wyników współzawodnictwa międzyklubowego w zakresie pracy z młodzieżą za 1972 rok. Wyniki współzawodnictwa ze szczególnym uwzględnieniem "naszych" klubów to:

1. Stal Mielec - 1.044 pkt
2. Resovia Rzeszów - 860 pkt.
3. Wisłoka Dębica - 751pkt
4. Karpaty Krosno - 411 pkt
13. Czarni Jasło - 80 pkt
14. Glinik Gorlice - 70 pkt
18-25. Nafta Jasło - 50 pkt
Sanovia Lesko - 50 pkt
Brzozovia Brzozów - 50 pkt
LKS Dynów - 50 pkt
26-31. Maraton Tarnowiec - 40 pkt.
32-36. LZS Zarszyn - 20 pkt
Bieszczady Ustrzyki - 20 pkt
Nafta Jedlicze - 20 pkt
46. Stal Sanok - 55 pkt minus
45. Start Rymanów - 40 pkt minus

Rozdział -9-

[OKRĘGOWY ZWIĄZEK PIŁKI NOŻNEJ

W KROŚNIE W LATACH 1975 - 1999]

W dniu 24 czerwca 1976 roku w Krośnie, powstała Wojewódzka Federacja Sportu , jako organizacja społeczna działająca na podstawie Ustawy prawo o stowarzyszeniach. Członkami założycielami WFS było 18 klubów sportowych z terenu województwa. Federacja koordynowała i finansowała działalność sfederowanych klubów sportowych i okręgowych związków sportowych.

Wojewódzka Federacja Sportu skupiała następujące Związki Sportowe, które nie posiadały osobowości prawnej : Okręgowy Związek Piłki Nożnej, Okręgowy Związek Piłki Siatkowej, Okręgowy Związek Podnoszenia Ciężarów, Okręgowy Związek Lekkiej Atletyki, Okręgowy Związek Narciarski, Okręgowy Związek Łuczniczy, Okręgowy Związek Tenisa Stołowego, Okręgowy Związek Szachowy, Okręgowy Związek Tenisa oraz 26 klubów sportowych.

Wojewódzka Federacja Sportu działała do grudnia 1990 roku, kiedy to na wniosek Wydziału Infrasktruktury Społecznej i Spraw Obywatelskich Urzędu Wojewódzkiego w Krośnie, nastąpiło rozwiązanie się Wojewódzkiej Federacji Sportu.

Pierwszym przewodniczącym Wojewódzkiej Federacji Sportu został Józef Szpila, Zastępca Dyrektora Wydziału Kultury Fizycznej i Turystyki Urzędu Wojewódzkiego w Krośnie. W okresie pierwszej kadencji ze składu WFS odeszli Stanisław Mendelowski, Zbigniew Braja i Tadeusz Turkiewicz.

Na dzień 29 maja 1981 roku skład Zarządu WFS przedstawiał się następująco:
1. Szpila Józef - Prezes
2. Leniowski Robert - Wiceprezes - urzędujący
3. Smyk Aleksander - Członek
4. Szapski Stefan - "
5. Borgula Jan - "
6. Kusiba Józef - "
7. Błażowski Jan - "
8. Bogaczewicz Bolesław - "
9. Hejnar Jerzy - "
10 Guziak Stanisław - "
11 Wilk Edmund - "

Nowo powstały w dniu 15 lipca 1976 roku Okręgowy Związek Piłki Nożnej w Krośnie rozpoczynał swą działalność z następującym stanem posiadania, według tabel poszczególnych klas rozgrywkowych na koniec sezonu 1975/76. - podano również niektóre tabele z sezonu 1973/74 i 1976/77.

Tabela Nr 37 .Klasa"A" grupa I, koniec sezonu 1973/74.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Resovia Rzeszów 26 42 57 - 19
2. Glinik Gorlice 26 40 56 - 20
3. Karpaty II Krosno 26 32 55 - 31
4. Maraton Tarnowiec 26 31 42 - 33
5. Izolator Boguchwała 26 30 34 - 22
6. LZS Zarszyn 26 29 31 - 36
7. Nafta Jasło 26 26 47 - 30
8. Przełęcz Dukla 26 25 41 - 43
9. Bieszczady Ustrzyki Dol. 26 23 33 - 44
10. Strug Tyczyn 26 22 39 - 52
11. Czarni Jasło 26 19 30 - 39
12. Atos Strzyżów 26 18 38 - 58
13. LZS Przybyszówka 26 14 27 - 60
14. Walter II Rzeszów 26 13 29 - 72

Źródło: Komunikaty WGiD OZPN

Tabel Nr 38. Klasa "C", wszystkie grupy rozgrywkowe - koniec sezonu 1975/76.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
Grupa I
1. Start Rymanów 20 34 80 - 25
2. Podhalanin Biecz 20 32 57 - 22
3. LZS Szebnie 20 22 49 - 45
4. LZS Siepietnica 20 21 44 - 44
5. LZS Kłodawa 20 19 45 - 36
6. Wrzos Krempna 20 17 42 - 62
7. LZS Warzyce 20 17 45 - 51
8. Jutrzenka Ropica Dol. 20 17 43 - 49
9. LZS Nowy Żmigród 20 16 42 - 59
10. Wisłok Łączki Jagieloń. 20 14 28 - 44
11. Iwełka Iwla 20 11 27 - 63

Grupa II
1. Zryw Kobylany 18 31 63 - 20
2. Znicz Dobieszyn 18 31 65 - 26
3. Nurt Potok 18 24 49 - 31
4. Błękitni Żeglce 18 17 34 - 36
5. LZS Odrzykoń 18 15 32 - 39
6. LZS Sporne 18 15 24 - 39
7. Polonia Kopytowa 18 13 36 - 43
8. LZS Zalesie 18 13 26 - 49
9. LZS Korczyna 18 11 32 - 52
10. Wisłok Łęki Dukielsk. 18 10 27 - 55

Grupa III
1. Przełom Besko 20 32 62 - 27
2. Brzozovia Brzozów 20 31 68 - 19
3. LZS Długie 20 28 57 - 28
4. LZS Haczów 20 26 61 - 31
5. Jasiołka Jaśliska 20 26 58 - 31
6. LZS Jasionów 20 24 51 - 36
7. LZS Humniska 20 21 36 - 42
8. Wisłok Sieniawa 20 16 37 - 67
9. Piast Miejsce P. 20 12 30 - 48

W I rundzie występowały
LZS Jaćmierz 9 4 13 - 35
LZS Odrzechowa 10 0 30 - 48

Grupa IV
1. LZS Tarnawa 26 43 81 - 45
2. Sanovia Lesko 26 38 66 - 34
3. LZS Uherce 26 36 81 - 41
4. LZS Nowotaniec 26 35 81 - 56
5. LZS Nowosielce 26 31 57 - 46
6. LZS Pielnia 26 30 70 - 40
7. LZS Olszanica 26 26 56 - 61
8. LZS Poraż 26 24 57 - 62
9. LZS Średnia W. 26 23 66 - 55
10. LZS Komańcza 26 22 62 - 73
11. LZS Rudenka 26 13 42 -111

W I rundzie występowały
LZS Bezmiechowa 13 8 21 - 27
LZS Czerteż 13 4 12 - 68

Źródło: Opracowanie - rękopis Rabiej Janusz

Tabela Nr 39. Klasa "B" - koniec sezonu 1975/76
Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Glinik II Gorlice 24 44 84 - 13
2. LZS Głowienka 24 33 72 - 22
3. Nafta Jedlicze 24 28 46 - 37
4. Nafciarz Bóbrka 24 28 38 - 29
5. Burza Rogi 24 27 52 - 42
6. Iwonka Iwonicz 24 27 45 - 44
7. LZS Zagórzany 24 22 43 - 73
8. LZS Bezmiechowa 24 20 47 - 51
9. LZS Świerzowa 24 19 42 - 48
10. LZS Targowiska 24 19 36 - 44
11. Orzeł Bażanówka 24 16 33 - 52
12. Bieszczady Ustrzyki Dol. 24 15 26 - 60
13. Karpaty Klimkówka 24 14 21 - 65

Źródło:j.w.

Tabela Nr 40.. Klasa"A" grupa I, koniec sezonu 1975/76

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Stal II Rzeszów 26 42 55 - 14
2. Chemik II Pustków 26 34 43 - 22
3. Zelmer Rzeszów 26 33 44 - 28
4. Wisłoka II Dębica 26 31 49 - 34
5. Przełęcz Dukla 26 31 49 - 35
6. Resovia II Rzeszów 26 30 43 - 29
7. Lechia Sędziszów 26 27 33 - 29
8. Stal II Sanok 26 26 28 - 32
9. Karpaty II Krosno 26 24 34 - 31
10. Stal Łańcut 26 22 31 - 41
11. LZS Zarszyn 26 22 35 - 49
12. MZKS II Jasło 26 18 24 - 45
13. Izolator Boguchwała 26 13 25 - 53
14. Beskid Posada Górna 26 11 18 - 68

Źródło; "Nowiny Rzeszowskie" 18.06.1976 - ze zbioru Mieczysława Wiśniowskiego

Tabela Nr 41. Klasa okręgowa - III liga koniec sezonu 1975/76

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Resovia Reszów 26 36 55 - 14
2. Stal Sanok 26 33 35 - 19
3. MZKS Jasło 26 32 23 - 8
4. Glinik Gorlice 26 31 31 - 19
5. Chemik Pustków 26 31 29 - 18
6. Stal Nowa Dęba 26 31 29 - 18
7. Karpaty Krosno 26 30 28 - 20
8. Siarka II Tarnobrzeg 26 22 20 - 39
9. Stal II Mielec 26 21 20 - 31
10. Walter Rzeszów 26 21 18 - 31
11. Polna Przemyśl 26 21 16 - 32
12. Polonia Przemyśl 26 21 27 - 39
13. Stal Gorzyce 26 18 10 - 32
14. Stal II Stalowa W. 26 16 11 - 32

Źródło: Opracowanie - rękopis Rabiej Janusz

Tabela Nr 42. Klasa międzywojewódzka grupa IV, koniec sezonu 1976/77

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Resovia Rzeszów 26 38 45 - 18
2. Cracovia Kraków 26 36 38 - 11
3. Karpaty Krosno 26 30 18 - 13
4. Polna Przemyśl 26 28 37 - 29
5. Garbarnia Kraków 26 28 25 - 19
6. MZKS Jasło 26 27 35 - 30
7. Sandecja Nowy Sącz 26 27 22 - 22
8. Glinik Gorlice 26 26 28 - 23
9. Tarnovia Tarnów 26 24 21 - 29
10. Chemik Pustków 26 24 15 - 28
11. Metal Tarnów 26 23 26 - 34
12. KS Prokocim 26 22 27 - 33
13. Stal Sanok 26 20 16 - 28
14. Borek Kraków 26 11 20 - 56

Źródło; "Nowiny Rzeszowskie" 18.06.1976 rok - ze zbioru Mieczysława Wiśniowskiego

Tabele Nr 43.Klasa wojewódzka, koniec sezonu 1976/77

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. LKS Głowienka 22 33 50 - 18
2. Karpaty Krosno 22 28 37 - 18
3. Przełęcz Dukla 22 28 47 - 30
4. LZS Zarszyn 22 27 38 - 37
5. Nafciarz Bóbrka 22 26 35 -26
6. KS Nafta Jedlicze 22 24 37 - 40
7. MZKS Jasło 22 23 37 - 36
8. Stal II Sanok 22 19 23 - 23
9. Rolnik Bezmiechowa 22 17 19 - 32
10. LZS Iwonka Iwonicz 22 17 28 - 44
11. LZS Burza Rogi 22 14 28 - 44
12. Beskid Posada Górna 22 7 12 - 43

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Stosunek punktów Stosunek bramek

Grupa sanocka
1. Zagórzanka Zagórz 6 12 - 0 41 - 3
2. LZS Długie 6 9 - 3 22 - 10
3. Orzeł Bażanówka 6 7 - 5 24 - 19
4. Szarotka Uherce 6 6 - 6 16 - 13
5. LZS Besko 6 4 - 8 5 - 11
6. LZS Bezmiechowa 6 2 - 10 12 - 23
7. LZS Tarnawa 6 2 - 10 8 - 49

Grupa II krośnieńska
1. Przełęcz Dukla 6 12 - 0 25 - 9
2. LZS Niżna Łąka 6 10 - 2 16 - 6
3. LZS Korczyna 6 6 - 6 9 - 7
4. LZS Potok 6 6 - 6 12 - 11
5. LZS Iskrzynia 6 4 - 8 9 - 12
6. Energetyk Męcinka 6 2 - 10 12 - 20
7. LZS Bóbrka 6 2 - 10 6 - 24

Grupa III jasielska
1. Przedmieście Sobniów 5 10 - 0 19 - 6
2. LZS Wolica 5 7 - 3 12 - 7
3. LZS Czeluśnica 5 6 - 4 18 - 7
4. Podhalanin Biecz 5 5 - 5 10 - 8
5. LZS Frysztak 5 2 - 8 7 - 25
6. Ostoja Kołaczyce 5 0 - 10 2 - 15

Źródło; j.w.
W okresie tym, OZPN w Krośnie i Rzeszowie prowadzili rozgrywki dla drużyn młodzieżowych.

Tabela Nr 44. Drużyny młodzieżowe, koniec sezonu 1976/77

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek

Juniorzy
1. Stal Rzeszów 22 37 61 - 19
2. Stal Mielec 22 35 68 - 10
3. MZKS Jasło 22 29 33 - 24
4. Karpaty Krosno 22 24 35 - 24
5. Unia N. Sarzyna 22 23 37 - 30
6. Resovia Rzeszów 22 23 45 - 27
7. Walter Rzeszów 22 20 30 - 45
8. Kolbuszo. Kolbuszowa 22 19 31 - 44
9. Stal Sanok 22 16 20 - 41
10. Lechia Sędziszów 22 16 26 - 47
11. Gryf Mielec 22 13 15 - 35
12. Start Rymanów 22 9 18 - 83

Juniorzy młodsi
1. Stal Mielec 18 29 49 - 5
2. Karpaty Krosno 18 25 43 - 16
3. Stal Rzeszów 18 25 43 - 18
4. Unia N. Sarzyna 18 24 37 - 26
5. Stal II Rzeszów 18 18 34 - 35
6. Stal Sanok 18 17 24 - 37
7. Resovia Rzeszów 18 17 41 - 36
8. Lechia Sędziszów 18 12 23 - 48
9. MZKS Jasło 18 7 23 - 46
10. Stal Łańcut 18 6 14 - 64

Trampkarze
1. Stal Mielec 18 32 53 - 7
2. MZKS Jasło 18 30 50 - 5
3. Stal Rzeszów 18 30 61 - 8
4. Stal Sanok 18 17 21 - 25
5. Karpaty Krosno 18 15 18 - 32
6. Unia N. Sarzyna 18 15 27 - 28
7. Stal II Rzeszów 18 13 20 - 48
8. Resovia Rzeszów 18 10 25 - 41
9. Stal Łańcut 18 10 15 - 59
10. Lechia Sędziszów 18 8 14 - 51

Źródło:Wycinki prasowe Nazgowicz Edward

Okręgowy Związek Piłki Nożnej
Okręgowe Kolegium Sędziów

Zebranie założycielskie Okręgowego Związku Piłki Nożnej w Krośnie odbyło się w dniu 15 lipca 1976 roku, na którym zatwierdzono statut i wybrano Zarząd w składzie:
1. Smyk Aleksander - Przewodniczący
2. Skwara Kazimierz - Wiceprzewodniczący
3. Panek Zdzisław - Sekretarz
4. Piesik Stanisław - Członek
5. Baran Jan - Członek
6. Rozenbajgier Marian - Członek
7. Bezeg Józef - Członek
8. Smoliński Zdzisław - Członek
9. Karamon Aleksander - Członek

W sierpniu 1977 roku w wyniku starań działaczy piłkarskich z Krosna Rzeszowa i Przemyśla, władze Polskiego Związku Piłki Nożnej wyraziły zgodę na utworzenie, nowej wspólnej klasy międzywojewódzkiej, klasa ta zwana była później również klasą okręgową. Zgodnie z założeniami nowa klasa międzywojewódzka składała się z 14 zespołów; 5-ciu z okręgu rzeszowskiego i przemyskiego oraz z 4 z krośnieńskiego a to: "Stal" Sanok (spadek z III ligi) LZS Głowienka, LZS "Przełęcz" Dukla i "Karpaty" II Krosno.

Zarząd OZPN powołał Wydział Sędziowski w składzie:
Marian Rozenbajger - Przewodniczący
Mieczysław Filar - Sekretarz
Tadeusz Kasprzyk - ref. d/s szkolenia (brak pozostałych członków)

Wydział Sędziowski w 1976 roku posiadał zarejestrowanych 76 czynnych sędziów, z czego w grupach w Brzozowie, Jaśle, Krośnie po 24, w Sanoku 14 i w Lesku 11. Najwyższą klasą sędziowaną przez sędziów OZPN Krosno była III liga, w której mecze prowadził tylko 1 sędzia Mieczysław Filar. W klasie międzywojewódzkiej "A" (Krosno-Przemyśl-Rzeszów) mecze sędziowało 11 sędziów: Kasprzyk Tadeusz, Niedziela Stanisław, Filar Mieczysław, Niziołek Czesław, Rozenbajger Marian, Śnieżek Władysław, Wajda Kazimierz, Zajdel Józef, Macios Jan, Mucha Zbigniew, Mielczarek Kazimierz. Klasę Wojewódzką prowadziło 10 sędziów, klasę "B" 12 sędziów i klasę "C" 42 sędziów.

W miesiącu lutym 1977 roku, nastąpiły zmiany w składzie Zarządu Wydziału Sędziowskiego i skład Zarządu przedstawiał się:
Tadeusz Kasprzyk - Przewodniczący
Mieczysław Filar - Zastępca
Czesław Niziołek - Sekretarz
Marian Rozembajger - Ref. d/s obsady
Władysław Śnieżek - Ref. d/s KFP
Józef Zajdel - Ref. d/s szkolenia
Stanisław Niedziela - Członek
Marian Tomkiewicz - Członek

Zarząd OZPN wspólnie z Wydziałem Sędziowskim, w latach 1976 - 1979 przeprowadził 9 kursów sędziowskich. W kursach udział wzięło 197 kandydatów, a egzamin końcowy z wynikiem pozytywnym zdało 126 osób. Niestety, z liczby tej tylko 17 sędziów brało czynny udział w działalności OZPN. Łącznie na koniec 1979 roku, czynnych sędziów było jednak już 102, z tego III ligę prowadziło 3 sędziów, Tadeusz Kasprzyk, Marian Rozenbajger i Władysław Śnieżek, a klasę Okręgową 21 sędziów.

W trakcie kadencji w skład Zarządu OZPN dokoptowano: Wiśniewskiego Mieczysława jako przewodniczącego Wydziału Szkoleniowego i kierownika Sekcji Trenerskiej, oraz Tadeusza Kasprzyka i Tadeusza Josypowa w miejsce Piesika Stanisława i Rozenbajgra Mariana, którzy zrezygnowali z funkcji Członka Zarządu.

Nowopowołany Zarząd OZPN, mając na uwadze kontakty z terenem, w trakcie kadencji odbył sześć wyjazdowych posiedzeń. Wyjazdowe posiedzenia Zarządu odbyły się w: "Stali" Sanok, MZKS Jasło, "Karpatach" Krosno, "Brzozovi" Brzozów, "Nafciarzu" Bóbrka i Urzędzie Gminy w Chorkówce.

W dniu 16 marca 1980 roku odbyło się II Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze na którym wybrano Zarząd w składzie:
1. Smyk Aleksander - Przewodniczący
2. Skwara Kazimierz - Wiceprzewodniczący
3.Panek Zdzisław - Sekretarz
4. Baran Jan - Członek
5. Bazan Stanisław - "
6. Bezeg Józef - "
7. Josypów Tadeusz - "
8. Kasprzyk Tadeusz - "
9. Kostur Bolesław - "
10.Leszczyński Marian - "
11.Smoliński Zdzisław - "
12.Wiśniowski Mieczysław - "

W 1980 roku Wydział Sędziowski uzyskał samodzielność i został przekształcony w Okręgowe Kolegium Sędziów.

Na zebraniu OZPN wybrano skład Zarządu O K S:
1. Tadeusz Kasprzyk - Przewodniczący
2. Marian Rozenbajger - Zastępca
3. Mieczysław Filar - Członek
4. Feliks Krogulski - "
5. Stanisław Liwosz - "
6. Czesław Niziołek - "
7. Władysław Śnieżek - "

Stan ilościowy sędziów przedstawiał się następująco:
* 67 sędziów czynnych
* 26 sędziów próbnych
* 13 sędziów nieczynnych
* 106 sędziów razem. Z tej liczby III ligę prowadził 1 sędzia, było 2 kwalifikatorów III ligi, 13 sędziów klasy międzywojewódzkiej, 20 sędziów klasy wojewódzkej "A", 20 sędziów klasy "B" i 36 sędziów klasy "C".

W dniu 14 lipca 1981 roku - na wniosek PZPN, w związku z wydarzeniami społeczno-politycznymi w kraju - odbyło się Nadzwyczajne Walne Zebranie Sprawozdawczo - Wyborcze na którym wybrano Zarząd w składzie:
1.Smyk Aleksander - Przewodniczący
2.Mackoś Stanisław - Wiceprzewodniczący
3.Schmidt Henryk - Wiceprzewodniczący
4.Piesik Stanisław - Sekretarz
5.Kasprzyk Tadeusz - Członek
6.Bazan Stanisław - "
7.Skwara Kazimierz - "
8.Bezeg Józef - "
9.Kaczor Józef - "
10.Wiśniowski Mieczysław - "
11.Feruś Józef - "
12.Leszczyński Marian - "
13.Hejnar Henryk - "

W trakcie kadencji z pracy w Zarządzie zrezygnowali: Mackoś Stanisław, Bazan Stanisław i Kasprzyk Tadeusz. W ich miejsce dokoptowano Mendelowskiego Stanisława, Hendrzaka Andrzeja i Woźniaka Aleksandra , oraz zwiększono skład Zarządu powołując na członków Jana Stępkowicza, Janusza Janowskiego i Ryszarda Wilczkiewicza.

W dniu 4 grudnia 1983 roku odbyło się Nadzwyczajne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze Okręgowego Kolegium Sędziów, na którym wybrano Zarząd w składzie;
1. Andrzej Gołąbek - Przewodniczący
2.Tadeusz Kasprzyk - Zastępca
3.Marian Tomkiewicz - Sekretarz
4.Władysław Śnieżek - Ref d/s obsady
5.Jan Macios - Ref d/s szkolenia
6.Marian Rozenbajger - Ref d/s dyscypliny
7.Mieczysław Filar - Ref d/s organizacyjnych
8.Feliks Krogulski - Ref d/s kwalifikacji
9.Janusz Cecuła - Członek
10.Stanisław Liwosz - "
11.Antoni Malak - "
12.Jan Sokołowski - "
13.Władysław Bajorek - "
14.Stanisław Jagieła - "
15.Roman Wierzbicki - "
16.Czesław Niziołek - "
17.Jan Młocek - "

Okręgowe Kolegium Sędziów, posiadało małą ilość czynnych sędziów, pomimo, że ogólny stan sędziów wynosił 115. Czynnych było 88 sędziów. Powodowało to, że znaczna część meczy piłkarskich, szczególnie w klasie "C", prowadzona była przez sędziów "klubowych-przygodnych". W rundzie wiosennej sezonu 1983/84, na 195 meczy w klasie "C" tylko 135 spotkań prowadzona była przez sędziów "związkowych".

Kolejne, IV Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze OZPN w Krośnie, odbyło się w dniu 30 kwietnia 1984 roku, na którym wybrano Zarząd w składzie:
1.Mendelowski Stanisław - Przewodniczący
2.Kaczor Józef - I-szy Wiceprzewodniczący
3.Hendrzak Andrzej - II-gi Wiceprzewodniczący
4.Gołąbek Andrzej - III-ci Wiceprzewodniczący
5.Kasprzyk Tadeusz - Sekretarz
6.Piesik Stanisław - Skarbnik
7.Bezeg Józef - Członek
8.Hejnar Henryk - "
9.Skwara Kazimierz - "
10.Pelczarski Kazimierz - "

Zarząd Okręgowego Związku Piłki Nożnej na swym posiedzeniu w dniu 6 lipca 1984 powołał Wydziały OZPN w składach:

Wydział Gier:
Kaczor Józef - Przewodniczący
Wilczkiewicz Ryszard - Wiceprzewodnicący
Frydrych Władysław - Członek
Śnieżek Władysław - "
Gucwa Kazimierz - "
Zajdel Jan - "

Wydział Dyscypliny:
Bezeg Józef - Przewodniczący
Janowski Janusz - Wiceprzewodniczący
Chochołek Leopold - Członek
Żurowski Mieczysław - "
Kilar Mieczysław - "
Faber Ryszard - "

Wydział Wychowania i Szkolenia:
Skwara Kazimierz - Przewodniczący
Wojtowicz Marian - Członek
Jobczyk Jan - "

Wydział Młodzieżowy:
Hejnar Henryk - Przewodniczący
Włodarski Andrzej - Członek
Smoliński Zdzisław - Członek

Na posiedzeniu Zarządu OZPN w dniu 5 października 1984 przyjęta została Uchwała o podjęciu działań prawnych i organizacyjnych mających na celu uzyskanie przez OZPN osobowości prawnej i wystąpienie z WFS.

Temat ten podejmowany był na posiedzeniach Zarządu kilkakrotnie, m. in, z udziałem przedstawiciela Polskiego Związku Piłki Nożnej w dniu 9.11.1984 roku oraz dyrektora Wydziału Kultury Fizycznej i Turystyki Roberta Leniowskiego w dniu 24.04.1987 roku. Na posiedzeniu Zarządu OZPN w dniu 28.05.1987 roku podjęta została Uchwała, aby sprawę tą rozpatrzyć na Walnym Zebraniu Sprawozdawczo-Wyborczym.

Po Walnym Zebraniu Sprawozdawczym,które odbyło się w 1987 roku skład Zarządu OZPN przedstawiał się następująco:
1.Mendelowski Stanisław - Prezes
2.Hendrzak Andrzej - Wiceprezes d/s organizacyjnych
3.Kaczor Józef - Wiceprezes d/s gier i dyscypliny
4.Liwosz Stanisław - Wiceprzewodniczący d/s OKS od 22.XI 87 5.Kasprzyk Tadeusz "
6.Włodarski Andrzej - Sekretarz
7.Piesik Stanisław - Skarbnik
8.Bezeg Józef - Członek
9.Jobczyk Jan - "
10.Hejnar Henryk - "
11.Frydrych Władysław - "
12.Frączek Jerzy - "
13.Kilar Mieczysław - "
14.Niżnik Bronisław - "
15.Śnieżek Władysław - "
15.Wojtowicz Marian - "

W dniu 20 stycznia 1987 roku odbyła się Nadzwyczajna Konferencja Sprawozdawczo-Wyborcza Okręgowego Kolegium Sędziów, podczas której wybrano Zarząd w składzie:
1.Stanisław Liwosz - Przewodniczący
2.Bronisław Baran - Zastępca
3.Stanisław Kurdziel - Sekretarz
4.Janusz Cecuła - Ref d/s szkolenia
5.Marian Rozenbajger - Ref d/s kwalifikacji
6.Marian Tomkiewicz - Ref d/s dyscypliny
7.Władysław Śnieżek - Ref d/s obsady
8.Tadeusz Kasprzyk - Członek
9.Antoni Malak - Kierownik grupy szkoleniowej
10.Jerzy Dereń - " "
11.Henryk Kozimor - " "
12.Janusz Serwa - " "

Pod koniec mijającej - wydłużonej kadencji - o jej przydłużeniu zadecydowało Walne Zebranie Sprawozdacze OZPN w 1987 roku, mając na uwadze zrównanie kadencji Polskiego Związku Piłki Nożnej w Warszawie, z kadencją Okręgowego Związku Piłki Nożnej w Krośnie - Prezes OZPN Stanisław Mendelowski w związku z wyjazdem za granicę w grudniu 1988 roku, złożył rezygnację. Zarząd powierzył pełnienie funkcji Prezesa OZPN do końca kadencji Józefowi Kaczorowi.

W połowie kwietnia 1989 roku odbyło się kolejne, V Walne Zebranie Sprawozdawczo - Wyborcze OZPN, na którym funkcję Prezesa OZPN powierzono Wiesławowi Panterowi, a w skład Zarządu weszli:
1.Panter Wiesław - Prezes
2.Kaczor Józef - Wiceprezes
3.Hendrzak Andrzej - "
4.Pitera Jan - "
5.Włodarski Andrzej - Sekretarz
6.Bezeg Józef - Członek Przewodniczący Wydziału Dyscypliny
7.Frydrych Władysław - "
8.Hejnar Henryk - "
9.Jobczyk Jan - "
10.Kilar Mieczysław - "
11.Piesik Stanisław - "
12.Śnieżek Władysław - "
13.Szajna Tadeusza - "
14.Pietrzkiewicz Jerzy - "
15.Macios Jan - "

Wydział Gier i Dyscypliny pracował w składzie:
1.Hendrzak Andrzej - Przewodniczący
2.Bezeg Józef - Wiceprzewodniczący
3.Kilar Mieczysław - Członek
4.Chochołek Leopold - "
5.Piesik Stanisław - "

Na posiedzeniu Zarządu OZPN w dniu 8 grudnia 1989 roku kol. Panter Wiesław, w związku ze sprawami zawodowymi zrezygnował z funkcji Prezesa OZPN. Na wniosek kolegi Piesika Stanisława, Zarząd powierzył funkcję Prezesa OZPN Józefowi Kaczorowi.

Zarząd OZPN na swym posiedzeniu w dniu 26.07.1990 rok - po konsultacji z klubami - dokonał reorganizacji rozgrywek, powołując : - 1 klasę okręgową z 14 drużynami - 2 grupy kasy "A" po 14 drużyn - z pozostałych drużyn utworzono klasę "B" i zrezygnowano z klasy "C".

W dniu 19 stycznia 1991 roku odbyło się Walne Zebranie Sprawozdawcze OZPN, na którym przyjęto nowy statut i uchwałę o wystąpieniu do Urzędu Wojewódzkiego w Krośnie z wnioskiem o rejestrację Okręgowego Związku Piłki Nożnej i o przyznanie dla Związku osobowości prawnej.

Pracami Okręgowego Kolegium Sędziów kierował wybrany w dniu 19.02.1989 roku Zarząd w składzie:
1.Pitera Jan - Prezes OKS
2.Jagieła Stanisław - Wiceprezes
3.Florek Bogdan - Sekretarz
4.Baran Bronisław - Referat szkolenia
5.Kozimor Henryk - " "
6.Serwa Janusz - Referat obsady
7.Skrzypczyk Jan - " "
8.Rozenbajger Marian - Referat kwalifikacji
9.Przybyłowicz Leszek - Referat dyscypliny
10.Sokołowski Jan - Fundusz Dyspozycyjny
11.Karamon Aleksander - Członek
12.Malak Antoni - "
13.Dereń Jerzy - "
14.Banasiewicz Jan - "
15.Kurdziel Stanisław - "

W trakcie kadencji w składzie Zarządu OKS nastąpiły zmiany, przewodniczącym Zarządu został Stanisław Jagieła, zmienili się też kierwonicy niektórych grup szkoleniowych i referat obsady.

W sezonie 1991/92 w Okręgowym Kolegium Sędziów zrzeszonych było 102 sędziów, z tego w III lidze 4: Cecuła Janusz, Gołąbek Andrzej, Florek Bogdan, Maślanka Jan. W klasie regionalnej 20, w klasie okręgowej 26, w klasie "A" 22 i w klasie "B" 27 sędziów piłkarskich.

Z upoważnienia Wojewody Henryk Owoc - Dyrektor Wydziału Infrastruktury Społecznej i Spraw Obywatelskich, postanowieniem z dnia 15 lutego 1991 roku pod numerem 86 wpisał Okręgowy Związek Piłki Nożnej w Krośnie do rejestru stowarzyszeń. Po wieloletnich starania OZPN uzyskał osobowość prawną.

W dniu 5 grudnia 1992 roku - w związku z upływem kadencji - odbyło się Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze OKS, na którym w konsktruktywnej niekiedy burzliwej dyskusji dokonano podsumowania pracy za ostanie lata i dokonano wyboru Zarządu w składzie:
1.Baran Bronisław - Przewodniczący
2.Gołąbek Andrzej - Zastępca
3.Jagieła Stanisław - Sekretarz
4.Śnieżek Władysław - Ref d/s obsady
5.Liwosz Stanisław - Ref d/s kwalifikacji
6.Tomkiewicz Marian - Ref d/s dyscypliny
7.Sokołowski Jan - Ref d/s dyscypliny
8.Muroń Józef - Ref d/s organizacyjnych
9.Dereń Jerzy - Kierownik grupy szkoleniowej Brzozów
10.Machowicz Stanisław - " " Jasło
11.Cecuła Janusz - " " Sanok
12.Malak Antoni - " " Lesko
13.Maślanka Jan - " " Krosno

Zarząd w oparciu o Regulamin Polskiego Kolegium Sędziów opracował i wdrożył do realizacji "Założenia programowe do działalności OKS w Krośnie", na podstawie których przyjęto dokumenty regulujące pracę sędziów, Zarządu i całego OKS. Należyta praca Zarządu OKS dała efekt w postaci mniejszej ilości skarg na sędziów prowadzących zawody i w postaci awansu młodych sędziów do prowadzenia meczy w wyższych grupach rozgrywkowych.

W sezonie 1993/94 w OKS-ie działało 107 sędziów, z czego 4 w III lidze (Geldner, Florek, Machowicz, Szczyrski), w kasie regionalnej 13, w klasie okręgowej 24, w klasie "A" 26 i w klasie "B" 45 sędziów.

Kolejne VI Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze OZPN odbyło się w dniu 27 lutego 1993 roku. Walne Zebranie wybrało Zarząd w składzie:
1.Kaczor Józef - Prezes
2.Ciupka Jan - Wiceprezes d/s organizacyjnych
3.Hendrzak Andrzej - Wiceprezes d/s sportowych
4.Baran Bronisław - Wiceprezes d/s sędziowskich
5.Włodarski Andrzej - Sekretarz
6.Mendelowski Stanisław - Członek prezydium
7.Zawiliński Jan - Członek prezydium
8.Hejnar Henryk - Członek zarządu
9.Jobczyk Jan - " "
10.Kilar Mieczysław - " "
11.Piesik Stanisław - " "
12.Frączek Jerzy - " "
13.Rysz Ireneusz - " "
14.Zubik Edward - " "
15.Śnieżek Władysław - " "

W trakcie kadencji, w składzie zarządu nastąpiły zmiany: z pracy w Zarządzie zrezygnowali: Mendelowski Stanisław i Frączek Jerzy, a w ich miejsce zostali dokoptowani; Hejnar Wojciech i Cesarczyk Janusz .

Komisja Rewizyjna OZPN pracowała w składzie:
1.Piszak Ryszard - Przewodniczący
2.Bezeg Józef - Członek
3.Rąpała Antoni - Członek

Wydział Gier i Dyscyplin pracował w składzie:
1.Hendrzak Andrzej - Przewodniczący
2.Włodarski Andrzej - Członek
3.Kilar Mieczysław - "
4.Józefczyk Andrzej - "
5.Piesik Stanisław - "
6.Kurek Władysław - "
7.Zubik Edward - "
8.Chochołek Leopold - "
9.Frydrych Józef - "

Na pierwszym posiedzeniu nowo wybranego Zarządu, przyjęto Plan Posiedzeń Prezydium i Zarządu , harmonogram realizacji Uchwał Walnego Zebrania oraz podjęto decyzję o wydawaniu Biuletynów Informacyjnych OZPN.

Zarząd Okręgowego Kolegium Sędziów przedstawiał się następująco:
1.Baran Bronisław - Przewodniczący
2.Gołąbek Andrzej - Wiceprzewodniczący
3.Jagieła Stanisław - Sekretarz
4.Śnieżek Władysław - Referat d/s obsady
5.Liwosz Stanisław - Referat d/s kwalifikacji
6.Sokołowski Jan - Referat d/s dyscypliny
7.Tomkiewicz Marian - Referat d/s dyscypliny
8.Muroń Józef - Referat d/s organizacyjnych
9.Dereń Jerzy - Członek kierownik grupy Brzozów
10.Machowski Stanisław - " " " Jasło
11.Maślanka Jan - " " " Krosno
12.Malak Antoni - ' " " Lesko
13.Cecuła Janusz - " " " Sanok

W dniu 10.12.1994 roku, w roku jubileuszu 75 lecia Polskiego Związku Piłki Nożnej, w Dębowcu odbyło się Uroczyste Spotkanie Pokoleń Działaczy Piłki Nożnej z terenu Podkarpacia. W trakcie spotkania liczna grupa działaczy została uhonorowana najwyższymi formami wyróżnień.

Złote Odznaki Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej otrzymali:
Piesik Stanisław - Dukla
Gonet Wojciech - Krosno

Srebrne:
Kilar Mieczysław - Rogi
Hejnar Henryk - Głowienka
Kozubal Adam - Krosno
Mendelowski Stanisław - Krosno

Brązowe:
Baran Bronisław - Krosno
Czelny Mieczysław - Świerzowa
Labas Julian - Sanok

Odznaki Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej wręczali: Wicewojewoda Krośnieński Stanisław Jucha i Prezes OZPN w Krośnie Józef Kaczor.

Złote Honorowe Odznaki Polskiego Związku Piłki Nożnej otrzymali:
Skrzypczyk Jan - Krosno
Hendrzak Andrzej - Brzozów
Matelowski Adam - Krosno
Krzanowski Eugeniusz - Mrzygłód
Śnieżek Władysław - Krosno
Sołtysik Eugeniusz - Rymanów

Srebrne :
Dembiczak Franciszek - Rogi
Chochołek Leopold - Głowienka

Odznaki Brązowe otrzymało 43 działaczy piłki nożnej z terenu województwa krośnieńskiego.

Okolicznościowe Medale 75 - lecia PZPN otrzymali: Bezeg Józef - Lesko, Smyk Aleksander - Krosno, Nanaszko Teofil - Olszanica, Kaczor Józef - Rymanów, Hendrzak Andrzej - Brzozów, Rysz Ireneusz - Krosno, Hrabal Władysław - Krosno, Pogodowski Aleksander - Krosno, Grochmal Stanisław - Sanok, Hejnar Wojciech - Jedlicze, Hejnar Henryk - Głowienka, Kilar Mieczysław - Rogi, Jobczyk Jan - Lesko, Piesik Stanisław - Dukla, Baran Bronisław - Krosno.

Oprócz wyżej wymienonych, uhonorowano także:
Ą czternastu działaczy, Odznakami 75-lecia PZPN
Ą dwudziestu, Kroniką 75 lat Piłki Nożnej
Ą siedemnastu, Honorowymi Odznakami Okręgowego Związku Piłki Nożnej w Krośnie.

Całość Uroczystego Spotkania Pokoleń z okazji Jubileuszu 75-lecia PZPN zakończono wspólnym obiadem.

W dniu 4 marca 1995 roku, na półmetku mijającej kadencji, w Łężanach odbyło się Walne Zebranie Sprawpozdawczo - Programowe, które dokonało oceny działalności Zarządu OZPN i OKS za okres 2 lat.

Kolejne VII Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze Okręgowego Związku Piłki Nożnej odbyło się w dniu 15 lutego 1997 roku w Domu Ludowym w Głowience. W Zebraniu uczestniczyli zaproszeni goście w osobach: Wicewojewoda Krosnieński Stanisław Jucha, Wiceprezes Polskiego Związku Piłki Nożnej gen. Mieczysław Karuz, Dyrektor Wydziału Kultury, Sportu i Turystyki Urzędu Wojewódzkiego Andrzej Prugar.

Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze wybrało nowe władze Związku w składzie:
1.Kaczor Józef - Prezes
2.Ciupka Jan - Wiceprezes d/s organizacyjnych
3.Baran Bronisław - Wiceprezes d/s sędziowskich
4.Kilar Mieczysław - Wiceprezes d/s gier i dyscypliny
5.Zawiliński Jan - Wiceprezes d/s piłki młodzieżowej
6.Włodarski Andrzej - Sekretarz
7.Jobczyk Jan - Członek
8.Hejnar Henryk - "
9.Hejnar Wojciech - "
10.Olejko Jan - "
11.Cesarczyk Janusz - "
12.Czaja Janusz - "
13.Konieczny Józef - "
14.Śnieżek Władysław - "
15.Stefanik Kazimierz - "

Komisja Rewizyjna została wybrana w składzie:
1.Pilszak Ryszard - Przewodniczący
2.Paszkowski Zbigniew - Członek
3.Ławrynowicz Aleksander - Członek

W dniu 21 czerwca 1997 roku na wniosek PZPN, odbyło się Nadzwyczajne Walne Zebranie Okręgowego Związku Piłki Nożnej w Krośnie, na którym dokonano zmian w statucie. W § 13 i 14 statutu wprowadzono zapisy o powołaniu przy OZPN Okręgowej Komisji Odwoławczej i orzecznictwie dyscyplinarnym w stosunku do sędziów.

Zgodnie z Uchwałą, Walnego Zebrania Polskiego Związku Piłki Nożnej, Okręgowe Kolegium Sędziów przekształcone zostało w Wydział Sędziowski OZPN. Decyzją posiedzenia Zarządu OZPN z dnia 21 czerwca 1997 roku zatwierdzono skład Wydziału Sędziowskiego OZPN w Krośnie:
1.Baran Bronisław - Przewodniczący
2.Gołąbek Andrzej - Wiceprzewodniczący
3.Jagieła Stanisław - Sekretarz
4.Śnieżek Władysław - Referat d/s obsady
5.Muroń Józef - Referat d/s dyscypliny
6.Liwosz Stanisław - Referat d/s kwalifikacji
7.Biały Andrzej - Referat d/s organizacyjnych
8.Tomkiewicz Marian - Referat d/s organizacyjnych
9.Sokołowski Jan - Członek - kierownik grupy Jasło
10.Macios Jan - " " " Brzozów
11.Maślanka Jan - " " " Krosno
12.Malak Antoni - " " " Lesko
13.Denega Ryszard - " " " Sanok

W historii działalności organizacji sędziowskiej największe osiągnięcia zanotowali anowie Aleksander Pogodowski, Kazimierz Syrek i Michał Gottfried, którzy w latach sześćdziesiątych i na początku siedemdziesiątych prowadzili mecze piłkarskie w I i II lidze. Natomiast w latach działalności OZPN w Krośnie panowie Jan Pitera, Tadeusz Kasprzyk i Bronisław Baran dwukrotnie brali udział w egzaminach centralnych. Ponadto Geldner Wojciech w 1994 roku zakwalifikował się do egzaminów centralnych na awans do II ligi, sędziując 3 mecze Pucharu Polski na szczeblu centralnym, lecz awansu nieuzyskał. W sezonie 1996/97 Śnieżek Leszek uzuskał najlepszy wynik w III lidze małopolskiej i brał udzial w egzaminach centralnych jako kandydat do II ligi, ale i w tym przypadku awansu nieuzyskał.

Decyzją Zarządu OZPN z dnia 18 września 1997 roku zatwierdzono skład Wydziału Gier i Dyscypliny:
1.Kilar Mieczysław - Przewodniczący
2.Piesik Stanisław - Wiceprzewodniczący
3.Labas Julian - Członek
4.Włodarski Andrzej - "
5.Jakubowski Zdzisław - "
6. Janas Marian - "
7.Jagieła Stanisław - "
8.Cymerman Marek - "
9.Czaja Janusz - " dokoptowany w 1998 roku

Decyzją Zarządu z dnia 24 lipca 1997 roku, zgodnie z nowym statutem zatwierdzono skład Okręgowej Komisji Odwoławczej:
1.Hendrzak Andrzej - Przewodniczący
2.Frydrych Józef - Członek
3.Żdan Roman - "
4.Nazgowicz Edward - "
5.Wojtowicz Marian - "
6.Liwosz Stanisław - "
7.Niżnik Bronisław - "

W lipcu 1997 roku Zarząd OZPN podjął uchwałę o reorganizacji rozgrywek piłkarskich na szczeblu okręgu, w sezonie 1998/99. Ogólne założenia reorganizacji, awansów i spadków to:

1. Mistrz klasy Okręgowej awansuje do IV ligi seniorów. Z klasy "O" do klasy "A" zostanie zdegradowana taka ilość drużyn, jaka ilość drużyn z województwa krośnieńskiego spadnie z IV ligi. W sezonie 1998/99 klasa "O" liczyć będzie 16 drużyn.
2. Mistrzowie klasy "A" awansują do klasy "O". Z 3 grup klasy "A" spada co najmniej 16 drużyn, lub więcej w zależności od ilości drużyn spadających z klasy "O". W sezonie 1998/99 zostaną utworzone 2 grupy klasy "A" po 14 drużyn.
3. Mistrzowie klasy "B" seniorów awansują do klasy "A". W sezonie 1998/99 zostaną utworzone 2 grupy klasy "B" po 14 drużyn, które powstaną z:
- co najmniej 16 drużyn opuszczających klasę "A" lub więcej w zależności od ilości drużyn spadającyh z klasy "O".
- maksimum 12 drużyn z klasy "B", które zajmą najwyższe miejsca w tabeli, (lub mniej w zależności od ilości drużyn spadających z klasy "A").
4. W sezonie 1998/99 pozostałe drużyny z klas "B", które nie awansowały do klasy "A", oraz nie pozostały w tworzonej klasie "B", i nowo zgłoszone drużyny do rozgrywek, utworzą klasę "C" seniorów.

W dalszej części tego rozdziału, przedstawiono tabele, wszystkich klas rozgrywkowych na koniec sezonu 1997/98 - przed reorganizacją.

Tabela Nr 45. III liga koniec sezonu.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Stal Sanok 34 74 59 - 25
2. Polonia Przemyśl 34 73 69 - 25
3. Wisłoka Dębica 34 69 51 - 16
4. Dalin Myślenice 34 65 32 - 32
5. Pogoń Leżańsk 34 64 55 - 31
6. Sandecja Nowy Sącz 34 63 55 - 27
7. Wisła II Kraków 34 62 60 - 30
8. Garbarnia Kraków 34 61 62 - 29
9. Kamax Kańczuga 34 51 40 - 39
10. StalPolimarky Rzeszów 34 43 43 - 48
11. Kolbuszo. Kolbuszowa 34 43 41 - 51
12. Kabel Kraków 34 40 38 - 41
13 Zelmer Rzeszów 34 37 44 - 52
14. Izolator Boguchwała 34 32 33 - 52
15. Glinik Gorlice 34 26 30 - 64
16. Karpaty Siepraw 34 23 26 - 64
17. JKS Jarosław 34 15 35 - 87
18. Tarnovia Tarnów 34 10 17 -107

Źródło: "Super Nowości" z dnia 18.06.1998.

Tabela Nr 46. IV Liga

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Karpaty Krosno 30 70 85 - 25
2. Unia N.Sarzyna 30 70 61 - 18
3. Resovia ICN Rzeszów 30 67 54 - 11
4. Błękitni Ropczyce 30 63 53 - 22
5. Herman Tyczyn 30 60 87 - 41
6. Sokołowianka Sokołów 30 46 56 - 46
7. Nafta Jasło 30 44 42 - 49
8. Dynovia Dynów 30 38 49 - 46
9. Orzeł Przeworsk 30 34 32 - 53
10. Czarni Jasło 30 31 30 - 45
11. MKS Radymno 30 31 38 - 56
12. Orzeł Bażanówka 30 31 28 - 58
13. Brzozovia Brzozów 30 27 31 - 48
14. Sanovia Lesko 30 25 32 - 68
15. Nafta Jedlicze 30 18 20 - 57
16. Stal Łańcut 30 15 20 - 75

Źródło: "Super Nowości" z dnia 22.06.1998

Tabela Nr 47. Klasa okręgowa

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Bieszczady Ustrzyki Dol. 26 50 45 - 25
2. Górnik Grabownica 26 43 40 - 36
3. Kotwica Korczyna 26 40 34 - 26
4. Karpaty II Krosno 26 39 43 - 42
5. Szarotka Uherce 26 38 38 - 35
6. Zamczysko Odrzykoń 26 36 31 - 31
7. Górnik Strachocina 26 36 36 - 34
8. Zamczysko Mrukowa 26 36 32 - 34
9. Sparta Osobnica 26 35 28 - 23
10. Rolnik Bezmiechowa 26 35 36 - 41
11. Burza Rogi 26 33 31 - 33
12. LKS Głowienka 26 31 31 - 34
13. Stal II Sanok 26 26 28 - 47
14. Przełęcz Dukla 26 20 22 - 38

Źródło: Komunikaty Wydziału Gier i Dyscypliny OZPN.

Tabela Nr 48 . Klasa "A", grupa pierwsza.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Iwonka Iwopol Iwonicz 26 53 85 - 49
2. Chłodnie-Zgoda Zarszyn 26 48 57 - 43
3. Przełom Besko 26 46 71 - 38
4. LZS Tarnawa 26 46 61 - 42
5. Osława Zagórz 26 45 68 - 47
6. Alces Długie 26 45 59 - 55
7. Szarotka Nowosielce 26 42 74 - 45
8. Rymtar Głębokie 26 41 73 - 63
9. Cosmos Nowotaniec 26 41 65 - 59
10. Pomowiec Olszanica 26 35 48 - 53
11. Orkan Markowce 26 24 57 - 89
12. Zalew Myczkowce 26 21 54 - 83
13. Orion Pielnia 26 17 37 - 81
14. Drzewiarz Rzepedź 26 13 29 -111

Źrodło:j.w

Tabela Nr 49. Klasa "A", grupa druga

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. LZS Przysietnica 26 60 78 - 26
2. Start Rymanów 26 50 50 - 25
3. Piast Miejsce Piast. 26 50 81 - 43
4. Wisłok Krościenko W 26 41 36 - 26
5. LZS Lubatówka 26 40 53 - 51
6. LZS Górki 26 39 52 - 39
7. LZS Izdebki 26 38 60 - 38
8. LZS Pustyny 26 36 46 - 53
9. Jasiołka Świerzowa 26 36 43 - 44
10. Cisy Jabłonica Pol. 26 35 38 - 38
11. Partyzant Targowiska 26 26 49 - 82
12. Błękitni Jasienica Ros. 26 23 41 - 65
13. Sokół Trześniów 26 21 33 - 45
14. Karpaty Klimkówka 26 14 24 -109

Źródło: j.w.

Tabela Nr 50. Klasa "A" grupa trzecia

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Vortumnus Skołyszyn 26 59 61 - 24
2. Jasiołka Szebnie 26 47 63 - 59
3. Ostoja Kołaczyce 26 47 39 - 26
4. Tempo Nienaszow 26 46 44 - 30
5. Polonia Kopytowa 26 41 61 - 24
6. Victoria Kobylany 26 41 46 - 27
7. Wisłoka Nowy Żmigród 26 41 56 - 46
8. Debowczanka Dębowiec 26 31 36 - 49
9. Iwełka Iwla 26 29 38 - 68
10. Jasiołka Hankówka 26 29 41 - 57
11. Orzeł Faliszówka 26 27 31 - 41
12. LOKS Sobniów 26 25 26 - 45
13. Tęcza Zręcin 26 23 31 - 69
14. Zorza Łęki Dukiel. 26 23 39 - 38

Źródło: j.w.

Tabela Nr 51 .Klasa "B", grupa pierwsza.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Galicja Cisna 20 50 55 - 16
2. Juventus Poraż 20 44 66 - 26
3. Ortis Rudenka 20 44 58 - 27
4. Solinka Wołkowyja 20 34 44 - 43
5. Leśnik Baligród 20 33 48 - 39
6. Bieszczady Jankowce 20 29 28 - 29
7. LZS Górzanka 20 27 34 - 35
8. LZS Łukowe 20 25 35 - 46
9. Krokus Ropienka 20 12 21 - 67
10. Nelson Polańczyk 20 10 20 - 49
11. Jawornik Czarna 20 10 27 - 59

Źródło: j.w.

Tabela Nr 52. Klasa "B", grupa druga

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Remix Niebieszczany 16 38 59 - 18
2. Bukowianka Bukowsko 16 37 54 - 18
3. LZS Czaszyn 16 33 43 - 19
4. Sanovia II Lesko 16 26 40 - 36
5. Sokół Pobiedno 16 24 43 - 28
6. Jasiołka Jaśliska 16 22 30 - 45
7. LZS Pisarowce 16 14 29 - 55
8. FC Mrzygłód 16 11 18 - 51
9. Beskid Prusiek 16 2 13 - 69

Źródło: j.w.

Tabela Nr 53. Klasa "B", grupa trzecia.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. LZS Haczów 20 54 88 - 20
2. LZS Milcza 20 42 53 - 22
3. Victoria Niebocko 20 41 54 - 32
4. LZS Jasionów 20 38 57 - 32
5. Grom Łężany 20 37 48 - 45
6. Płomień Zmiennica 20 34 56 - 27
7. LZS Wzdów 20 22 32 - 43
8. Jutrzenka Jaćmierz 20 19 40 - 52
9. LZS Hłudno 20 16 18 - 54
10. Zrywa Dydnia 20 10 31 - 87
11. LZS Turze Pole 20 4 25 - 88

Źródło: j.w.

Tabela Nr 54. Klasa "B", grupa czwarta.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Guzikówka Krosno 20 52 74 - 28
2. Nafciarz Bóbrka 20 48 77 - 27
3. Victoria Dobieszyn 20 48 68 - 28
4. LZS Czeluśnica 20 41 52 - 28
5. Nurt Potok 20 34 50 - 24
6. LZS Zimna Woda 20 24 38 - 49
7. Tajfun Łubno 20 23 33 - 47
8. Polonia Roztoki 20 21 29 - 47
9. Maraton Tarnowiec 20 16 31 - 54
10. Olimpia Jaszczew 20 2 23 -117
11. Wisłok Sieniawa 20 0 6 - 74

Źródło: j.w.

Tabela Nr 55. Klasa "B" grupa piąta.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Hydroel Święcany 20 52 67 - 17
2. Technik Trzcinica 20 51 64 - 15
3. Liwocz Brzyska 20 45 54 - 18
4. Orzeł Bieździedza 20 38 57 - 27
5. Huragan Zarzecze 20 28 45 - 39
6. Czardasz Osiek 20 26 34 - 47
7. Magura Krempna 20 19 22 -31
8. LZS Wójtowa 20 16 30 - 48
9. Siepietniczanka Siepietnica 20 15 20 - 60
10. Pogórze Wola Cieklińska 20 13 26 - 65
11. LZS Warzyce 20 12 23 - 75

Źródło: j.w.

Rozgrywki młodzieżowe

Tabela Nr 56. Klasa Regionalna juniorów i juniorów młodszych- koniec sezonu 1997/98.

Lp. Nazwa drużyny Zdob. pkt. Stosunek bramek

Juniorzy
1. Stal Rzeszów 44 44 - 16
2. Resovia Rzeszów 38 42 - 28
3. Czarni Jasło 36 28 - 24
4. Czuwaj Przemyśl 32 37 - 28
5. Błękitni Ropczyce 32 35 - 33
6. JKS Jarosław 31 29 - 41
7. Polonia Przemyśl 30 31 - 32
8 Stal Mielec 30 32 - 30
9. Stal Sanok 30 32 - 30
10. Karpaty Krosno 23 26 - 40
11. Kolbuszowianka 22 31 - 33
12. Nafta Jedlicze 19 19 -61

Juniorzy młodsi
1. Stal Rzeszów 54 81 - 12
2. Stal Mielec 46 44 - 15
3. Czarni Jasło 45 46 - 27
4. Karpaty Krosno 44 46 - 32
5. Resovia Rzeszów 39 51 - 18
6. Stal Sanok 31 35 - 30
7. JKS Jarosław 29 39 - 42
8. Czuwaj Przemyśl 27 26 - 39
9. Błękitni Ropczyce 22 33 - 39
10. Polonia Przemyśl 21 22 - 63
11. Kolbuszowianka 10 24 - 68
12. Nafta Jedlicze 7 6 - 73

Źródło: j.w.

Tabela Nr 57. Klasa Wojewódzka trampkarze i juniorzy

Lp. Nazwa drużyny Zdob. pkt. Stosunek bramek

Trampkarze
1. Brzozovia Brzozów 57 94 - 23
2. Wisłok Krościenko 47 64 - 22
3. Bieszczady Ustrzyki 46 87 - 24
4. Sanovia Lesko 45 81 - 27
5. Szarotka Uherce 42 71 - 29
6. Nafta Jasło 37 64 - 40
7. Burza Rogi 28 41 - 41
8. Guzikówka Krosno 21 47 -100
9. Sparta Osobnica 20 30 - 49
10. Przełęcz Dukla 19 35 - 71
11. Ostoja Kołaczyce 14 23 -106
12. Zorza Łęki Duk. 5 14 -119

Juniorzy
1. Sanowia Lesko 59 72-11
2. Nafta Jasło 45 61-26
3. Przełęcz Dukla 40 51-31
4. Bieszczady Ustrzyki 39 58-46
5. Szarotka Uherce 35 56-41
6. Burza Rogi 28 35-52
7. Wisłok Krościenko 26 33-37
8. Guzikówka Krosno 26 48-75
9. Zorza Łęki Dukiel. 22 33-51
10. Brzozovia Brzozów 20 35-50
11. Sparta Osobnica 18 38-33
12. Ostoja Kołaczyce 13 31-96

Źródło: j.w.

Tabela Nr 58. Klasa okręgowa trampkarze i juniorzy.

Lp. Nazwa drużyny Zdob. pkt. Stosunek bramek

Trampkarze
Grupa I
1. Bukowi. Bukowsko 38 57 - 19
2. Leśnik Baligród 36 75 - 26
3. Szarotka Nowosielce 35 55 - 52
4. Juventus Poraż 31 51 - 52
5. Drzewiarz Rzepedź 23 43 - 36
6. Spółdzielca Tarnawa 19 29 - 46
7. Rolnik Bezmiechowa 12 24 - 45
8. Pomowiec Olszanica 10 17 - 53
9. Chłodnie Zarszyn 4 20 - 77

Grupa II
1. Górnik Grabownica 45 72 - 21
2. Przełom Besko 39 68 - 22
3. LZS Lubatówka 30 36 - 24
4. Kotwica Korczyna 28 39 - 39
5. LZS Izdebki 25 40 - 56
6. LZS Górki 25 26 - 38
7. Start Rymanów 21 43 - 47
8. Błękitni Jasienica 19 27 - 48
9. Iwonka Iwonicz 18 30 - 49
10. LZS Przysietnica 14 29 - 65

Grupa III
1. Victoria Dobieszyn 47 73 - 14
2. Gamrat Jasło 47 70 - 17
3. Zamczysko Odrzykoń 32 50 - 18
4. Victoria Kobylany 28 35 - 31
5. Dębowcz. Dębowiec 28 51 - 40
6. Nurt Potok 20 42 - 31
7. Zamczysko Mrukowa 15 16 - 33
8. LOKS Sobniów 15 18 - 65
9. Orzeł Bieździedza 13 16 - 69
10. Huragan Zarzecze 8 11 - 61

Juniorzy
Grupa I
1. Juventus Poraż 34 44 - 20
2. Drzewiarz Rzepedź 31 45 - 24
3. Bukowi. Bukowsko 28 50 - 38
4. Rolnik Bezmiechowa 26 39 - 24
5. Leśnik Baligród 25 43 - 42
6. Szarotka Nowosielce 22 37 - 35
7. Chłodnie Zarszyn 16 26 - 42
8. Spółdzielca Tarnawa 13 40 - 62
9. Pomowiec Olszanica 10 21 - 58

Grupa II
1. Przełom Besko 44 79 - 12
2. LZS Lubatówka 42 55 - 17
3. Kotwica Korczyna 37 56 - 24
4. LZS Izdebki 31 50 - 35
5. Górnik Grabownica 24 43 - 37
6. Start Rymanów 24 37 - 48
7. Błękitni Jasienica 20 48 - 66
8. Iwonka Iwonicz 17 39 - 63
9. LZS Górki 13 26 - 62
10. LZS Przysietnica 4 17 - 86

Grupa III
1. Gamrat Jasło 49 68 - 9
2. Victoria Kobylany 45 51 - 13
3. Nurt Potok 33 48 - 36
4. LOKS Sobniów 29 37 - 35
5. Victoria Dobieszyn 24 36 - 53
6. Orzeł Bieździedza 23 53 - 52
7. Zamczysko Mrukowa 16 24 - 38
8. Zamczysko Odrzykoń 15 27 - 56
9. Dębowcz. Dębowiec 13 24 - 47
10. Huragan Zarzecze 11 16 -44

Źródło: j.w.

Tabela Nr 59. Juniorzy Klasa "A"

Lp. Nazwa drużyny - klubu Zdobyte punkty Stosunek bramek

Grupa I
1. Alces Elite Długie 25 35 - 18
2. Górnik Strachocina 23 34 - 16
3. Orzeł Bażanówka 18 24 - 18
4. Cosmos Nowotaniec 14 27 - 16
5. LZS UKS Czerteż 14 18 - 24 6. LZS Mrzygłód 12 18 - 30
7. LZS Pisarowce 12 18 - 32

Grupa II
1. LZS Haczów 19 29 - 7
2. LZS Pustyny 18 26 - 8
3. Victoria Niebocko 10 10 - 15
4. LZS Wzdów 6 7 - 28
5. Sokół Trześniów 4 12 - 26

Grupa III
1. LZS Warzyce 23 27 - 11
2. Iwełka Iwla 18 24 - 18
3. Polonia Kopytowa 15 21 - 14
4. Podhalanin Biecz 11 8 - 15
5. Nafciarz Bóbrka 11 19 - 25
6. Beskid Nowy Żmigród 4 12 - 28

Źródło: j.w.

Tabela Nr 60 Trampkarze, klasa terenowa

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. LZS UKS Czaszyn 12 24 36 - 20
2. Nafta Jedlicze 12 22 50 - 22
3. LZS Milcza 12 13 28 - 33
4. Galicja Cisna 12 7 18 - 57

Źródło: j.w.

W trakcie prac nad niniejszą publikacją, dokonano w dniu 18 lipca 1998 roku Ustawą Sejmową, nowego podziału administracyjnego kraju. W związku z tym, w najbliższym okresie - przywiduje się koniec sezonu 1999/2000- dokonane zostaną również zmiany struktury organizacyjne ciał statutowych piłki nożnej.

Jasielski Klub Sportowy "Czarni" Jasło

W dniu 4 maja 1977 roku w Jasielskim Klubie Sportowym "Czarni" Jasło wybrano nowy Zarząd Klubu, a jego prezesem został Henryk Wojtal, w skład zarządu weszli: Tadeusz Grabowski, Ryszard Czerwiakowski, Henryk Pelc, Czesław Żółkoś, Marian Garbacik, Wiesław Nawrot, Józef Zychowicz, Adam Łuszczek. W sezonie 1978/79 drużyna MZKS Jasło awansowała do klasy międzywojewódzkiej.

Tabela Nr 61. Klasa międzyokręgowa, koniec sezonu 1978/79

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Stal II Mielec 26 39 37 - 10
2. MZKS Czarni Jasło 26 35 44 - 21
3 Stal II Rzeszów 26 33 49 - 30
4. Unia N. Sarzyna 26 32 37 - 25
5. Karpaty Krosno 26 27 34 - 28
6. Resovia II Rzeszów 26 26 31 - 22
7. Lechia Sędziszów 26 26 20 - 19
8. Przełęcz Dukla 26 25 29 - 34
9. Zelmer Rzeszów 26 22 28 - 38
10. Polonia Przemyśl 26 22 22 - 40
11. Stal Łańcut 26 22 20 - 34
12. Brzozovia Brzozów 26 20 34 - 37
13. LZS Głowienka 26 18 26 - 40
14. Bizon Medyka 26 16 20 - 53

Źródło;Dzieje Jasielskiego Klubu Sportowego "Czarni" Jasło w latach 1910-1993.Marek Dyląg

Drużyna "Czarnych" awans wywalczyła w składzie: trener Anatol Nowosielski, zawodnicy: A. Dziobek, B. Mistachowicz, W. Rak, R. Adamowicz, A. Czajka, A. Rączka, J. Jachym, A.Rumiński, E. Gogosz, A. Dziama, A. Marek, Szpak, Świdrak, Gozdecki, Huk, Rosół, Budacki, Krajnik.

Po jednym szezonie pobytu w klasie międzywojewódzkiej zespół spada w sezonie 1979/80 do klasy międzyokręgowej. Nowym prezesem klubu po Henryku Wojtalu na zebraniu w dniu 12.05.1980 roku został Ireneusz Węgrzyn. Pozostali członkowie Zarządu to: Jan Jaskierski,Tadeusz Garbacik, Mieczysław Wiśniowski, Zdzisław Betlej, Czesław Żółkoś, Adolf Pasterczyk, Wiesław Nawrot, Henryk Dybaś, Grzegorz Grzbień, Józef Zychowicz.

W sezonie 1981/82 drużyna "Czarnych" awansowała do III ligi, by znowu po rocznym pobycie zanotować spadek do klasy międzyokręgowej.

W sezonie 1983/84 drużyna "Czarnych" ponownie awansuje do III ligi.

Tabela Nr 62. Klasa międzywojewódzka zakończenie 1983/84, pozycje drużyn z terenu działalności OZPN Krosno.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Czarni Jasło 26 37 47 - 17
2. Stal Sanok 26 36 47 - 21
7. Start Rymanów 26 28 52 - 41
11. Burza Rogi 26 21 28 - 40
12. LZS Głowienka 26 18 32 - 45

Źródło: j.w.

W dniu 7 grudnia 1984 odbyło się kolejne zebranie sprawozdawczo-wyborcze na którym, wybrany zostaje nowy Zarząd na czele z prezesem Władysławem Cetnarowiczem. Pozostali członkowie Zarządu to: Tadeusz Garbacik, Stanisław Karaś, Ryszard Tuleja, Zdzisław Betlej, Bolesław Kobyliński, Jan Kołeczek, Irena Janiel, Ireneusz Węgrzyn, Marek Obidowicz.

Niestety drużyna po rocznym pobycie w III lidze ponownie spada do klasy międzywojewódzkiej Krosno - Przemyśl.

W sezonie 1988/89 zespół "Czarnych" Jasło zajął w klasie międzywojewódzkiej Krosno-Przemyśl I miejsce i rozgrywał baraże o wejście do III ligi :

I runda - "Czarni" - "Unia" Nowa Sarzyna 2:0 i 1:1
II runda - "Czarni" - "Budowlani" Lublin 0:0 i 5:0
III runda - "Czarni" - "Gwardia" Białystok 1:1 i 1:2 - awans wywalczyła drużyna "Gwardii" Białystok.

Tabela Nr 63.Klasa międzywojewódzka, koniec sezonu 1988/89.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Czarni Jasło 26 42 71 - 24
2. Czuwaj Przemyśl 26 37 48 - 20
3. Polna Przemyśl 26 34 58 - 30
4. Karpaty II Krosno 26 32 53 - 31
5. JKS Jarosław 26 29 44 - 28
6. Polonia Przemyśl 26 29 39 - 28
7. Bieszczady Ustrzyki 26 29 44 - 38
8. Czarni Pawłosiów 26 27 34 - 41
9. Spomasz Kańczuga 26 25 31 - 36
10. Sanovia Lesko 26 18 32 - 52
11. Budowlani Radymno 26 17 40 - 60
12. Pogoń Lubaczów 26 17 44 - 66
13. Przełęcz Dukla 26 16 37 - 65
14. Start Rymanów 26 12 18 - 76

Żródło,j.w.

W sezonie 1989/90 dokonano reorganizacji grup rozgrywkowych i zespół "Czarnych" rozgrywał mecze w klasie regionalnej Krosno-Przemyśl-Rzeszów. Wspólnie z drużyną "Stali" Sanok uzyskał awans do III ligi.

Tabela Nr 64. Klasa regionalna, koniec sezonu1989/90.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Stal Sanok 26 40 40 - 16
2. Czarni Jasło 26 35 49 - 35
3. Stal II Mielec 26 32 42 - 26
4. Stal II Rzeszów 26 28 27 - 22
5. Czuwaj Przemyśl 26 28 30 - 27
6. Polonia Przemyśl 26 28 31 - 34
7. Resovia II Rzeszów 26 24 32 - 31
8. Izolator Boguchwała 26 24 40 - 30
9. JKS Jarosław 26 23 31 - 38
10. Polna Przemyśl 26 23 30 - 31
11. Unia N. Sarzyna 26 23 45 - 32
12. Karpaty II Krosno 26 21 26 - 34
13. Lechia Sędziszów 26 21 31 - 42
14 Bieszczady Ustrzyki 26 14 25 - 81

Źródło; j.w.

W dniu 14.05.1991 roku odbyło się następne zebranie sprawozdawczo-wyborcze na którym nowym prezesem został Jan Zawiliński. Skład Prezydium Zarządu to: Andrzej Czajka wiceprezes, Jan Betlej wiceprezes, Stanisław Dyląg sekretarz, Jacek Zduń. Pierwsza drużyna nadal występowała w III lidze.

W październiku 1991 roku "Czarni" Jasło - wprawdzie z rocznym poślizgiem - obchodzili uroczyście jubileusz 80-lecia swego istnienia . Z okazji tego jakże okazałego jubileuszu rozegrano turniej piłkarski z udziałem tak znanych firm jak "Stal" Mielec i "Wisła" Kraków oraz osobowości jak Kazimierz Górski, Grzegorz Lato i Adam Musiał.

W sezonie 1992/93 drużyna już trzeci rok występowała w III lidze.

Tabela Nr 65. III liga, koniec sezonu 1992/93

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Okocimski Brzesko 34 51 55 - 28
2. Crocovia Kraków 34 48 56 - 27
3. Unia Tarnów 34 45 63 - 33
4. Wawel Kraków 34 43 46 - 33
5. Kamax Kańczuga 34 40 46 - 35
6. Zelmer Rzeszów 34 36 48 - 29
7. Tarnovia Tarnów 34 36 42 - 38
8. Sandecja Nowy Sącz 34 35 36 - 40
9. Czuwaj Przemyśl 34 33 40 - 34
10. Kabel Kraków 34 33 32 - 31
11. Garbarnia Kraków 34 32 42 - 39
12. Czarni Jasło 34 32 37 - 42
13. Pogoń Leżańsk 34 31 27 - 40
14. JKS Jarosław 34 27 27 - 37
15. Izolator Boguchwała 34 24 30 - 58
16. Stal Sanok 34 23 28 - 42
17. Stal II Mielec 34 23 36 - 70
18. Glinik Gorlice 34 20 33 - 68

Żródło; "Tempo" z dnia 28.06.1993 rok

Na walnym zebraniu w dniu 6.09.1994 roku nowym prezesem klubu został wybrany Tadeusz Rojkowski, wiceprezesami Adam Kozak i Andrzej Czajka, a w składzie zarządu działali Julian Jankisz, Andrzej Bialik, Kazimierz Kosiba, Marian Kulig. Pierwszy zespół występował w IV lidze, drugi zespół w klasie okręgowej, zespół juniorów w klasie okręgowej, zespół tramkarzy starszych i trampkarzy w klasie "R" .

W dniu 17 lutego 1995 roku redakcja "Nowe Podkarpacie" wspólnie z Wojewódzką Komisją Polskiego Komitetu Olimpijskiego w plebiscycie na najlepszą "10 sportowców" - przyznała dla Edwarda Nazgowicza honorowy tytuł "Trenera Wychowawcy Młodzieży".

W dniu 18 marca 1998 roku na Walnym Zebraniu prezesem klubu zostaje wybrany Tadeusz Baniak, wiceprezesami Roman Stygar i Antoni Wanat. Członkami Zarządu: Krzysztof Głąb, Tadeusz Krygowski, Andrzej Marek, Jacek Owiński. Pierwszy zespół nadal występuje w IV lidze.

W sezonie 1998/99 kadrę szkoleniową klubu stanowili: Anatol Nowosielski, Ryszard Skuba, Aleksander Karamon, Antoni Wanat, Ryszard Żuławski, Piotr Samborski, Ryszard Tuleja, Edward Nazgowicz.

Pierwsza drużyna seniorów występowała w IV lidze w składzie: Andrzej Uchman, Wojciech Cichoń, Tomasz Gogosz, Miłosz Gunia, Grzegorz Kowalski, Grzegorz Semla, Jan Stukus, Ryszard Skuba, Dariusz Czech, Marcin Dąbrowski, Wojciech Janas, Andrzej Juszczyk, Robert Kędra, Grzegorz Kosiba, Dariusz Leśniak, Rafał Niedziałkowski, Marek Nowosielski, Tomasz Pykosz, Andrzej Semla.

W okresie istnienia klubu sportowego "Czarni" Jasło pierwsza drużyna sekcji piłki nożnej uczestniczyła w rozgrywkach różnych klas prowadzonych przez OZPN Kraków, Rzeszów i Krosno.

Największym osiągnięciem sekcji było uczestnictwo w III lidzie , gdzie drużyna występowała łącznie przez 21 sezonów.

Krośnieński Klub Sportowy "Karpaty" Krosno

W 1979 roku, pomimo że drużyna "Karpat" zajmowała V pozycję w IV grupie klasy "M", bardzo głośno było o piłkarzach z Krosna. W rozgrywkach Pucharu Polski na szczeblu centralnym zespół z Krosna spisuje się wręcz rewelacyjnie. W rozgrywkach tych piłkarze z Krosna mają już na swym rozkładzie : "Stal" Nową Dębę 4:0, "Resovię" 1:0, "Stal" Stalową Wolę 1:0 i "Odrę" Opole 2:0. Bramki z "Odrą" strzelili: Krysiński i Maciaszek. Trenerem "Odry" w tym okresie był Antoni Piechniczek - późniejszy trener kadry - a "Odra" po rundzie jesiennej była liderem I ligi. Drużynę "Karpat" prowadzili ternerzy Leon Wolny i Wojciech Hejnar.

W kolejnej rundzie Pucharu Polski zespół natrafił na pierwszoligowy "Lech" Poznań i przegrał pojdynek 1:2, drużynę, w tym meczu prowadził Bronisław Niżnik. Drużyna z "Lechem" Poznań wystąpiła w składzie: Brągiel, Inger, Baran, Eustachiewicz, Trojnacki, Krysik, Jasłowski, Biały, Adamowicz, Maciaszek. Honorowego gola dla "Karpat" zdobył Tadeusz Krysiński.

Piłkarze "Karpat" w sezonie 1980/81 uczestniczyli w rozgrywkach III ligi i na zakończenie rozgrywek zajęli III miejsce i tym samym młodej drużynie "Karpat" nie udało się awansować do II ligi.

Tabela Nr 66. III liga, koniec sezonu 1980/81, czołówka tabeli.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Stosunek punktów Stosunek bramek
1. BKS Bielsko-Biała 43 - 13 61 - 29
2. Avia Świdnik 41 - 15 49 - 17
3. Karpaty Krosno 33 - 23 26 - 15
4. Korona Kielce 31 - 25 37 - 27
5. Siarka Tarnobrzeg 30 - 26 27 - 25

Żródło: Powstanie i historia klubu "Karpaty" Krosno, Mariusz Kuszaj.

W okresie tym, pierwszym trenerem zespołu był Michał Królikowski, a drugim Adam Matelowski, kierownikiem sekcji Edward Nitka, kierownikiem drużyny Ryszard Gierlasiński.

Skład zespołu stanowili: bramkarze; B. Brągiel, A. Słomka, J. Tworek, obrońcy; Z. Inger, B. Baran, Zb. Krzywda, St. Rozenbajger, J. Eustachiewicz, M. Bęben, rozgrywający i napastnicy; A. Bogacz, A. Urbanek, W. Mendelowski, J. Potasiewicz, J. Jasłowski, M. Wróbel, M. Kochan, J. Urbanek, A. Biały, M. Skok, A. Słowik.

W podsumowaniu dokonanym przez gazetę "Nowiny" najlepsi piłkarze "Karpat" za cały sezon 1980/81 to: 1/ B. Brągiel - 92 pkt, 2/ B. Baran - 79 pkt, 3/ J. Urbanek -77,5 pkt, 4/ Z. Inger -74,5, 5/ J. Potasiewicz -63,5 pkt, 6/ M. Kochan-62 pkt, 7/ A. Biały-60 pkt, 8/ Z. Krzywda- 52.5 pkt. 9/ A. Urbanek - 52 pkt, 10/ M. Bęben - 50-5 pkt.

Na wiosnę 1987 roku, na kolejnym walnym zebraniu sprawozdawczo-wyborczym, nowym prezesem klubu został doktor Wacław Wulf. Po roku jego rządów, w 1988 roku trzy sekcje klubu zanotowały awanse. Do ekstraklasy awansowali tenisiści stołowi, a do drugiej ligi siatkarze i piłkarze, prowadzeni przez Bronisława Niżnika i Jacka Jasłowskiego.

Tabela Nr 67 . III liga, koniec sezonu 1987/88

Lp Nazwa drużyny - klubu Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Karpaty Krosno 39 35 - 14
2. Garbarnia Kraków 38 29 - 14
3. Tarnovia Tarnów 31 36 - 25
4. Izolator Boguchwała 31 33 - 24
5. Cracovia Kraków 30 27 - 23
6. Zelmer Rzeszów 28 28 - 25
7. Stal II Mielec 28 23 - 20
8. Unia Tarnów 28 25 - 23
9. Igloopol Dębica 27 34 - 18
10. Sandecja Nowy Sącz 26 25 - 22
11. Unia N. Sarzyna 23 20 - 24
12. Glinik Gorlice 17 18 - 30
13. Czuwaj Przemyśl 15 13 - 30
14. Dalin Myślenice 3 14 - 52

"Nowiny Rzeszowskie" tak pisały o tym awansie:" Na ten dzień sportowe Krosno czekało blisko ćwierć wieku. Pożegnanie piłkarskiej wiosny w stolicy Podkarpacia zbiegło się bowiem z powitaniem piłkarzy "Karpat" w II lidze. Wrócili oni do tej klasy po 24 - letniej kwarantannie. Nietrudno wyobrazić sobie jaka radość panowała na stadionie krośnieńskim po ostatnim gwizdku sędziego, kończącym zwycięski dla gospodarzy pojedynek z "Izolatorem".

Wielka feta rozpoczęła się zresztą przed meczem. Była orkiestra górnicza w strojach galowych, kapela ludowa "Stachy", transparenty i chóralne śpiewy. Po meczu czterotysięczna widownia zgotowała świeżo upieczonym drugoligowcom i ich szkoleniowcom gorące owacje. Nie odbyło się bez tradycyjnego "sto lat", sztucznych ogni oraz gratulacji miejscowych władz sportowych."

Inne gazety regionalne również w radosnym nastroju relacjonowały ten mecz;

"To trzeba było przeżyć. Blisko 4-tysięczna widownia wprost szalała z radości, kiedy gwizdek sędziego oznajmił koniec meczu "Karpaty"-"Izolator" Boguchwała, wygranego przez nasz zespół 2:0. Zwycięstwo to oznaczało równocześnie awans krośnieńskich piłkarzy do II ligi państwowej.

Rozszalały tłum kibiców ruszył na boisko, aby za moment wynieść w górę, na swych ramionach bohaterów tego wyczynu - piłkarzy, szkoleniowców i działaczy... Trwały rytualne obrzędy, tradycyjnie towarzyszące tego typu uroczystościom, pięknym i autentycznym, choć ich nikt nie reżyserował. Płonął kapelusz prezesa, kurtka trenera. Za chwilę kolejna atrakcja - przy dzwiękach kapeli "Stachy" runda honorowa w wykonaniu II-ligowców i znów gromkie "sto lat" i "dziękujemy". Strzeliły w niebo rakiety, a szaleni kibice dokonali na piłkarzach zbiorowego strip-teasu, zdzierając z nich koszulki i spodenki. Na drugi dzień magazynier klubowy obliczył straty awansu, nie wkalkulowane wcześniej w tę imprezę: 15 koszulek, 14 spodenek, 4 pary getrów i 1 para butów. Ale nikt tego w takim dniu nie żałował. To wszystko trzeba było jednak zobaczyć i przeżyć. Jednym z tych, którzy nie skrywali łez radości był Adam Matelowski, jeden z największych piłkarzy w historii krosnieńskiego futbolu. To on w 1957 roku u boku Tadzia Dziudzia - ówczesnego kapitana "Legii" Krosno, wprowadził tę drużynę w szeregi II-ligowców. Dziś powiedział w rozmowie - 24 lata trzeba było czekać, aby krosnieńska drużyna znów dostąpiła zaszczytu gry w II lidze. To dla mnie ogromne przeżycie. Przeczuwałem ten awans, gdyż ostatnie 2 lata wniosły innego ducha do tego klubu, dobrali się ludzie całym sercem oddani pasji działania w sporcie. To musiało przynieść owoce. Pyta pan, czy - moim zdaniem- poradzimy sobie w II ligowym towarzystwie? Oczywiście. Należy jednak wyzbyć się kompleksu prowincji. Pamiętam, jak w 1957 roku w pierwszym meczu w II lidze , rozegranym przez nas w Radlinie, tamtejszy "Górnik" z Hubertem Kostką i Stanisławem Oślizło rozniósł nas 8:0. Ale już tydzień potem my z kolei ostro skarciliśmy "Garbarnię", wygrywając 6:0. W tamtych czasach prasa pisała o nas różnie: "Beniaminek na słomianych nogach", "Murarze z Krosna" - to tylko niektóre tytuły z gazet, ale co by nie pisali, przez siedem lat - graliśmy w II lidze, mając za przeciwników m.in. takie zespoły jak "Szombierki" Bytom, Śląsk" Wrocław, czy "Gwardię" Warszawa".

Ten historyczny sukces drużyna i klub osiągnął w składzie: prezes klub dr. Wacław Wulf, wiceprezes d/s organizacyjnych Stefan Przybylski, kierownictwo sekcji piłki nożnej Wiesław Panter, Adam Kozubal, Zygmunt Owoc, trenerzy Bronisław Niżnik, Jacek Jasłowski oraz zawodnicy; bramkarze: Bogusław Brągiel, Jacek Młocek; obrońcy Piotr Młocek, Mieczysław Tomkiewicz, Bogusław Młocek, Wojciech Bęben, Bogusław Raś, Artur Dembiczak, pomocnicy; Andrzej Urbanek (kapitan drużyny), Mariusz Bęben, Bronisław Augustyn, Stanisław Kubal, Paweł Kasprzyk, Artur Ząbek, Andrzej Mazur, napastnicy; Witold Winiarski, Andrzej Wiśniewski, Ireneusz Kosiek, Artur Tomaszewski, Mariusz Mikulski, Artur Krowicki, Piotr Zajdel.

W rozgrywkach o Puchar Polski na szczeblu centralnym, w dniu 3 sierpnia 1988 roku w Krośnie, doszło do ciekawego pojedynku, w którym spotkali się dwaj beniaminkowie. Pierwszoligowa "Stal" Mielec i drugoligowe "Karpaty pokazały piłkę nożną na dobrym poziomie i po ciekawym meczu doszło do niespodzianki, "Karpaty" po bramkach M. Tomkiewicza (26 min) i A. Dembiczaka(86 min) pokanały "Stal" 2:1. W kolejnej rundzie "Karpaty" przegrały 1:3 z "Hutnikiem" Kraków.

W inauguracyjnym meczu w II lidze na własnym boisku "Karpaty" zremisowały ze "Stalą" Stalowa Wola 2:2, po bramkach zdobytych przez Tomkiewicza i Stopyrę.

W następnych meczach "Karparty" grały ze zmiennym szczęściem i po rundzie jesiennej zajęły 12 miejsce, zdobywając 11 punktów, przy stosunku bramek 13:22.

Nie najlepiej szczęściło się drużynie na wiosnę i w wyniku reorganizacji rozgrywek, II ligę opuściło 6 drużyn z grupy II, w tym również - po rocznym pobycie - "Karpaty" Krosno. Statystyka rocznego pobytu "Karpat" w II lidze to: 30 spotkań; 7 zwycięstw, 9 remisów, 14 porażek, 22 punkty, 20:36 bramki.

Tabela Nr 68. II liga, koniec sezonu 1988/89, końcówka tabeli.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Zdobyte punkty
10. Lechia Gdańsk 29
11. Stomil Olsztyn 25
12. Karpaty Krosno 22
13. Avia Świdnik 21
14. Broń Radom 16
15. Górnik Łęczna 15
16. Boruta Zgierz 10

Źródło: j.w.

Po spadku do III ligi, głównym zamierzeniem władz klubu, był powrót do grona II-ligowców. Na zakończenie rozgrywek w II lidze, z prowadzenia zespołu zrezygnował Bronisław Niżnik, a z drużyny odszedł Witold Winiarski. W ostatniej chwili przed rozgrywkami pracę trenera w klubie podjął Marian Kosiński, trener II klasy państwowej, były zawodnik Stali Mielec.

W sezonie 1989/90 w III lidze "Karpaty" walczyły o czołową lokatę premiowaną awansem do II ligi . Zamierzenie to jednak nie udało się, drużyna zajęła ostatecznie III miejsce.

Tabela Nr 69. III liga, koniec sezonu 1989/90, czołówka tabeli.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Korona Kielce 60 63 - 18
2. Radomiak Radom 58 60 - 29
3. Karpaty Krosno 55 48 - 25
4. Błękitni Kielce 52 55 - 40
5. Wisła Puławy 48 50 - 41
6. Hetman Zamość 45 52 - 37
7. Unia Tarnów 44 58 - 42

Żródło; j.w.

Przed rozpoczęciem rundy rewanżowej sezonu 1989/90 podjęta została decyzja o wyodrębnieniu sekcji piłki nożnej ze struktury klubu. Oznaczało to w praktyce-jak zapewniali pełnomocnik zarządu klubu d/s utworzenia autonomicznej sekcji Zygmunt Owoc i prezes Krośnieńskiego Towarzystwa Sympatyków Piłki Nożnej Jerzy Kurzyna-samodzielność wszelkich decyzji dotyczących piłki nożnej, a także pełną samodzielność finansową. Sekcja piłki nożnej oprócz środków otrzymywanych z zakładów pracy w ramach podpisanych umów reklamowych, sama gromadziła finanse z prowadzonej działalności gospodarczej, w postaci grupy remontowo-budowlanej i sklepu wielobranżowego.

Stan osobowy samodzielnej sekcji piłki nożnej "Karpat" w listopadzie 1990 roku wynosił 136 zawodników, z czego I drużyna - 21, drużyna juniorów - 38, drużyna trampkarzy - 47, drużyna orlików - 30.

Zajęcia prowadzili trenerzy: Jacek Jasłowski, Bogusław Brągiel, Wiesław Janik, Jan Eustachiewicz, Adam Słowik, Adam Matelowski, Stanisław Augustyn.

Do czołowych działaczy społeczych sekcji należeli: Adam Olszewski, Józef Przybyła, Władysław Kozubal, Zygmunt Frączek, Janusz Musiał, Adam Zajdel, Ireneusz Rysz, Józef Wojtowicz i inni.

W połowie lipca 1990 roku, z klubem rozstał się przechodzący na emeryturę urzędujący wiceprezes Stefan Przybylski, a jego miejsce od 1 lipca zajął Jerzy Czyżewski, który został równocześnie dyrektorem klubu. Miało być lepiej, ale rzeczywistość okazała się inna. Pan Czyżewski z klubu odszed w dniu 31 sierpnia 1991 roku .

Na jesieni 1991 roku odbyło się kolejne Walne Zebranie Klubu na którym wybrano nowy Zarząd w składzie: Wacław Wulf - prezes, Wojciech Hejnar - wiceprezes d/s sportowych, Wacław Katan - dyrektor Klubu i członkowie Zarządu: Bronisław Baran, Wojciech Gonet, Adam Kozubal, Mieczysław Lipiński, Stefan Przybylski i Zbigniew Sobolewski.

Nowowybrany Zarząd przyjął klub z 600 milionowym (60 tys.) zadłużeniem i stanął przed dylematem, ogłosić upadłość klubu czy próbować go ratować. Zarząd klubu zdecydował się podpisać - w tak niekorzystnej sytuacji - umowę sponsorską ze współwłaścicielem firmy "Alexpol" Zbigniewem Zarębskim, który przejął sekcję piłki nożnej, w sumie 6 drużyn.

Od 10 stycznia 1992 roku w Krośnieńskim Klubie Sportowym "Karpaty" funkcjonuje Autonomiczna Sekcja Piłki Nożnej. Po podpisaniu umowy Pan Zarębski powiedział "Mieszkam w Krośnie już ponad dziesięć lat. Tu się ożeniłem. Tu prowadzę interesy. Mogę powiedzieć, że wrosłem w Krosno. Mimo, że się tutaj nie urodziłem, czuję się Krośnianinem. Chciałbym, żeby Krosno, zwłaszcza w perspektywie nowego podziału administracyjnego zaistniało na mapie Polski. Bo obecnie, będąc często w różnych regionach kraju, przekonałem się, że Krosno nie jest znane. Dobra drużyna piłkarska, to z pewnością dobra reklama dla miasta. Dlatego chcę sponsorować futbol w "Karpatach". Moim celem jest awans piłkarzy do II ligi ".

Kierownikiem sekcji został Jerzy Kozubal, który odpowiadał za całość spraw organizacyjnych i sprawne działanie sekcji. Zamierzenia sekcji, to oczywiście awans do II ligi.

Po rundzie jesiennej sezonu 1991/92 "Karpaty" zajmowały III miejsce ze stratą 4 punktów do liderującej "Uni" Tarnów. Na wiosnę punktem zwrotnym, był bezpośredni pojedynek z "Unią" Tarnów w Tarnowie zakończony zwycięstwem "Karpat" 3:0.

Po zwycięstwie, w przedostatnim meczu z JKS, wyjazd do Boguchwały miał charakter prestiżowy, podtrzymać dobra passę i nie stracić punktu, i tak też się stało. Karpaty wygrały 3:0 i 21 czerwca 1992 roku po raz czwarty, II liga zawitała do Krosna.

Twórcy tego awansu to: prezes Autonomicznej Sekcji Piłki Nożnej - Zbigniew Zarębski, kierownik sekcji - Adam Kozubal, trenerzy - Jacek Jasłowski i Jan Eustachiewicz, masażysta - Adam Pernal, lekarz - Waldemar Płutniak oraz zawodnicy: Bogusław Brągiel, Mariusz Filar, Wojciech Cwynar, Jan Dembiczak, Artur Dembiczak, Wojciech Bęben, Piotr Młocek, Mieczysław Tomkiewicz, Robert Gorzylnik, Jacek Zajdel, Ryszard Kwolek, Krzysztof Strzelec, Wasilij Mokan, Mariusz Bęben,Władimir Zinicz, Aleksiej Szczerbakow, Ireneusz Kosiek, Artur Ząbek, Robert Mastaj, Tomasz Staroń.
Tabela Nr 70. III liga. Koniec sezonu 1991/92

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Karpaty Krosno 28 46 55 - 13
2. Unia Tarnów 28 41 75 - 30
3. Zelmer Rzeszów 28 38 46 - 26
4. Stal Sanok 28 33 49 - 31
5. Garbarnia Kraków 28 32 38 - 32
6. Wawel Kraków 28 28 33 - 33
7. Czarni Jasło 28 26 28 - 33
8. JKS Jarosław 28 26 31 - 36
9. Czuwaj Przemyśl 28 25 27 - 36
10. Okocimski Brzesko 28 25 37 - 39
11. Izolator Boguchwała 28 24 32 - 51
12. Stal II Mielec 28 24 37 - 50
13. Glinik Gorlice 28 23 32 - 44
14. Tarnovia Tarnów 28 18 18 - 44
15 Świt Krzeszowice 28 11 18 - 58

Źródło: j.w.

Jeden z twórców awansu do II ligi, trener krośnieńskich "Karpat" Jacek Jasłowski powiedział między innymi: "Jednym z kluczy do sukcesu było pokonanie najgroźniejszego rywala na jego boisku. Możliwości takiej nie wykluczałem, tym bardziej, że zanim doszło do tego arcyważnego pojedynku, wiodło się nam bardzo dobrze. W sześciu kolejnych meczach nie straciliśmy nie tylko żadnego punktu, ale nawet ani jednej bramki. W możliwości naszego zwycięstwa uwierzyli także nasi kibice, którzy siedmioma autokarami wybrali się do Tarnowa. Boiskowa rzeczywistość przeszła najskrytsze marzenia. Nasz zespół grając niezwykle skoncentrowanie i dając z siebie wszystko znokautował "Unię" w Tarnowie 3:0, doprowadzając do rozpaczy miejscowych kibiców.... Nie mam wątpliwości, że ogromny wpływ na nasz sukces sportowy miała atmosfera, jaka wytworzyła się dzięki prezesowi Zarębskiemu oraz dyrektorowi Kozubalowi. Swoją zasługę mają też nasi kibice, którzy nigdy w nas nie wątpili i dopingowali do dobrej gry".

W dniu 9 września 1992 roku rozpoczęły się rozgrywki II ligi sezonu 1992/93. W pierwszym meczu "Karpaty" pokonały na swoim boisku "Chemika" Bydgoszcz 4:1 (bramki - Kawecki 2, Mokan 1, samobójcza 1). W kolejnych spotkaniach Krośnianie uzyskali następujące wyniki: z "Petrochemią" Płock 1:0 (Kawecki), z "Motorem" Lublin w Krośnie 0:0, ze "Stalą" w Stalowej Woli 1:0 (Ząbek), z "Koroną" Kielce u siebie 7:0 (Ząbek 3, Szczerbakow 2, A. Dembiczak, 1, Strzelec 1), z "Polonią" w Warszawie 0:0, z "Avią" Świdnik w Krośnie 1:0 (Kawecki), ze "Stalą" w Rzeszowie 1:0 (Ząbek) , ze "Stomilem" Olsztyn u siebie 2:0 ( Kawecki, Szczerbakow ), z "Wisłoką" Dębica 2:0 (Kawecki, Mokan). Następnie pokonali w Krośnie "Borutę" Zgierz 5:1 (Kawecki 2, Zinicz, Mokan, Ząbek ).

W spotkaniu z "Górnikiem" w Koninie "Karpaty" pokonały trudną przeszkodę wygrywając 3:2 (Łapczyński 2, Kawecki). W następnym meczu Krośnianie zmierzyli się u siebie z "Błękitnymi" Kielce remisując 0:0, natomiast w spotkaniu ze stołecznym "Hutnikiem" doznali sromotnej porażki 0:5, oraz zremisowali 0:0 u siebie z "Hetmanem" Zamość. W przedostatnim meczu rundy jesiennej "Karpaty" - wywiozły z Rzeszowa w meczu z "Resovią" remis 0:0,a w ostanim meczu pokonały przed własną publicznością GKS Bełchatów 4:0 (Ząbek 2, Zinicz, Kawecki) Na zakończenie rundy jesiennej "Karpaty" liderowały w II lidze.

W dniu 21 października 1992 roku w Krośnie odbyło się wielkie piłkarskie święto, na które czekało całe sportowe Podkarpacie. W 1/16 finału Pucharu Polski los przydzielił krośnieńskim "Karpatom" renomowany zespół I ligi "Legię" Warszawę.

Po meczu "Nowiny" tak relacjonowały to spotkanie " Już na trzy godziny przed rozpoczęciem spotkania kameralny stadion wypełniony był po brzegi, do Krosna dotarła też garstka kibiców "Legii", na których od godziny 4 rano czekały wzmożone siły policji i grupa antyterorystyczna. Nietypowe było też rozpoczęcie meczu. Zawodnicy obu drużyn wybiegli na murawę w kolejności numerów noszonych na koszulkach rzucając publiczności piłki. Na środku boiska witała piłkarzy Miss Polonia 92 - Ewa Wachowicz. Stadion oszalał już w trzeciej minucie. Po pierwszej akcji gospodarzy Mokan zagrał do Zinicza, który w dziecinny sposób wymanewrował Zielińskiego i strzałem z narożnika pola karnego nie dał szans Robakiewiczowi. Legia odpowiedziała trzema groźnymi strzałami Kowalczyka (11-ta, 16-ta i 20-ta minuta). Dwa pierwsze obronił w wielkim stylu Sejud. W dwudziestej drugiej minucie po strzale Łapczyńskiego piłka trafiła w słupek, a z dobitką nie zdążył Mokan. "Legia" zdobyła wyrównanie w dwudziestej siódmej minucie po strzale Śliwowskiego. Piłka odbiła się od pleców jednego z obrońców Karpat i wpadła lobem do bramki nad zdezorientowanym Sejudem. Przewaga gości w tym okresie gry przyniosła im drugą bramkę w czterdziestej minucie. Idealnie zagraną przez Śliwowskiego piłkę przejął na polu karnym Kowalczyk; stojąc tyłem do bramki wykonał półobrót i strzelił nie do obrony. Pełne weryfikowanie umiejętności krośnieńskich piłkarzy odbyło się po przerwie. Utrata trzeciej bramki (w 56-tej minucie Leszek Pisz) załamała gospodarzy, ale jednak w końcówce poderwali się oni do ataku. W 76 minucie Łapczyński nie wykorzystał sytuacji sam na sam z Robakiewiczem, a w 88 minucie po strzale Kaweckiego - Zieliński wybił piłkę z pustej bramki. "Karpaty" wystąpiły w składzie: A. Sejud, A. Dembiczak, J. Dembiczak, P. Młocek, M. Błażej, W. Mokan, K. Strzelec, R. Gruszecki, J. Łapczyński, B. Kawecki, W. Zinicz (od 70 min. Szczerbakow").

W niedzielę 8 listopada 1992 roku w godzinach popołudniowych Prokuratura Rejonowa w Krośnie zastosowała środek zapobiegawczy w postaci aresztu tymczasowego w stosunku do prezesa Sekcji Krośnieńskich "Karpat" Zbigniewa Zarębskiego. Postawiono zarzut to wyłudzenie wysokich kwot pieniężnych. Po aresztowaniu prezesa Zbigniewa Zarębskiego, sytuacja sekcji piłki nożnej - lidera II ligi - skomplikowała się wyjątkowo.

Od 1 stycznia 1993 roku nowym opiekunem "Karpat" - po udzieleniu pełnomocnictwa przez Zbigniewa Zarębskiego - został Jan Pitera. W lutym na stanowisku trenera "Karpat" zatrudniono Tomasza Orłowskiego z Rzeszowa, a pełnienie funkcji dyrektora powierzono Mariuszowi Bębenowi.

Z dniem 22 marca została rozwiązana umowa KKS "Karpaty" z dotychczasowym prezesem ASPN, Zbigniewem Zarębskim, jednocześnie likwidacji uległa autonomia sekcji piłki nożnej. W związku z zaistniałą sytuacją "Kurier Podkarpacki" przeprowadził wywiad z prezesem Krośnieńskiego Klubu Sportowego "Karpaty" dr. Wacławem Wulfem, który złożył wyjaśnienia dotyczącego stanu rzeczy (..) Pełniący od 1 stycznia br. funkcję pełnomocnika prezesa Zarębskiego - Jan Pitera, na posiedzeniu Zarządu klubu złożył formalną rezygnację z tej roli. Przedłużenie się okresu obowiązywania umowy z byłym prezesem ASPN wynikało z formuły czysto prawnej. Mianowicie, wiązało się to ściśle z przejęciem przez klub aktywów i pasywów sekcji. W tym miejscu chciałbym wyjaśnić, że zobowiązania ciążące na sekcji piłkarskiej oscylują w granicach 1 miliarda złotych. (...) Zarząd klubu w obliczu bardzo trudnej sytuacji finansowej, mając na względzie konieczność utrzymania dotychczasowego dorobku i pozycji drużyny piłkarskiej w II ligowych rozgrywkach, na swym kolejnym posiedzeniu , 1 kwietnia br, przyjął ofertę jednego z mieszkańców Krosna, sympatyka sportu, a zwłaszcza piłki nożnej - Bogusława Bogdana, który zobowiązał się zapewnić środki pozwalające na udział naszych fubolistów w II-ligowej batali do końca wiosennej rundy i skuteczną walkę o awans do ekstraklasy. Nowy sponsor, mocą uchwały zarządu, otrzymał "legitymację" do kierowania sekcją piłki nożnej, która przestała funkcjonować na zasadzie autonomii, i pełnił będzie funkcję jej menedżera. Obie strony przedstawiły swoje warunki dotyczące przejrzystych zasad współdziałania i ma dojść do podpisania wewnętrznego porozumienia określającego reguły współpracy. Pragnę nadmienić, że sekcja piłki nożnej będzie jednostką samofinansującą...".

W dniu 6 marca 1993 roku rozpoczęła się rewanżowa runda spotkań w II lidze. W pierwszym swym spotkaniu "Karpaty" Krosno zostały pokonane w Bydgoszczy przez miejscowy "Chemik" 1:0. W premierowym meczu na własnym boisku zaledwie zremisowały z płocką "Petrochemią" 1:1 (Ząbek). Również w następnych meczach "Karpaty" grały ze zmiennym szczęściem. W meczu z "Motorem" w Lublinie osiągnęli remis 1:1 (Zinicz), a następnie stracili jeden punkt w Kielcach, remisując z tamtejszą "Koroną" 0:0. Bezbramkowym remisem zakończył się również mecz z "Polonią" Warszawa w Krośnie. Drużyna gości była wówczas liderem grupy drugiej II ligi. Tak więc remis był w tym wypadku sukcesem krośnieńskich piłkarzy. Najważniejszy mecz tej rundy odbył się 14 kwietnia na stadionie w Krośnie ze "Stalą" Stalowa Wola. Niestety, zwycięsko z tej potyczki wyszli goście, którzy po bramce Mścisza w 9-tej minucie pokonali "Karpaty" 1:0. W następnych meczach krośnieńscy piłkarze osiągnęli następujące wyniki: z "Avią" w Świdniku 0:0, ze "Stalą" Rzeszów w Krośnie 1:0 (bramkę w 89 minucie zdobył Kawecki).

Po meczu tym do dymisji podał się trener "Karpat" Tomasz Orłowski, zastąpił go Bronisław Niżnik. W pierwszym swym występie pod wodzą nowego trenera "Karpaty" odniosły duży sukces pokonując w Olsztynie "Stomil" 1:0 (Ząbek w 76 minucie), następnie zremisowali u siebie 0:0 z "Wisłoką" Dębica i nieoczekiwanie przegrali w Zgierzu z "Borutą" 0:1, oraz przegrali u siebie bardzo istotny mecz z "Górnikiem" Konin 2:3 (Ząbek, Kawecki), zremisowali następnie 0:0, w Kielcach z "Błękitnymi" i w Krośnie z "Hutnikiem" Warszawa. Mimo, że w ostatnich trzech meczach rundy wiosennej podopieczni Bronisława Niżnika odnieśli zwycięstwa; z "Hetmanem" w Zamościu 2:1 (J. Zajdel, Kawecki), z "Resovią" Rzeszów w Krośnie 1:0 ( J. Zajdel) i w Bełchatowie z "GKS" 1:0 (M. Błażej), nie zdołali zdystansować już "Poloni" Warszawa i "Stali" Stalowa Wola, które to drużyny awansowały do ekstraklasy.

Po zakończeniu rozgrywek II ligi sezonu 1992/93 oceny gry krośnieńskich piłkarzy dokonały ogólnopolskie gazety sportowe; "Przegląd Sportowy" tak pisał o "Karpatach"; "Zespół miał wyraźnie dwa oblicza, po rundzie jesiennej prowadził, a wiosną grał zdecydowanie słabiej, choć do końca liczył się w walce o awans. Skąd wynikły dwa oblicza? Ze zmiany organizacyjnej w klubie. Odszedł sponsor i natychmiast odbiło się to na postawie zespołu. "Karpaty" były mimo wszystko ciekawym zespołem, mającym dwóch bardzo interesujących zawodników - Bogusława Kaweckiego i Artura Ząbka. Bramki dla "Karpat" w II lidze zdobyli: Kawecki - 14, Ząbek - 11, Mokan - 3, Szczerbakow - 3, Zinicz - 3, Łapczyński - 2, Zajdel - 2, Błażej - 1, Dembiczak -1, Strzelec - 1".

Katowicki "Sport" pisał "Prawdziwą rewelacją od początku rozgrywek były "Karpaty". Występując w roli beniaminka Krośnianie na półmetku rozgrywek byli liderem tabeli. Wówczas okazało się, że został aresztowany prezes ASPN - Zbigniew Zarębski, który premiował zawodników z kredytów zaciągnaych w Łódzkim Banku Rozwoju. Aresztowanie sponsora z pewnością odbiło się na poczynaniach piłkarzy, zatracili oni skuteczność i chyba zaprzepaścili życiową szansę".

Tabela Nr 71. II liga, tabela końcowa, drugiej grupy.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Polonia Warszawa 34 48 45 - 23
2. Stal Stalowa Wola 34 44 46 - 29
3. Motor Lublin 34 43 37 - 20
4. Karpaty Krosno 34 42 41 - 21
5. Stomil Olsztyn 34 41 54 - 38
6. Hutnik Warszawa 34 38 43 - 30
7. GKS Bełchatów 34 37 38 - 30
8. Avia Świdnik 34 33 29 - 32
9. Błękitni Kielce 34 33 30 - 36
10. Stal Rzeszów 34 32 31 - 35
11. Hetman Zamość 34 32 37 - 42
12. Wisłoka Dębica 34 32 32 - 40
13. Petrochemia Płock 34 31 40 - 36
14. Resovia Rzeszów 34 31 27 - 43
15. Boruta Zgierz 34 29 41 - 44
16. Górnik Konin 34 29 31 - 40
17. Chemik Bydgoszcz 34 23 39 - 59
18. Korona Kielce 34 14 14 - 57

Źródło: j.w.

Tak więc obiecujący sezon piłkarski 1992/93 zakończył się w Krośnie bez oczekiwanych sukcesów pierwszej drużyny "Karpat". Również rezerwa "Karpat" spisała się poniżej oczekiwań, zajmując w klasie regionalnej miejsce w środku tabeli. Natomiast juniorzy starsi "Karpat" zajęli w grupie rzeszowskiej klasy regionalnej czwarte, a juniorzy młodsi piąte miejsce.

Tabela Nr 72. Klasa regionalna, , juniorzy starsi i młodsi, koniec sezonu 1993/92.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Zdobyte punkty Stosunek bramek

Juniorzy starsi
1. Stal Mielec 42 84 - 8
2. Stal Sanok 35 70 - 17
3. Unia Nowa Sarzyna 26 32 - 27
4. Karpaty Krosno 26 32 - 33
5. Stal Rzeszów 25 39 - 23
6. Resovia Rzeszów 24 36 - 31
7. Czuwaj Przemyśl 23 35 - 32
8. Technik Ropczyce 20 34 - 27
9. Zelmer Rzeszów 14 17 - 47
10. Polonia Przemyśl 14 25 - 51
11. Orzeł Przeworsk 10 16 - 57
12. Sanovia Lesko 5 17 - 74

Juniorzy młodsi
1. Stal Mielec 34 86 - 8
2. Stal Rzeszów 25 54 - 27
3. Unia Nowa Sarzyna 25 50 - 25
4. Resovia Rzeszów 22 44 - 39
5. Karpaty Krosno 21 31 - 21
6. Stal Sanok 19 41 - 22
7. Polonia Przemyśl 13 21 - 39
8. Orzeł Przeworsk 10 30 - 43
9. Technik Ropczyce 5 9 - 66
10. Sanovia Lesko 4 14 - 90

Źródło; j.w.

Kolejny sezon 1993/94 był dla piłkarzy już całkiem nie udany, wiązało się to m. in. z tzw. aferą sponsora. Zespół pozbawiony zastrzyku finansowego zakończył rundę jesienną sezonu 1993/94 na 16 miejscu w tabeli II grupy II ligi, która liczyła 18 drużyn. Aby móc utrzymać drużynę zaczęto sprzedawać jej najlepszych zawodników. Po rundzie jesiennej ubyli: A. Sejud i B, Kawecki do Stalowej Woli, J Łapczyński do "Górnika" Konin. Na Ukrainę wrócili Szczerabkow, Mokan i Zinicz. Jednak mimo tych osłabień i powiększających się kłopotów finasowych piłkarze zdołali utrzymać się w II lidze zajmując 13 miejsce z 31 punktami, stosunek bramek 25-42. W ostatnim wyjazdowym meczu z drużyną "Motoru" Lublin przegranym 0:4 drużyna "Karpat" wystąpiła w składzie; Kurdziel, Bęben, Cwynar, Błażej, Gorzynik, Dembiczak, Birówka, Melnyk (Kwolek), Młocek (Staroń), Zajdel, Kosiek , drużynę prowadził trener Bronisław Niżnik .

Krach finansowy Klubu odbił się na grze piłkarzy w kolejnym sezonie 1994/95. Był on ostatnim sezonem występów w II lidze KKS "Karpaty" Krosno. Po rundzie jesiennej zespół zajmował ostatnie 18 miejsce w ligowej tabeli, mając na koncie tylko 2 zwycięstwa i aż 12 porażek, przy stosunku bramek 6 - strzelonych i 30 straconych. Ostatecznie zespół utrzymał, mało zaszczytne, ostatnie miejsce do końca sezonu i wraz z drużynami "Wisłoki" Dębica, "Błękitnych" Kielce i "Radomiaka" Radom został zdegradowany do trzeciej ligi.

Gdy zespół występował na drugoligowych boiskach w swym ostatnim sezonie, z incjatywy działaczy sportowych KKS "Karpaty" doszło do powstania w marcu 1995 roku Miejskiego Klubu Sportowego "Karpaty". Przystąpili oni do działania, gdy upewnili się, że zmiana nazwy ich klubu doprowadzi do likwidacji jego olbrzymiego zadłużenia, które wyszło na jaw po tak zwanej aferze sponsora. Nowy Klub powstał w oparciu o bazę sportową KKS "Karpaty" i rozpoczął swą działalność z zerowym bilansem finasowym.

Występy w III lidze dla młodej krośnieńskiej drużyny piłkarskiej były jednym pasmem niepowodzeń. Pozbawiona doświadczonych zawodników przegrywała prawie każdy mecz. Przedostatnie miejsce w tabeli III ligi w sezonie 1995/96 zepchnęło piłkarzy MKS "Karpaty" Krosno do IV ligi, z której po 2 latach rozgrywek awansowali do III ligi.

Zakładowy Klub Sportowy "Stal" Sanok

W 1976 roku pierwsza drużyna "Stali" trenowana przez Adam Korneckiego w rozgrywkach klasy okręgowej zajęła II miejsce - za "Resovią" - i uzyskała awans do nowoutworzonej klasy międzywojewódzkiej - III ligi. Drużyna awans wywalczyła w składzie: Marian Nowak, Wojciech Jęczkowski, Leonard Pulnar, Kazimierz Laskowski, Stanisław Senuś, Robert Kędra, Adam Doskowski, Emil Drąg, Ryszard Tabor, Jerzy Frączek, Ryszard Pytlowany, Andrzej Łękawski, Andrzej Kokoć, Józef Nowosielski, Roman Bochnak, Bogdan Florek, Bogusław Florczak, Tadeusz Drozd, Władysław Sołtysik, Jerzy Pietrzkiewicz, Stanisław Bończak, Andrzej Lisowski.

Niestety po dwuletnim pobycie w tej klasie rozgrywkowej - III lidze, drużyna spadła do klasy regionalnej.

W sezonie 1981/82 piłkarze "Stali" Sanok ponownie awansują do III ligi. Awans ten drużyna wywalczyła w składzie: Marian Nowak, Andrzej Florek, Marek Samborski, Adam Sabat, Zbigniew Adamski, Emil Drąg, Robert Kędra, Władysław Sołtysik, Jerzy Frączek, Stanisław Senuś, Tadeusz Drozd, Bogdan Ślusarz, Tomasz Pęcak, Jerzy Pietrzkiewicz, Edward Janiec, Witold Biskup, Zbigniew Adamowicz, Andrzej Swiszcz, Ireneusz Krawecki.

Kolejny awans do III ligi w sezonie 1989/90 drużyna "Stali" wywalczyła w składzie: Prezes Klubu Zdzisław Smoliński, trener Marek Biega, kierownik sekcji Stanisław Adryańczyk, asysten trenera Jerzy Pietrzkiewicz oraz zawodnicy: Gruca Dariusz, Sołtysik Bernard, Ząbkiewicz Robert, Lechoszest Roman, Zabłotny Mariusz, Skubisz Ryszard, Hendzel Marek, Sieradzki Janusz, Marud Janusz, Kawecki Bogusław, Olszanicki Roman, Pelczar Jacek, Chęć Stanisław, Wojtyna Piotr, Zięba Jacek, Folcik Jan, Szymański Józef, Gołda Piotr, Pietruszka Jerzy.

W sezonie 1991/92 drużyny piłkarskie seniorów "Stali" Sanok dotrzymywały dzielnie kroku w swoich klasach rozgrywkowych, pierwsza w III lidze i druga w klasie regionalnej. Pierwsza drużyna "Stali" w III lidze z dorobkiem 33 punktów i stosunkiem bramek 49-31 zajmowała 4 miejsce, a druga w klasie regionalnej 8 miejsce.

Tabela Nr 73. Klasa regionalna, koniec sezonu 1991/92.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Pogoń Lubaczów 34 51 82 - 29
2. Spomasz Kańczuga 34 51 58 - 21
3. Unia Tarnów 34 50 65 - 24
4. Stal Łańcut 34 48 59 - 29
5. Dynovia Dynów 34 45 70 -36
6. Motor 34 38 42 - 33
7. Crasnovia 34 37 41 - 36
8. Stal Sanok 34 36 35 - 36
9. Polonia Przemyśl 34 35 48 - 32
10. Bartex Ustrzyki D. 34 32 87 - 42
11. Nafta Jedlicze 34 31 39 -47
12. Kolbuszowianka 34 30 35 - 42
13. Stal II Rzeszów 34 29 56 - 49
14. Resovia Rzeszów 34 24 39 - 73
15. Budowlani Radymno 34 24 28 - 75
16. Lechia Sędziszów 34 21 25 - 51
17. Nafta Jasło 34 21 27 - 68
18. Brzozovia Brzozów 34 9 17 - 80

Źródło: Wycinki prasowe.

W sezonie 1997/1998 drużyna "Stali" Sanok po zakończeniu rozgrywek w III lidze zajęła z dorobkiem 74 punktów i stosunkiem bramek 59-25, pierwsze miejsce w grupie małopolskiej i zgodnie z regulaminem rozgrywała baraże z drużyną "Orlęta" Łuków.

Po, meczu rewanżowym w Sanoku w dniu 28 czerwca 1998 roku, "Super Nowości" z dnia 29.06. pisały "Stal" Sanok w drugiej lidze. Po remisie1-1 w Łukowie sanoccy kibice z dużymi nadziejami oczekiwali rewanżowego spotkania w barażach o wejście do II ligi. Upragniony awans dawało gospodarzom zwycięstwo lub bezbramkowy remis. Gospodarze od pierwszych minut ruszyli do ataku i już w 4 minucie mogli zdobyć bramkę, gdyby strzał Gołdy z 20 metrów nie przeszedł minimalnie nad poprzeczką. ... Druga odsłona tego meczu rozpoczęła się od ataku gości. Fatalnie jednak spudłował Dziewulski. W 66 minucie po dwójkowej akcji Zięby z Pastuszakiem, ten ostatni podał do Korneckiego, a napastnik "Stali" piękną główką z kilku metrów po raz pierwszy pokonał golkipera gości. Niedługo jednak gospodarze cieszyli się prowadzeniem. W 70 minucie Gołda na polu karnym sfaulował Kosmalskiego i sam poszkodowany z rzutu karnego zdobył wyrównującego gola. Miejscowi ponownie mobilizują się i raz po raz przypuszczają ataki na bramkę "Orląt", ale bez powodzenia. Po 90 minutach regulaminowej gry o zwycięstwie ma zadecydować dogrywka. Pierwsza dwójkowa akcja sanoczan Ząbkiewicza i Birówki już w 4 minucie dogrywki przynosi powodzenie. Do wychodzącego na pozycję Pastuszaka po składnej akcji zagrywa Birówka, a napastnik miejscowych z pierwszej piłki strzela z kilku metrów pod poprzeczkę. Tak więc po raz pierwszy w historii Sanok doczekał się piłkarskiej II ligi..."

Wtorkowe - 30.06.1998 rok - "Super Nowości" relacjonowały dalej" Historyczny sukces "Stali" Sanok. Po zwycięstwie 2:1 w dogrywce barażowego meczu z "Orlętami" Łuków, piłkarze "Stali" Sanok wywalczyli historyczny awans do II ligi. Jest to największy jak dotychczas sukces piłkarzy "Stali" w historii sanockiego sportu.

Przed meczem byłem bardzo zdenerwowany - wspomina trener piłkarzy "Stali" Jerzy Daniło. W pierwszym meczu zremisowaliśmy 1-1 i wiedziałem, że "Orlęta" muszą zaatakować. Gdy prowadziliśmy 1-0, uspokoiłem się. Jednak po niefortunnym wślizgu Gołdy, goście wyrównali z rzutu karnego. Wierzyłem jednak w swój zespół, wiedziałem, że piłkarsko jesteśmy lepsi. Gdy Kornecki w dogrywce strzelił drugą bramkę, miałem przeczucie, że tego meczu nie możemy przegrać, że II liga jest nasza.

Jeszcze nie dotarło do mojej świadomości to, że jesteśmy w II lidze - mówi drugi trener "Stali" Sanok, Jerzy Pietrzkiewicz. Przez wiele lat reprezentował on barwy sanockiej "Stali", będąc najskuteczniejszym zawodnikiem w historii klubu. Niemożliwe stało się możliwe - mówi trener Pietrzkiewicz. To coś wspaniałego przeżyć awans. Łzy same cisną się do oczu, kiedy o tym myślę. Awansowaliśmy na przekór nieżyczliwym. Wiele mówiono o tym. Że nie zależy nam na tym awansie. Przy stanie 1-1 słyszałem z trybun okrzyki "sprzedawczyki". Taka ewentualność, by "odpuścić" awans nikomu nie przeszła przez myśl, nie wchodziła w rachubę.

Gra w II lidze! To przeszło nasze wyobrażenia, najśmielsze oczekiwania. Osobiście zacząłem wierzyć w awans po kilku meczach rundy wiosennej, gdy nie przegrywaliśmy - wspomina prezes klubu, Jan Fuks. Uważam, że nasz zespół jest perspektywiczny i wszyscy zawodnicy nie grają jeszcze tak jak ich na to stać. W zespole tkwią spore rezerwy. W II lidze nie popełnimy błędu przemyskiego "Czuwaju", który w innym składzie awansował, a w innym występował na II-ligowych boiskach. W "Stali" będą grać ci piłkarze, którzy wywalczyli awans. Za ten awans piłkarzom należy się gra w wyższej lidze. Oczywiście z myślą o II lidze dobrze byłoby wzmocnić zespół dwoma, trzema wartościowymi zawodnikami"

Oni wywalczyli awans: bramkarze; Bernard Sołtysik, Dariusz Starejki, Wiesław Zabawski, obrońcy; Jacek Kucharski, Roman Lechoszest, Mariusz Krupa, Waldemar Szarek, Robert Ząbkiewicz, pomocnicy i napastnicy; Mariusz Birówka, Szymon Gołda, Grzegorz Kornecki, Arkadiusz Kuc, Maciej Kuzicki, Krzysztof Łoch, Grzegorz Pastuszak, Janusz Sieradzki, Marcin Surmara, Witold Tarnolicki, Sławomir Warchoł, Marek Węgrzyn, Jacek Zięba, Robert Szewczyk, Mariusz Zabłotny".

"Super Nowości" kontynuowały opowieść o historycznym awansie piłkarzy z Sanoka. W czwartek 2 lipca pod tytułem" Grałem przeciwko Eusebio", poświęciły artykuł trenerowi Jerzemu Daniło. "Dzień 28 czerwca 1998 roku będzie historyczną datą dla Sanoka. To 40 - tysięczne miasto urosło do miana sportowej potęgi. Dotychczas "wizytówką" była pierwszoligowa drużyna hokeistów STS Autosanu, teraz do ekskluzywnego grona "doszlusowali" piłkarze "Stali. Sanoczanie zdobyli II ligowe szlify po zwycięstwie z "Orlętami" Łuków 2:1. Przed rozpoczęciem sezonu - wspomina Jerzy Daniło - wytyczyliśmy sobie jeden cel, zdobyć miejsce w zreformowanej III lidze. W trakcie rozgrywek pojawiła się szansa powalczenia o coś więcej. Uważam, że przełomowym momentem były dwa wyjazdowe zwycięstwa ze "Stalą" w Rzeszowie 4:1, i "Sandecją" w Nowym Sączu 1:0. Po sukcesie w ostatnim pojedynku rundy jesiennej z "Polonią" Przemyśl 2:1 zajęliśmy pozycję lidera, nie oddając pierwszego miejsca do końca rywalizacji. W zasadzie przez cały czas utrzymywaliśmy nad drugą "Polonią" bezpieczny dystans.

To mój trzeci awans. Raz doświadczyłem tego wspaniałego uczucia jako piłkarz z "Resovią", zdobywając z kolegami II-ligowe szlify, a w dorobku trenerskim oprócz "Stali", świętowałem III-ligowy awans z "Kolbuszowianką".

Po okresie gry w "Resovii" wyjechałem do USA. Przerywnikiem w pracy zarobkowej były występy w chorwackiej drużynie "Croatia". Moimi partnerami byli m.in.: były zawodnik "Bałtyku" Gdynia - Zbigniew Nowacki, zawodnik "Stali" Mielec, "Arki" Gdynia i "Legii" Warszawa oraz kolega z "Resovii" Zbigniew Trzyna. Wygraliśmy ligę amatorów, awansując do półfinału Open Cup. W trakcie pobytu w Stanach Zjednoczonych miałem okazję wystąpić przeciwko świetnemu ongiś piłkarzowi - Eusebio.

W latach 1975-1998 klubem sterowali na stanowisku Przewodniczącego: Stanisław Grochmal, Zdzisław Smoliński, Andrzej Iskrowicz, Jerzy Frączek, Janusz Cesarczyk i obecnie Jan Fuks. Trenerami w klubie byli: Adam Kornecki, Zbigniew Sołtysik, Alojzy Matysiak, Eugeniusz Piętka, Adam Słowik, Zbigniew Gnida, Eugeniusz Kamiński, Jan Domarski, Jerzy Frączek, Marek Biega, Roman Lechoszet i Jerzy Daniło. Kierownikami sekcji byli: Adam Baszak, Stanisław Adryańczyk, Andrzej Iskrowicz a od 1992 roku funkcję kierownika sekcji pełnią Kierownicy - Dyrektorzy Klubu.

Od sezonu 1988/89 drużyna juniorów "Stali" Sanok przez 4 kolejne sezony występowała w rozgrywkach makroregionu krakowskiego, gdzie spotykała się m. in. z takimi drużynami jak "Wisła" Kraków, "Unia" Tarnów, "Resovia" Rzeszów, "Stal" Mielec, "Siarka" Tarnobrzeg. W drużynie tej występowali: Sołtysik Bernard, Dobosz Wojciech, Kot Piotr, Bil Tomasz, Pałys Zbigniew, Wroniak Jerzy, Pastuszak Grzegorz, Malik Janusz, Kornecki Robert, Lichtemberg Maciej, Ząbkiewicz Andrzej , drużynę prowadził trener Kazimierz Pastuszak a następnie Leonard Pulnar.

Młodzi piłkarze z Sanoka z powodzeniem uczestniczyli również w truniejach międzynarodowych. W 1993 roku drużyny juniorów starszych i młodszych uczestniczyły w turnieju w Niemczech, gdzie zdobyły I i II miejsce. W 1995 roku drużyna trampkarzy uczestniczyła w turnieju we Francji, gdzie udział brały drużyny z Francji - 5, Anglii - 2, Włoch - 1, Hiszpanii - 1, i z Polski "Stal" Sanok. Drużyna zajęła w tym turnieju III miejsce.

Rozdział -10-

[PIŁKA NOŻNA W POZOSTAŁYCH KLUBACH ]

(dotyczy klubów ktore dostarczyły stosowne informacje)

Ludowy Klub Sportowy "Orzeł" Bażanówka

Po zakończeniu działań wojennych młodzież z Bażanówki organizuje pierwsze prowizoryczne boiska piłkarskie i rozgrywa mecze międzysąsiedzkie. Boiska piłkarskie zlokalizowane są na łące w lesie , a następnie w "dole wsi" i obok szkoły. Do pionierów piłki nożnej z tego okresu można zaliczyć: Zdzisława Niemca, Eugeniusza Wójcika, Józefa Niemca, Stanisława Warchoła.

To właśnie Józef Niemiec we wrześniu 1948 roku, po ukończeniu kursu instruktorów sportowych - zorganizowanego przez Związek Samopomocy Chłopskiej, powołał w Bażanówce "pełnoprawne" ogniwo LZS, a jedną z czterech sekcji była sekcja piłki nożnej.

Po zarejestrowaniu ogniwa LZS i zgłoszeniu drużyny do rozgrywek klasy "C", trzon drużyny z Bażanówki stanowili: Zdzisław Niemiec, Edward Kędzior, Aleksander Kędzior, Edward Wójcik, Zdzisław Malik, Zdzisław Majcher, Zdzisław Wronkowicz, Stanisław Konieczny, Mieczysław Surowiak i inni.

W drugiej połowie lat pięćdziesiątych sportowcy z Bażanówki nawiązali ścisłą współpracę z Jaćmierzem, wspólna drużyna Bażanówka-Jaćmierz przyjęła nazwę "Zieloni", a mecze rozgrywano na tak zwanych "chmurówkach". W 1958 roku w rozgrywkach klasy "C" grupa sanocka drużyna LZS "Zieloni" Bażanówka-Jaćmierz po I rundzie z 10 punktami i stosunkiem bramek 22:11 zajmowała pierwsze miejsce.

W drużynie tej występowali m.in. Zdzisław Czyż, Wiesław Malik, Roman Połdiak, Jan Wójcik, Andrzej Stankiewicz, Zbigniew Buczak, Wacław Żebracki, Czytajło i inni.

Po pewnym okresie nastąpiło zerwanie współpracy, pomiędzy sąsiadującymi wioskami, a z tego okresu pozostała słynna anegdota; "trawa Wasza(Jaćmierz) - bramki Nasze (Bażanówka) .

Po rozłączeniu się w Bażanówce powstaje jeszcze mocniejsza drużyna , LZS przyjmuje nazwę "Orzeł", a funkcję prezesa pełni Józef Niemiec. Działacze z Bażanówki budują nową drużynę i własny stadion. Do oddanych działaczy z tego okresu należy zaliczyć: Józefa Niemca, Stefana Majchra, Stanisława Żuchowskiego dyrektora szkoły Bronisława Niemca .

W sezonie 1968/69 piłkarze "Orła" z Bażanówki po raz pierwszy awansują do klasy "B", by w następnym sezonie walczyć - niestety bez powodzenia - o awans do klasy "A". Bażanówka przegrała rywalizację z piłkarzami "Maraton" Tarnowiec.

Tabela Nr74. Klasa "B" - koniec sezonu 1969/70

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Maraton Tarnowiec 18 29 45 - 19
2. Orzeł Bażanówka 18 25 52 - 29
3. Szarotka Uherce 18 25 41 - 26
4. LZS Głowienka 18 17 31 - 30
5. Brzozowia Brzozów 18 17 24 - 26
6. Górnik II 18 17 27 - 30
7. Czarni II Jasło 18 16 27 - 29
8. Nafciarz Bóbrka 18 16 35 - 29
9. Podhalanin Biecz 18 10 24 - 49
10. Sanovia Lesko 18 8 23 - 46

Zródło: Wycinki prasowe LKS Bażanówka

W tamtej drużynie występowali: T. Kędzior, W. Malik, St. Wronkowicz, J. Niemiec, J. Żebracki, S. Bury, J. Bańczak, L. Żyłka, Z. Ząbkiewicz, T. Żyłka, J. Konieczny, J. Cyrek.

Przez następnych kilka lat piłkarze z Bażanówki balansują od klasy "C" do klasy "A". Funkcję prezesów pełnili: Z. Brodzik, S. Kowalczyk, J. Kędzior, J. Malik.W. Ząbkiewicz.

W 1993 rok na walnym zebraniu zostaje wybrany nowy Zarząd Klubu, na czele którego stoi Przewodniczący Konieczny Józef. To właśnie za "prezesury" Kolegi Józefa piłka nożna w Bażanówce przeżywa "złoty wiek", a ogniwo LZS zostaje zarejestrowane w Sądzie jako Ludowy Klub Sportowy "Orzeł" Bażanówka.

Piłkarze z Bażanówki prawie z marszu - w ciągu 3 lat - awansują do klasy "A", następnie do klasy "O", a w 1996 roku do klasy "Regionalnej" IV ligi.

W tej klasie rozgrywkowej drużyna występuje przez dwa sezony.

W 1998 roku w trakcie reorganizacji rozgrywek drużyna zanotowała spadek do klasy "O". W miesięcu lipcu Klub uroczyście obchodził pięćdziesięciolecie działalności sportowej w Bażanówce

Grona zasłużonych i długoletnich działaczy klubu to: Niemiec Józef, Niemiec Stanisław, Malik Józef, Żuchowski Stanisław, Wronkowicz Stanisław, Wójcik Andrzej, Radwański Robert, Malik Władysław, Kędzior Józef, Konieczny Józef, Wójcik Ludwik, Ząbkiewicz Waldemar, Żuchowski Tadeusz, Kędzior Marek, Brodzik Zdzisław, Bury Stanisław, Majcher Józef i inni.

Ludowy Klub Sportowy "Przełom" Besko

Pod koniec 1948 roku w Besku powstaje koło Ludowego Zespołu Sportowego, w którym sekcją wiodącą jest piłka nożna. Drużyna zostaje zgłoszona do rozgrywek klasy "C", w której to występuje do połowy lat siedemdziesiątych. Na początku lat sześćdziesiątych, w rozgrywkach klasy "C" w drużynie występowali m.i n. Kazimierz Folcik, Piotr Filarowski, Stanisław Żyłka, Tadeusz Kruczkiewicz, Stanisław Szul, Tadeusz Zajączkowski, Stanisław Śpiewla, Józef Gogniat, Zdzisław Rajter, Adam Mermer, Bolesław Marszałek, Stanisław Łącki, Stanisław Rakuś, Adam Pocałuń.

Pierwszy znaczący sukces piłkarze z Beska osiągnęli w 1970 roku, kiedy to drużyna seniorów, trenowana przez Jana Macko, awansuje do klasy "B" by po roku awansować do klasy "A". W zwycięskiej drużynie występowali m. in. Kornasiewicz Adam, Mikosz Józef, Szybka Antoni, Kornasiewicz Kazimierz, Saczewski Józef, Kochański Wiesław, Toczek Wojciech, Szybka Józef, Teleżyński Edward.W latach następnych do drużyny doszli: Edward Kielar, Adam Kielar, Adam Jaślar, Jan Walus i inni.

W dniu 26 stycznia 1975 roku odbyło się Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze LZS Besko, na którym wybrano nowy Zarząd w składzie: Przewodniczący Marszałek Bolesław, Adam Kielar zastępca, Stanisław Rakuś sekretarz, Jan Krępulec skarbnik i członkowie Jan Czapliński, Stanisław Baniek, Stanisław Polański i Jan Kornasiewicz. Na zebraniu tym podjęto również uchwałę o przyjęciu nazwy LZS "Przełom" Besko i rozpoczął się okres sukcesów i osiągnięć działaczy sportowych z Beska.

Nowo wybrany Zarząd przystąpił do pracy i w niedługim czasie nastąpiło otwarcie nowego stadionu piłkarskiego. Kolejną inicjatywą Zarządu była budowa Hali Sportowej, a następnie hoteliku na 30 miejsc. Dzięki olbrzymiemu zaangażowaniu przewodniczącego Marszałka, i pomocy Państwowego Ośrodka Maszynowego, a szczególnie Dyrekcji w osobach Henryka Semeniuka, Leopolda Mieleckiego i Zbigniewa Szałankiewicza, który jednocześnie był członkiem Zarządu Klubu, w dniu 16 lipca 1978 roku odbyło się uroczyste przekazanie obiekt sportowcom i społeczeństwu Beska.

W tym też okresie drużyny młodzieżowe, juniorów i trampkarzy należały do czołówki wojewódzkiej, a juniorzy w sezonie 1977/78 awansowali do klasy międzyokręgowej. Drużyna juniorów awans wywalczyła w składzie; trener Jan Macko, zawodnicy; Roman Szybka, Stanisław Małek, Adam Białas, Leszek Mermer, Wojciech Filipowicz, Julian Kijowski, Zbigniew Nycz, Marek Wróbel, Leszek Wolański, Waldemar Sałabun, Witold Kielar, Marek Kijanka.

W 1977 roku na Walnym Zebraniu LZS "Przełom" Besko , podjęta została decyzja o powołaniu na bazie LZS, Ludowego Klubu Sportowego, który przyjął nazwę "Pomowiec" Besko i w niedługim czasie LKS "Pomowiec" Besko zostaje członkiem Wojewódzkiej Federacji Sportu w Krośnie, wpisanym w rejestrze pod numerm 54/77 .

W tym też roku piłkarze z Beska uzyskują awans z klasy "B" do klasy "A".

Piłkarze z Beska w latach 1980-1990 zarówno seniorzy, jaki i drużyny młodzieżowe prowadzone przez niezmordowanego Jana Macko, nadal należą do czołówki drużyn województwa krośnieńskiego.

W latach dziewięćdziesiątych funkcję przewodniczącego klubu pełnią: Depa Stanisław, Kornasiewicz Stanisław, Małek Stanisław, Kielar Adam. W tym czasie klub zmienia nazwę - powracając do korzeni - na LKS "Przełom" Besko.

W sezonie 1997/98 drużyna seniorów występująca w rozgrywkach klasy "A" grupa I zajęła 3 miejsce, a drużyny młodzieżowe w klasie okręgowej zajęły miejsca; trampkarze prowadzeni przez Jana Macko 2 miejsce, juniorzy prowadzeni przez Arkadiusza Nycza 1 miejsce.

Skład drużyny seniorów z 1998 roku to Marek Deńko, Jerzy Rodzinka, Ryszard Banek, Ireneusz Jaślar, Wojciech Pasternak, Grzegorz Gazdowicz, Tomasz Kuzian, Paweł Jaślar, Mariusz Wacławski, Grzegorz Marszałek, Jerzy Płatek, Rafał Szałankiewicz, Leszek Winiarski, i Wojciech Mermer.

Zajęcia szkoleniowe z piłkarzami w Besku w różnych okresach czasu prowadzili m.in. Ireneusz Rysz, Zdzisław Bobka, Władysław Longawa, Zygmunt Wolański i niezmordowany Jan Macko.

W dniu 12 lipca 1998 roku sportowcy, działacze i społeczeństwo Beska uroczyście obchodzili Jubileusz 50-lecia działalności ogniwa Ludowych Zespołów Sportowych.

Zasłużeni działacze tego klubu to m.in. Edward Knurek, Edward Czapor, Zbigniew Szałankiewicz, Kazimierz Folcik, Franciszek Kijanka, Władysław Mermer, Edward Rymarowicz, Stanisław Szul, Piotr Filarowski, Bolesław Marszałek, Stanisław Polański, Stanisław Kozak, Józef Niekowal, Zbigniew Stapiński, Marian Niemiec, Andrzej Szałankiewicz, Stanisław Depa, Stanisław Małek, Stanisław Banek, Adam Kielar, Edward Szybka, Jan Macko, Stanisław Kornasiewicz.

Ludowy Klub Sportowy "Przełęcz" Dukla

Po wyzwoleniu Dukli na przełomie 1946/47 roku działacze sportowi w osobach Stefan Bobola, Aleksander Graliński i Tadeusz Kolanko zakładają Koło Sportowe "Unia" Dukla, które następnie zostaje przekształcone w ogniwo Ludowych Zespołów Sportowych, z sekcjami piłki siatkowej, lekkiej atletyki i piłki nożnej. Pierwszym Przewodniczącym LZS Dukla zostaje wybrany Stefan Bobola.

W latach 1952-60 LZS Dukla należał do przodujących LZS-ów w powiecie krośnieńskim, a nawet w województwie rzeszowskim.

Na początku lat sześćdziesiątych funkcję Przewodniczącego pełnił Mieczysław Nawracaj, w Zarządzie pracowali; Edward Rysz, Edward Faustus, Józef Łukasiński, Tadeusz Stańczyk, Adam Knajzel, a do wybijających się zawodników należeli bracia Przybytkowscy, Julian Bąk, Jan Paszek i Stanisław Kiśniowski.

W 1961 roku drużyna seniorów walczy o awans do klasy "A", niestety po zajściach w meczu z "Górnikiem" Grabownica, boisko piłkarskie zostaje zamknięte na okres jedego roku, a drużyna zdegradowana do klasy "C".

W 1967 roku na bazie Ludowego Zespołu Sportowego powstaje Ludowy Klub Sportowy "Przełęcz" Dukla posiadający osobowość prawną, jako pierwszy klub w powiecie krośnieńskim i jeden z pierwszych w województwie rzeszowskim.

W 1968 roku drużyna piłkarska awansuje do klasy "A", trenerem drużyny był Jan Skrzypczyk, a w latach następnych Ireneusz Rysz i Józef Muroń. W tej klasie rozgrywkowej piłkarze z Dukli występują przez kilka sezonów, a na jesieni 1975 roku zajmują bardzo wysoką III lokatę, gromadząc 19 punktów przy stosunku bramek 31-13.

W okresie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych w Dukli wychowano wielu zdolnych piłkarzy, którzy następnie przeszli do klubów grających w wyższych klasach rozgrywkowych, a nawet w II lidze. Zaliczyć do nich należy: Jana Dembiczaka, Bogusława Brągla, Adama Bogacza, Andrzeja Leśniaka, Jerzego Pietruszkę, Krzysztofa Jakiełę, i Witolda Kolanko.

W sezonie 1987/88 drużyna ponownie awansuje do klasy regionalnej, a w następnym niestety spada do klasy okręgowej. Po wieloletnim pobycie piłkarzy w klasie "O", w 1994 roku drużyna zanotowała spadek do klasy "A".

W Dukli zawsze wzorowo prowadzona była praca z drużynami młodzieżowymi, juniorami i trampkarzami, które w 1997 roku awansowały do klasy wojewódzkiej. Drużynę juniorów prowadził Wiesława Jakieła, a drużynę trampkarzy Andrzej Gromek. W tym też roku - roku uroczystych obochodów 50-lecia LZS Dukla - drużyna seniorów również awansowała do klasy "O", uzyskując nad następnymi drużynami w tabeli "Zorza" Łęki Dukielskie i "Polonia" Kopytowa 17 punktów przewagi. Drużyna, która wywalczyła awans występowała w składzie: bramkarze Grzegorz Chłap, Tomasz Jakieła, Tomasz Kaliński, obrońcy; Marek Zarośliński, Wojciech Ukleja, Jerzy Pietruszka, Grzegosz Marosz, Mariusz Szczepanik, Jan Dembiczak, pomocnicy i napastnicy; Krzysztof Jakieła, Tadeusz Jurczyk, Andrzej Krówka, Sebastian Bik, Dariusz Kuna, Jarosław Zima, Grzegorz Przymusiak, Maciej Okoński, Mirosław Paszek, Grzegorz Paszek, Łukasz Parylak, Robert Konop i Mariusz Raczkowski. Niestety w 1998 roku, drużyna seniorów ponownie zanotowała spadek do klasy "A".

Zasłużeni działacze piłkarscy z Dukli to: Piesik Stanisław - Przewodniczący Klubu przez 26 lat, Hostyński Bolesław, Kusak Adam, Korzeń Jan, Śliwiński Stanisław, Głód Antoni, Lis Henryk, Jakieła Wiesław, Pietruszka Jerzy, Cyran Andrzej, Dudzik Zenon, Baran Kazimierz .

Ludowy Klub Sportowy "Alces - Elite" Długie

W 1947 roku Tadeusz Twardy - po powrocie z kursu szkoleniowego Ludowych Zespołów Sportowych w Przemyślu - powołał ogniwo LZS w swojej rodzinnej miejscowośći w Długiem, ktorego był przewodniczącym do 1950 roku.

W latach 1950-57 przewodniczącymi LZS byli Pietrzkiewicz Władysław i Aleksander Jan, a drużyna piłki nożnej występowała w lidze wiejskiej. W drużynie z tych lat występowali m.in.: Adamski Stanisław, Aleksander Jan, Bieleń Jan, Haniak Henryk, Komański Jan, Komański Wiesław, Kuszewski Henryk, Małek Stanisław, Patrylak Jan, Pietrzkiewicz Edward, Pietrzkiewicz Alfred, Szankiewicz Eugeniusz, Twardy Eugeniusz, Węgrzyn Czesław, Węgrzyn Jan i Węgrzyn Józef.

Na przełomie lat piędziesiątych i sześćdziesiątych z inicjatywy Edwarda Niemczyk przystąpiono do budowy boiska piłkarskiego "z prawdziwego zdarzenia", funkcję przewodniczącego w tym okresie pełnił Kurpiel Stanisław.

W latach nastęnych przewodniczącymi LZS byli: Pietrzkiewicz Alfred (1962 -1970), Aleksander Stanisław (1970-1972), Winiarski Eugeniusz (1972-1984), Małek Janusz (1985-1989), Tutak Roman (1990) i Bętkowski Stanisław od 1990 roku - nadal.

W latach sześćdziesiątych drużyna piłki nożnej występowała w klasie "C" i kilkakrotnie była bliska awansu do klasy "B". Zawodnicy z tego okresu to Adamski Adam, Aleksander Stanisław, Bekier Bronisław, Bętkowski Czesław, Burnatowski Czesław, Haniak Mieczysław, Komański Ryszard, Kurpiel Stanisław, Kuszewski Marian, Kwieciński Kamil, Małek Czesław, Małek Gustaw, Małek Jan, Małek Kazimierz, Małek Franciszek, Małek Tadeusz, Małek Zdzisław, Małek Jan, Mularczyk Józef, Niemczyk Edward, Niemczyk Stanisław, Pańko Jan, Pelczarski Czesław, Rysz Józef, Rysz Stanisław, Tutak Aleksander, Twardy Czesław, Węgrzyn Władysław i Winiarski Eugeniusz.

Historycznym rokiem dla piłki nożnej w Długiem był rok 1977. Piłkarze z Długiego wywalczyli w pięknym stylu upragniony awans do klasy "B", zdobywając w 22 rozegranych meczach aż 102 bramki. Po kilku latach występów w klasie "B" drużyna uzyskuje awans do klasy "A".

Największe jednak sukcesy piłkarzy z Długiego przypadają na koniec lat osimdziesiątych, za "prezesury" Janusza Małka, kiedy to grającym trenerem drużyny zostaje Jerzy Pietrzkiewicz - długoletni czołowy piłkarz "Stali" Sanok.

Piłkarze po zaciętych i stojących na dobrym poziomie meczach awansują do klasy okręgowej, a w 1988 roku o jeden punkt przegrywają rywalizację z "Przełęczą" Dukla w walce o awans do klasy regionalnej.

Czołówkę tej drużyny stanowili: bracia Zbigniew i Roman Szychowski, Stanisław i Bogusław Patrylak, Kazimierz Kuszewski, Józef Foltasz, Andrzej Ciepły, bramkarz Zdzisław Szychowski. Oprócz "gwiazd" w drużynie występowali także: Bekier Marian, Bieleń Jarosław, Bieleń Maciej, Bodziak Marian, Burnatowski Krzysztof, Garlak Jacek, Kulon Aleksander, Małek Wojciech, Mularczyk Jan, Niemczyk Artur, Pelczarski Janusz, Rysz Janusz, Szuba Dariusz, Tutak Sylwester, Winiarski Tomasz.

Aktulanie piłkarze z Długiego z powodzeniem występują w klasie "A". W 1996 roku LZS Długie uroczyście obchodził 50 lecie swojej działalności.

Skład drużyny z ostatniego okresu to: Nowak Marian, Augustyn Paweł, Bieleń Wacław, Bieleń Wojciech, Folta Krzysztof, Jedynak Grzegorz, Kałużny Andrzej, Komański Witold, Mularczyk Dariusz, Niemczyk Maciej, Nycz Krzysztof, Okołotkiewicz Tomasz, Pietrzkiewicz Rafał, Rysz Tomasz, Szychowski Rafał, Tutak Dariusz, Tutak Marek, Twardy Dariusz, Twardy Marek, Węgrzyn Wojciech.

Opracowali: Jan Rysz, Stanisław Bętkowski

Ludowy Klub Sportowy "Głowienka" w Głowience.

W 1957 roku z incjatywy działaczy Związku Młodzieży Wiejskiej; Edwarda Guzika i Jana Markiewicza, w Głowience powstaje Ludowy Zespół Sportowy z sekcją piłki nożnej. Prawdopodbnie drużyna z Głowienki występuje w rozgrywkach klasy "C" kilka sezonów i działalność sekcji w 1960 roku zostaje zawieszona.

Reaktywowanie działalności LZS-u i sekcji piłki nożnej w Głowience następuje w 1963 roku. Założycielami ogniwa LZS-u byli: Kazimierz Lenik, Marek Machnik, Jan Zajdel, Kazimierz Hejnar i Stanisław Kustroń. Drużyna piłki nożnej zostaje zgłoszona do rozgrywek klasy "C", by po 6 sezonach w 1969 roku awansować do klasy "B".

Tabela Nr 75 . Klasa "C" grupa krośnieńsko-brzozowska, koniec rozgrywek 1968/69.

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. LKS Głowienka 18 28 53 - 14
2. Przełęcz Dukla 18 24 40 - 25
3. Start II Rymanów 18 21 32 - 25
4. LZS Świerzowa 18 17 36 - 40
5. Jasiołka Szczepańcowa 18 17 28 - 25
6. LZS Haczów 18 16 32 - 37
7. LZS Klimkówka 18 15 34 - 36
8. LZS Zalesie 18 12 24 - 39
9. LZS Turaszówka 18 11 28 - 55
10. LZS Kobylany 18 10 21 - 49

Źródlo: Opracowanie - rękopis Janusz Rabiej.

W tym okresie w drużynie występowali m.in.: Jan Zajdel I , Marek Machnik, Stanisław Zuzak, Janusz Frydrych, Jan Zajdel II, Jan Guzik, Stanisław Guzik I, Kazimierz Jaracz, Stanisław Guzik II, Józef Pac, Jan Bazan, Kazimierz Hejnar.

W latach 1969-1976 piłkarze ze zmiennym szczęściem występują w rozgrywkach klasy "B" , utrzymując się przez ten czas w czołówce tabeli np. na zakończenie sezonu 1972/73 z dorobkiem 20 pkt. i stosunkiem bramek 34:45 zajmują 4 miejsce.

W 1972 roku zostaje wybrany nowy zarząd LZS Głowienka w składzie: Henryk Hejnar - przewodniczący, który funkcje tą pełni nadal, i członkowie: Dionizy Wilk, Mieczysław Kubit, Andrzej Hejnar , Jan Zajdel, Wiesław Kubit, Stanisław Kustroń, Edward Wróbel.

Przed rozpoczęciem kolejnego sezonu 1975/76 drużyna zostaje wzmocniona: z "Karpat" Krosno przychodzą: Andrzej Matelowski, Jan Zych, Janusz Musiał, Józef Janusz, Stanisław Zajdel oraz z Suchodołu; Adam Wilk, Roman Guzik, Roman Piskadło, Stanisław Steliga. W drużynie w tym okresie występowali również: Andrzej Hejnar, Marek Półchłopek, Stanisław Kubit, Jan Staroń, Ryszard Grajczyński, Eugeniusz Kubit, Wojciech Libner i inni. Drużyna ta w sezonie 1975/76 zdobywa wicemistrzostwo klasy "B" i uzyskuje upragniony awans do klasy "A".

Tabela Nr 76. Klasa "B" koniec sezonu 1975/76

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. Glinik II Gorlice 24 44 84 - 13
2. LZS Głowienka 24 33 72 - 27
3. Nafta Jedlicze 24 28 46 - 37
4. Nafciarz Bóbrka 24 28 38 - 29
5. Burza Rogi 24 27 52 - 42
6. Iwonka Iwonicz 24 27 45 - 44
7. LZS Zagórzany 24 22 43 - 73
8. LZS Bezmiechowa 24 20 47 - 51
9. LZS Świerzowa 24 19 42 - 48
10. LZS Targowiska 24 19 36 - 44
11. Orzeł Bażanówka 24 16 33 - 52
12. Bieszczady Ustrzyki 24 15 26 - 60
13. Karpaty Klimkówka 24 14 21 - 65

Źródło:Opracowanie - rękopis Janusz Rabiej.

Po rocznym pobycie w klasie "A" - wojewódzkiej w 1977 roku na zakończenie rozgrywek 1976/77 zespół LZS Głowienka zdobył tytuł mistrzowski i tym samym prawo gry w barażach o awans do klasy międzywojewódzkiej - III ligi z drużyną JKS Jarosław.

Tabela Nr 77.Klasa wojewódzka, koniec sezonu 1976/77

Lp. Nazwa drużyny - klubu Ilość meczy Zdobyte punkty Stosunek bramek
1. LZS Głowienka 22 33 50 - 18
2. Karpaty II Krosno 22 28 37 - 18
3. Przełęcz Dukla 22 28 47 - 30
4. LZS Zarszyn 22 27 38 - 37
5. Nafciarz Bóbrka 22 26 35 - 26
6. Nafta Jedlicze 22 24 37 - 40
7. MZKS II Jasło 22 23 37 - 36
8. Stal II Sanok 22 19 23 - 23
9. Rolnik Bezmiechowa 22 17 19 - 32
10. Iwonka Iwonicz 22 17 28 - 44
11. LZS Burza Rogi 22 14 28 - 44
12. LZS Beskid Posada Górna 22 7 12 - 43

Źródło: j.w.

O meczach barażowych pomiędzy LZS Głowienka i JKS Jarosław prasa regionalna donosiła. "Nowiny Rzeszowskie" pisały: "Wczoraj rozpoczęli swe pierwsze mecze piłkarskie mistrzowie klas wojewódzkich o wejście do klasy międzywojewódzkiej. Mistrz województwa krośnieńskiego, LZS Głowienka podejmował u siebie lidera tabeli województwa przemyskiego JKS Jarosław. Piłkarze z Jarosławia wygrali to spotkanie 2:1 (1:0). Po meczu rewanżowym pisano". Niestety nie powiodło się piłkarzom LZS Głowienka w rewanżowym spotkaniu o awans do klasy "M". Przegrali w Jarosławiu z tamtejszym JKS 0:2 i w ten sposób awans przypadł zespołowi z Jarosławia. Piłkarze z Głowienki grali jednak ambitnie i gospodarze na swój sukces musieli się solidnie napracować. Co nie udało się w tym roku być może zostanie zrealizowane w następnym sezonie".

"Podkarpacie" w felietonie "Z ukosa" przedstawiło głosy kibiców z pierwszego meczu w Głowience "... Trwają wakacje piłkarskie, po edycji rozgrywek 1976/77. Odpoczywają piłkarze wszystkich klas. ... I oto jestem na meczu LZS Głowienka - Jarosławski Klub Sportowy. Wśród dość licznie zebranej publiczności rozpoznaję najwierniejszych kibiców KKS "Karpat". Mówią - przyszliśmy dopingować Głowienkę. Pytam czy chcecie aby "Karpaty" miały swego rywala w klasie "M". W odpowiedzi pada zdecydowane stwierdzenie - Głowienka nie gra wcale gorzej od "Karpat" . W wiejskim zespole nie bardzo sobie radziłby Krysiński czy Eustachiewicz w formie, jaką reprezentowali w drugiej rundzie ligi międzywojewódzkiej.

Drugi głos jest jeszcze bardziej krytyczny - Głowienka jeśli wejdzie do klasy "M", to będzie lekcja szkoleniowa dla "Karpat". Bo przecież w zespole tym grają tylko amatorzy i prowadzi drużynę dorywczo tylko zatrudniony trener..." .

W felietonie "Starty i falstarty" w "Nowinach Rzeszowskich" Ryszard Niemiec w nawiązniu do słabej postawy piłkarzy Stali Rzeszów przed meczami barażowymi pisze m.in. "... piłkarze "Stali" Rzeszów , obsunęli się do klasy międzywojewódzkiej. W związku z tym, być może nareszcie w jesieni dojdzie do skutku wielki futbolowy festyn z udziałem Ludowego Zespołu Sportowego z Głowienki pod Krosnem, który przyjedzie do Stali: chłopcy z podkarpackiej wioszczyzny boją się tylko jednego: żeby im przypadkiem gospodarze zbyt mocno nie zaświecili w oczy luxami ze stadionowych wież. Nawet jeśli się tak stanie to Głowienka przygotuje podobne warunki w rewanżu. Grać się tam będzie przy płonących żagwiach, czyli szmatach ubabranych w ropie. Dzierżyć ma je w rękach 600 członków Ochotniczej Straży Pożarnej z sąsiednich gmin, ustawionych wokół boiska w Głowience, co da w efekcie blask jaśniejszy niż komplet jupiterów na Stadionie Śląskim. .... Otóż rzeszowska "Stal" korzysta z hojniej pomocy najlepszej w przemyśle maszynowym załogi PRL - załogi 20 razy liczniejszej niż mieszkańcy Głowienki z przysiółkami i dojeżdżającymi z Krosna piłkarzami. .... Dla odmiany LZS Głowienka ma jednego pracownika na etacie, trenera prawie społecznego, nie prowadzi szkolenia z drużynami młodszymi, bo nie ma gdzie i za co. Całośc wydatków nie przekracza 150 tysięcy złotych, zaś najwyższa premia za zwycięstwo wyniosła w minionym sezonie 100 zł. Z prywatnej, dodajmy, kieszeni zaprzyjaźnionego sołtysa. Mistrzostwo klasy wojewódzkiej piłkarzy z Głowienki postawiło w stan przygnębienia miejscowy Urząd Gminy, dysponujący zaledwie paroma groszami na honorowanie dobrej roboty. Aby jako tako wynagrodzić graczy za trud, zarząd LZS będzie musiał zorganizować parę zabaw ogrodowych, musowo alkoholowych, bo tylko te napoje nabijają kiesę. W razie gdyby futbolistom udało się wejść w towarzystwo Tarnovii, Stali, Polnej, Sandecji i Garbarni należy się liczyć z opodatkowaniem obywateli wsi...."

W 1977 roku zostaje utworzona klasa międzywojewódzka -"A" w której po przegranych barażach - jako mistrz klasy wojewódzkiej występować będzie Głowienka, a także z terenu województwa krośnieńskiego: "Stal" Sanok spadek z III ligi, LKS "Przełęcz" Dukla i "Karpaty" II Krosno. Pozostałe drużyny reprezentować będą województwo rzeszowskie i przemyskie.

W składzie zespołu dochodzi do zmian osobowych: karierę kończą Andrzej Matelowski, Stanisław Zajdel, Józef Janusz, przechodzi do "Nafciarza" Bóbrka Jan Zych. Do drużyny dołączają Janusz Kozubal z "Karpat" Krosno, grający trener i Stanisław Janocha z LZS Dobieszyn. Drużyna w klasie miedzywojewódzkiej rozpoczyna rozgrywki w składzie: Henryk Kasza, Bogusław Rogus, Roman Guzik, Janusz Musiał, Stanisław Kubit, Roman Piskadło, Janusz Kozubal, Stanisław Janocha, Stanisław Półchłopek, Maciej Kozielec, Eugeniusz Kubit, Adam Kustroń.

W klasie międzywojewódzkiej -"A" drużyna z Głowienki w pierwszym sezonie dawała sobie doskonale radę o czym mogą świadczyć doniesienia prasowe z "Nowiny" piszą po 10 kolejkach tutuł brzmiał "Ostre strzelanie Głowienki" i dalej ...Niecodzienny i zaskakujący wynik padł natomiast w Przemyślu, gdzie rezerwa "Polnej" doznała wysokiej porazki aż 2:7 z LZS-em Głowienka. Takiego rezultatu już dawno nie notowaliśmy na boiskach pilkarskich". Po 11 kolejkach gazeta donosiła "... Nadal bardzo dobrze radzą sobie również piłkarze LZS Głowienka, którzy zwyciężyli gładko Unię Sarzyna 3:0. Zespół ten ma do rozegrania jeszcze jeden mecz zaległy, gdyż decyzją Wydziału Gier OZPN z 3.10. spotkanie z Walterem zostanie powtórzone i odbędzie się 13 listopada. Drużyna z Głowienki jest jak na razie największą rewelacją tych rozgrywek".

Na koniec sezonu 1977/78 LKS Głowienka z dorobkiem 27 punktów i stosunkiem bramek 40-36 zajął 7 miejsce,

W dniu 28 kwietnia 1978 roku na bazie LZS powstaje Ludowy Klub Sportowy "Głowienka" w Głowience z trzema sekcjami: piłką nożną, tenisem stołowym i narciarstwem, a patronat nad klubem obejmują PKS Krosno i Rejon Eksploatacji Dróg Publicznych. Na zebraniu założycielskim klubu zostaje wybrany zarząd w składzie: Henryk Hejnar - przewodniczący, Tadeusz Kilarski wiceprzewodniczacy (dyrektor PKS), Bolesław Konopka wiceprzewodniczący (dyrektor REDP), Edward Wróbel - wiceprzewodniczący, Jan Zajdel skarbnik, Stanisław Guzik sekretarz i członkowie Zarządu; Józef Hejnar, Andrzej Hejnar, Józef Pac, Eugeniusz Kubit.

W sezonie 1978/79 drużyna w klasie międzywojewódzkiej -"A" seniorów na koniec rozgrywek zajmuje 13 miejsce i zostaje zdegradowana do klasy wojewódzkiej. Po rocznym pobycie w tej klasie rozgrywkowej, w sezonie 1979/80 zespół z Głowienki ponownie awansuje do klasy międzywojewódzkiej - okręgowej. W ostatniej kolejce rozgrywek Głowienka - przegrała decydujący mecz ze "Stalą" Sanok 0:1 i w tabeli zajmowała II miejsce. Jednak wynik ten został zweryfikowany jako 3:0 vo. dla Głowienki za udział w drużynie "Stali" nieuprawionego zawodnika.

W tym okresie w zespole Głowienki występowali: Jacek Młocek, Andrzej Winiarski, Janusz Musiał, Bogdan Łopatowski, Włodzimierz Klatka, Roman Guzik, Grzegorz Rogus, Janusz Kozubal, Adam Wilk, Kazimierz Pasek, Maciej Kozielec, Henryk Horzempa, Artur Guzik, Stanisław Półchłopek, Stanisław Haznar, Andrzej Kasza, Janusz Ingram, Kustroń Adam.

Sezon piłkarski 1981/82 piłkarze LKS Głowienka rozpoczynają w nowo utworzonej klasie miedzyokręgowej obejmującej województwa: rzeszowskie, krośnieńskie i przemyskie, składającej się z 16 drużyn w tym trzy z terenu Podkarpacia; "Czarni" Jasło, LKS Głowienka i LZS Zarszyn.

Podstawową kadrę zespołu z Głowienki w tym okresie tworzą: Jacek Młocek, Henryk Horzempa, Janusz Musiał, Bogdan Łopatowski, Roman Guzik, Włodzimierz Klatka, Grzegorz Rogus, Adam Wilk, Janusz Kozubal, Artur Guzik, Kazimierz Pasek, Maciej Kozielec, Stanisław Półchłopek, Mariusz Mola, Janusz Borek, Jan Bator, Roman Piskadło, Wojciech Zych.

W tej klasie rozgrywkowej (która przyjmowała nazwę międzyokręgowej- "A", okręgowej, międzyokręgowej krośnieńskiej, rzeszowskiej) piłkarze z Głowienki ze zmienym szczęściem występowali do 1987 roku, kiedy to zanotowali spadek do klasy okręgowej - Krosno.

W okresie tym z ciekawszych wyników, czy wysokich pozycji w tabeli można odnotować:
- 4 miejsce z 17 pkt. i stosunkiem bramek 20-18 po zremisowanym 0:0 meczu ze "Stalą" II Rzeszów w rundzie wiosennej 1981 roku
- wygrane w 1981 roku mecze; z "Zelmerem" Rzeszów 2:0, "Stalą" II Mielec 3:0, czy remis 0:0 z Unią Nowa Sarzyna
- w 1983 roku wygrany mecz z "Walterem" Rzeszów 3:0 jak również 3:0 z Unią Nowa Sarzyna oraz remis z "Czuwajem" Przemyśl, o którym

"Nowiny Rzeszowskie" pisały "... Lider tabeli uzyskał bezbramkowy remis w Głowience. Mimo utraty punktu "Czuwaj" zapewnił sobie na tydzień przed zakończeniem rozgrywek, tytuł mistrza klasy okręgowej..."

- w kolejnych latach prasa donosiła; "... Sensacją XIX kolejki spotkań klasy okręgowej była porażka lidera - "Stali" II Rzeszów z outsliderem - Głowienką 2:0 , oraz "...Po przegranej w ubiegłym tygodniu, wczoraj piłkarze z Boguchwały stracili punkt na własnym boisku remisując 0:0 z Głowienką..."

W klasie okręgowej zespół z Głowienki występował do 1998 roku, kiedy to drużyna została zdegradowana do klasy "A".

W sezonie 1998/99 w klasie "A" drużyna z Głowienki występowała w składzie; Mariusz Filar, Jan Prajsnar, Mariusz Wilk, Piotr Wilk, Marcin Bęben, Grzegorz Meier, Tomasz Staroń, Jacek Zajdel, Piotr Zajdel, Maciej Hejnar, Paweł Wilk, Artur Kielar, Michał Hejnar, Jacek Sirko, Daniel Wilk, Krzysztof Szombara, Wojciech Stasik, Marcin Bożętka, Jarosław Hejnar, Grzegorz Stasik, Maciej Markiewicz, Łukasz Mordarski, Andrzej Głowiński, Paweł Meier, Jacek Pelczar, Ireneusz Rodycz.

Górniczy Klub Sportowy "Górnik" Grabownica

Początki ruchu sportowego w Grabownicy sięgają lat przedwojennych, kiedy to działa organizacja paramilitarna "Strzelec" , która w swoim programie prowadzi również działalność sportową.

Po zakończeniu działań wojennych, odzyskaniu niepodległości i odbudowie zniszczeń, Grabownica była prężnym ośrodkiem rozwojowym kopalnictwa naftowego.

Ośrodek kopalnictwa w Grabownicy zatrudniał wielu młodych ludzi, dla których po pracy należało stworzyć warunki dla wypoczynku i sportowego życia. Dyrektorem kopalnictwa w Grabownicy w latach 1947-1950 był inż. Ludwik Abratowski, który był żywo zainteresowany powstaniem klubu sportowego. Wśród jego bliskich współpracowników znajdowali się dwaj pasjonaci sportu - inż. Leon Kędra i pracownik administracji Wilhelm Porawski. To właśnie z inicjatywy tych osób w 1947 roku w Grabownicy powstaje klub sportowy. W początkowym okresie klub nie posiadał nazwy, nie było również boiska sportowego, prowadzono działalność organizacyjną i uprawiano siatkówkę.

Założyciele klubu wystąpili więc do Ministerstwa Rolnictwa z wnioskiem o przydział gruntu znajdującego się na pograniczu Grabownicy i Humnisk, na boisko sportowe, który był w posiadaniu Akademii Umiejętności. W krótkim okresie czasu z Ministerstwa przyszła pozytywna odpowiedź.

Na przełomie 1948 i 1949 roku z inicjatywy pierwszych twórców klubu zorganizowane zostaje zebranie, na które przychodzi znaczna część załogi kopalnictwa i mieszkańcy Grabownicy i Humnisk. Zebranie przyjmuje statut klubu, zatwierdza nazwę "Unia" i wybiera zarząd Klubu. Prezesem Klubu Sportowego "Unia" Grabownica zostaje Kędra Leon, wiceprezesem Porawski Wilhelm, a w skład zarządu wchodzą: Malinowski Antoni, Abratowski Ludwik (członkowie dyrekcji kopalnictwa), Gruszka Antoni, Rak Kazimierz, Dąbrowiecki Józef, Bratkowski Mieczysław, Piotrowski Władysław, Kosz Kasper, Gdula Eugeniusz, Sabat Eugeniusz, Sawicki Władysław, Mazur Zygmunt, Żak Kazimierz, Korfanty Alfred, Kulon Mieczysław, Hałasik Leon, Piecuch Stefan i Wojnicki Józef.

Po roku działalności Zarządu, część członków rezygnuje z pracy, a na ich miejsce wchodzą: Tesznar Kazimierz, Zubel Wojciech, Wojnicki Teofil, Ostrowski Edward, Klara Stanisław, Mikoś Adam, Sadowski Jan. W kronice klubu znajdują się zapiski stwierdzające, że wielkie zasługi w tworzeniu klubu mają dyrektorzy kopalnictwa w osobach: Abratowski Ludwik, Dłuski Jan, Marjan Stanisław, Sabiłło Janusz i Janocha Antoni.

W 1948 roku Antoni Gruszka tworzy w klubie sekcję piłki nożnej, z młodych piłkarzy pochodzących z Grabownicy, Humnisk i Brzozowa. W drużynie tej występowali: m.in. Antoni Gruszka trener i kapitan, Mikołaj Gruszka bramkarz, Kazimierz Tesznar, Władysław Sawicki, Jan Sawicki, Stanisław Sawicki, Józef Bodzioch, Adam Ziaja, Jan Mikoś, Eugeniusz Korfanty, Tadeusz Dudek, Zdzisław Mniszek, Zbigniew Garbiński, Henryk Żołkoś, Jan Kwiatkowski, Jan Ostrowski. Drużyna ta pierwszy mecz rozgrywa w 1948 roku z piłkarzami z Sanoka przegrywając 4:8.

W 1949 roku drużyna "Unii" Grabownica zostaje zgłoszona do rozgrywek klasy "C" podokręgu w Krośnie. W tym też roku w miesiącu lipcu oddany zostaje do użytku stadion sportowy. Po dwóch latach piłkarze z Grabownicy awansują do klasy "B" i w tej klasie drużyna występuje już jako "Górnik"

Grabownica. Do 1954 roku roku trwa rozbudowa stadionu, powstaje bieżnia, skocznia do skoku wzwyż, boisko do siatkówki, szatnia, a całość zostaje ogrodzona wysokim płotem z desek.

W 1959 roku do zarządu klubu wchodzą Arendarczyk Paweł, Florczak Józef, Augustyn Franciszek, Bodzioch Stanisław, Dudek Franciszek, Słota Czesław i Dykaś Franciszek. Drużyna piłkarska "Górnika" Grabownicy z dużym powodzeniem występuje w klasie "B" , a w 1958 roku przegrywa rewalizację o awans do klasy "A" z drużyną Potok - Turaszówka.

W latach 1955 - 1960 w drużynie piłkarskiej "Górnik" Grabownica występowali m.in. : Adam Sawicki, Władysław Białożył, Bolesław Kasz, Wacław Hubert, Zdzisław Wolański, Józef Sawicki, Józef Bondzioch, zawodnicy pochodzący z Górek: Kazimierz Wińczowski, Tadeusz Florek, Roman Florek oraz z Turzego Pola: Wojciech Pańko, Antoni Rajchel, Ludwik Sieńczak.

W 1962 roku dochodzi do tragicznego wypadku w drużynie. Podczas jednego z meczy kontuzji złamania nogi doznał Stanisław Dudek, grający trener, absolwent Akademii Wychowania Fizycznego. W kilka godzin po tym wypadku Stanisław Dudek z niewyjaśnionych przyczyn zmarł. To tragiczne wydarzenie spowodowało wstrząs w drużynie "Górnika" i w całym piłkarskim Podkarpaciu. Drużyna jednak dalej utrzymała się w klasie "B". Krach piłkarstwa w Grabownicy nastąpił dopiero po zakończeniu rozgrywek klasy "B" sezonu 1962/63, kiedy to doszło do "sprzedania" meczu drużynie z Zarszyna. Za ten czyn obydwie drużyny zostały zdegradowane do klasy "C". Po tych wydarzeniach drużyna piłki nożnej "Górnika" Grabownica nie przystąpiła do rozgrywek sezonu 1963/64 i przez następne dwadzieścia lat nie było piłki nożnej w Grabownicy, pomimo że klub "Górnik" istniał nadal.

W 1984 roku z inicjatywy Janusza Podulki, Jerzego Zajdla i Szymona Korfantego powstaje Ludowy Zespół Sportowy, a jego drużyna zostaje zgłoszona do rozgrywek klasy "C". W krótkim okresie czasu dochodzi do rozmów pomiędzy zarządami klubu i LZS i drużyna piłkarska przechodzi do "Górnika".

W tym też czasie - po śmierci prezesa Józefa Parylaka - nowym prezesem zostaje wybrany młody energiczny działacz inż. Tadeusz Chrobak. Tworzy się także kierownictwo sekcji piłki nożnej. Kierownikiem sekcji zostaje Jan Olejko, kierownikiem pierwszej drużyny Tadeusz Stankiewicz, a gospodarzem stadionu były jego "szef" Franciszek Kędra.

Po rocznym pobycie w rozgrywkach klasy "C" drużyna awansuje do klasy "B".

Oprócz wyżej wymienionych zawodników w drużynie tej występowali: Zenon Woźniak, Roman Marcinkowski, Władysław Tomoń, Marian Tomoń, Wojciech Ścibor, Tadeusz Niemiec, Andrzej Stankiewicz, Henryk Tympalski, Grzegorz Kocyłowski i Andrzej Kędra. Po awansie drużynę w klasie "B" wzmacniają: Waldemar Buczek, Jan Szelast, Marian Jarosz, Grzegorz Łukaszewski, Wiesław Szałajko I i Wiesław Szałajko II, Zbigniew Szarek, Stanisław Malec.

W 1989 roku drużyna "Górnika" Grabownica uzyskuje awans do klasy "A", co stanowi bardzo duże osiągnięcie piłkarzy i działaczy z Grabownicy.

W tym okresie do rozgrywek prowadzonych przez OZPN zostają zgłoszone drużyny młodzieżowe; trampkarzy i juniorów. W niedługim czasie z drużyn tych do pierwszej drużyny seniorów w 1991 roku przychodzą: A. Wegrzyn, P.Olejko, J.Oleniacz, J. Knurek, T. Kaczarga, K. Nędzarz, G. Mikosz. Drużynę wzmacniają również zawodnicy z "Brzozovi" W. Gruszka i A. Ryba. W latach 1993 - 1996 piłkarze z Grabownicy z dużym powodzeniem występują w rozgrywkach klasy "A", ale nie mogą uzyskać awansu. I wreszcie nadszedł 1997 rok, kiedy to drużyna "Górnika" Grabownica uzyskuje awans do klasy okregowej.

W okresie istnienia klubu, funkcję trenerów drużyny seniorów pełnili Stefan Tarapacki 1954-1955, Józef Tomkiewicz 1955-1962, Stanisław Dudek 1962-1963, Wacław Huber 1963, Jerzy Gratkowski 1985-1986, Zbigniew Tesznar 1986-1989, Wojciech Gruszka 1989, Waldemar Buczek 1990-1998. Drużyny młodzieżowe prowadzili Wilhem Porawski 1950, Józef Tomkiewicz 1960-1962, Zbigniew Tesznar 1989-1992, Adam Kędra 1992-1993, Roman Haduch 1996-1998, Jan Oleniacz 1997-1998, Eugeniusz Mularczyk 1993-1998.

Prezesami klubu byli zaś: Leon Kędra 1949-1952, Wilhelm Porawski 1952-1960, Eugeniusz Gdula 1960-1962, Jan Szepieniec 1962-1963, Józef Parylak 1963-1985 i od 1985 roku Tadeusz Chrobak.

Opracował: Jan Olejko.

Ludowy Zespół Sportowy Górki

W 1947 roku w Górkach powstaje ogniwo LZS, a na funkcję przewodniczącego pełni Bolesław Bednarczyk. W latach 1949-1950 z inicjatywy m.in. Antoniego Florka powstaje boisko piłkarskie, a drużyna zostaje zgłoszona do rozgrywek klasy "C". Na koniec lat pięćdziesiątych i początek sześćdziesiątych, piłkarze z Górek występują w lidze wiejskiej i w klasie "C", a funkcje przewodniczących LZS-u pełnią: Henryk Graboń i Józef Wójcik.

W 1975 roku przewodniczącym LZS Górki zostaje Florek Edward, który "szefuje" do 1990 roku, drużyna nadal występuje w klasie C i lidze wiejskiej. W dniu 17 kwietnia 1983 roku powołany zostaje Społeczny Komitet Budowy Stadionu w Górkach, na czele którego stają Graboń Zbigniew i Przyczynek Bronisław. Wiele pracy i zaangażowania przy budowie stadionu wykazali: Florek Edward, Fuksa Ryszard, Majkowski Władysław, Graboń Józef i Przyczynek Bronisław. W okresie budowy stadionu drużyna piłkarska seniorów nadal uczestniczyła w rozgrywkach klasy "C", - do rozgrywek zgłoszono także drużyny trampkarzy i juniorów. W tym okresie, piłkarze mecze rozgrywali w Brzozowie, Turzym Polu, Grabownicy i we Wzdowie. Budowę stadionu zakończonu w grudniu 1988 roku.

W 1984 roku drużyna seniorów w rozgrywkach klasy "C" zajęła pierwsze miejsce i uczestniczyła w barażach o wejście do klasy "A".

Wygrywając mecz z "Jasiołką" Hankówka 2:1, drużyna po raz pierwszy w historii awansuje do klasy "A", gdzie nieprzerwanie występuje do chwili obecnej. W zwycięskiej drużynie występowali: Futyma Andrzej, Wójcik Jerzy, Wójcik Adam, Florek Marek, Florek Jan, Florek Grzegorz, Graboń Marek, Florek Ryszard, Graboń Zenon, Pietranowicz Andrzej, Florek Tadeusz, Florek Wojciech (Kostek), Hędrzak Sylwester, Wiszyński Mirosław, Szałajkow Wiesław, Florek Andrzej, Kowalczyk Wojciech, Graboń Zbigniew, Petrycki Jan, Hędrzak Grzegorz, Sobolak Dariusz, Florek Wojciech (Mały), Jonarski Albert. Trenerem drużyny był Przyczynek Bronisław , a funkcję kapitana pełnił Florek Ryszard.

W tym okresie piłkarze z Górek odnosili również sukcesy w turniejach okolicznościowych i Pucharze Polski. W dniu 22 lipca 1984 roku z okazji 40 lecia Polski Ludowej, 60 lecia sportu rymanowskiego i 50 lecia Klubu Sportowego, w Rymanowie odbył się turniej piłki nożnej. O tym turnieju "Nowiny" z dnia 23.07. 84 pisały " ... Największe zainteresowanie wzbudził turniej piłkarski, w którym zwyciężył nieoczekiwanie LZS Górki. Pokonał on w półfinale "Start" Rymanów 4:2, a w finale LZS Czeluśnicę 3:2. W meczu o III miejsce gospodarze wygrali z "Sanovią" Lesko 7:2.

W 1985 roku w rozgrywkach o Puchar Polski piłkarze z Górek w 1/8 rozgrywek pokonali "Stal" II Sanok 3:0 , w ćwierćfinale w dniu 15 maja, ulegli drużynie "Czarnych" Jasło 1:4.

W 1991 roku wybrano nowy Zarząd LZS w składzie: Majkowski Władysław-przewodniczący, Przyczynek Bronisław-zastępca, Bolesław Florek-zastępca, Zbigniew Śliwiak-skarbnik i członkowie Winczowski Kazimierz, Florek Tadeusz, Florek Wojciech. Nowo wybrany Zarząd w 1993 roku rozpoczął budowę pawilonu socjalno - sportowego, który w niedługim czasie winien zostac przekazany do użykowania

Skład "A-klasowej" drużyny LZS Górki z 1998 roku to: Bednarczyk Maciej, Bober Zenon, Florczak Mariusz, Florczak Wojciech, Florek Grzegorz, Florek Taduesz, Hędrzak Krzysztof, Futyma Piotr, Petranowicz Janusz, Sobolak Wojciech, Stankiewicz Arkadiusz, Szteliga Stanisław - kapitan, Śmietana Lucjan, Wójcik Jerzy, Masłyk Krzysztof, Sowa Przemysław, Wiszyński Marcin. Funkcję kierownika drużyny pełni Florek Stanisław, a trenera Przystasz Janusz.

W dniu 6 września 1998 roku kolejne zebranie LZS Górki wybiera nowy zarząd w składzie; prezes Jan Florek, zastępca Edward Florek, sekretarz Andrzej Florek, skarbnik Małgorzata Raś, gospodarz Wojciech Florek, kierownik drużyny Stanisław Florek, trener Janusz Przystasz, członkowie; Bronisław Przyczynek, Lucjan Śmietana, Jan Jurkowski, Tadeusz Florek.

Ludowy Zespół Sportowy Haczów

W dniu 20 listopada 1950 roku z inicjatywy Kazimierza Węgrzyna odbywa się zebranie młodzieży i sportowców, na którym powołano Ludowy Zespół Sportowy Haczów, a patronat nad LZS przyjęła Gminna Spóldzielnia Samopomoc Chłopska. Wybrano również Zarząd w składzie: przewodniczący Kazimierz Węgrzyn i członkowie Mieczysław Martusz, Ludmiła Ekiert, Roman Curzytek, Kazimierz Bielecki. Drużynę zgłoszono do rozgrywek ligi wiejskiej.

W pierwszej drużynie LZS Haczów z lat 1950-55 prawdopodobnie występowali: Kazimierz Węgrzyn, Tadeusz Szmyd, Mieczysław Klepacki, Józef Frydrych, Marian Ekiert, Tadeusz Wojtuń, Mieczysław Bukowski, Władysław Kielar, Edward Toczek, Władysław Zdobylak, Karol Fiedeń, Kazimierz Rymar, Zygmunt Rygiel.

W latach 60-tych, funkcję przewodniczącego LZS dalej pełni Węgrzyn Kazimierz tj. do 1969 roku, kiedy to przewodniczącym LZS Haczów zostaje Curzytek Zygmunt. Drużyna występuje w rozgrywkach ligi wiejskiej a następnie klasy "C". W latach tych w drużynie występowali: Bronisław Żurak, Edward Matusz, Kazimierz Józefczyk, Kazimierz Bielecki, Jan Olejko,Władysław Wulw, Stanisław Szmyd, Stanisław Józefczyk, Edward Boczar, Wiesław Wojnowski, Stanisław Błaż, Edward Wawszkowicz, Edward Wojtoń, Mieczysław Wojtoń.

W sezonie 1970/71 piłkarze z Haczowa po raz pierwszy w historii uzyskują awans do klasy "B".

W klas